Dans Ma Peau (2002)

Gezellig

Deze ga ik zeker niet bekijken.

Altijd van je afsnijden zeiden nog...

misselijk makende scenes..

In het begin lijkt Esther wat koud en afstandelijk, maar uiteindelijk blijkt ze toch een mens van vlees en bloed; regisseuse en actrice Marina de Van (schrijfster van onder meer 8 femmes en Sous le Sable) neemt het creëren van onderhuidse spanning in deze film wel heel letterlijk.

Afschuwwekkende, maar krachtige weergave van een frenetieke ziel.

Een zéér onprettige film waar ik me naderhand enorm slecht bij voelde.
We zien een jonge vrouw die zowel prive als op haar werk enorm succesvol is. Na een klein accident, waarbij haar been ernstige verwondingen oploopt, krijgt ze een onweerstaanbare drang om haarzelf nog meer te pijnigen, met kannibalistische trekjes erbij.
Sommige details worden niet gespaard, maar al bij al viel het wel mee. De film zou een metafoor moeten zijn voor al de verslavingen die we hebben, waarvan niemand iets vermoedt, maar dat kwam er voor mij niet echt uit doordat de film teveel focust op het hoofdpersoon en niet op de aanverwanten.
Best wel een sterke prestatie van Marina de Van die van haar repulsieve rol toch nog iets weet te maken, maar de film zelf vond ik niet geslaagd, mede door einde dat te bruusk werd beëindigd.

Zo'n categorie film die niet voor iedereen is. Deed me toch wel licht denken aan Trouble Every Day en La Vie Nouvelle. Marina de Van lijkt zelfs wel wat op Béatrice Dalle, zeker qua acteerprestaties en dat mag een compliment wezen.

Het plot hierboven is wel waardeloos. Zo lijkt het net alsof ze op een dag opstondt en dacht "zo laat ik mezelf eens lekker gaan snijden", want het gaat niet goed in mijn leven. Het gaat allemaal wel wat genuanceerder. Zoals wel vaker bij dat soort personen, hebben we eigenlijk helemaal niet door dat het slecht gaat met Esther. Dat gedeelte van de hotelkamer zit bovendien pas 45 minuten in de film. Jammer dus zo'n plot. Om half 1 snacht's ga ik ook geen correctie meer sturen, maar als die er niet komt, zal ik er zelf eens achteraan gaan.

In het begin is de film nogal suggestief. We zien een aanleiding tot, we zien een hint naar hetgeen wat gaat komen, maar het duurt de film 45 minuten om echt disturbing te worden. Stilte voor de storm, die ik in dit geval niet heel erg vind, want het is nergens saai.
Als de film eenmaal op gang komt, berg je dan. Heel wat maagomdraaiende scenes, al is het idee vaak al erg genoeg om me overal jeuk te doen krijgen. Brr. Echter het blijft niet bij ideeën en dat is misschien nog wel het erge, want sommige dingen wil ik echt niet zien, juist vanwege dat psychologisch effect wat het toch al heeft.

Audiovisueel ook niet slecht.
Ik zou de film niet heel mooi willen noemen, maar er zitten zeker wel aparte dingen in. Wat confronterende zooms, apart gebruik van split screen en wat wazige shots.
Ook de soundtrack is veel aanwezig. In het begin soms wat braaf, maar later steeds drukkender. Dit alles draagt allemaal bij aan de toch al niet zo fijne sfeer van de film.

Echt zo'n film die je 1x ziet en dan een hele tijd niet weer. Dat hoeft niet, het heeft zijn indruk achtergelaten. Qua score zat ik heel lang op 3.5* , de film laat tenslotte 45 minuten een beetje liggen, als je het vergelijkt met de laatste helft. Toch, de film verdient voorlopig dat halfje meer.

Iets minder heftig en obscuur als ik dacht dat hij zou zijn, maar wel erg boeiend.
Het ziet er allemaal erg onderhouden uit en de meeste snijmomenten blijven gelukkig buiten beeld, daarom misschien nog wel iets effectiever/enger. Vooral die scenes in dat hotel, met de splitscreen waren geweldig! Toch wel verrasend dat iemand het heeft aangedurft een volledige film te maken over dit onderwerp, heb het vaak als sideplotje gezien in verschillende films (oa Secretery en Thirteen) maar nooit meer dan dat.
Niet dat ik het nou zo graag zie ofzo. Vind het alleen fascinerend hoe een mens uit het niets zo'n onstopbare drang krijgt om zichzelf te verminken, al kan ik me persoonlijk niet helemaal voorstellen wat iemand precies beweegt om zoiets te doen, zeker bij Esther niet omdat er voorheen helemaal niets aan de hand leek te zijn. Al kan ik er wel begrip voor opbrengen, de wereld is al zo hard en iedereen gaat daar op zijn eigen manier mee om. Neemt niet weg dat het wel als een ernstig ziektebeeld is. Minpunt vond ik dat het er soms wel heel lang over deed om opgang te komen en dan dat einde: Vond het allemaal veels te plots, kan me zo snel niet bedenken wat ik dan liever had gezien maar er lijkt op deze manier geen enkele hoop voor Esther te zijn. Had het haar zo gegunt, sympathiek als ze was. Zo leek het een beetje alsof ik naar pure exploitatie had zitten kijken. Desondanks toch een mooi en vooral haunting eindshot!

3 sterren

Automutilatie is een even bizar als intrigerend fenomeen. Als psychiatrisch verpleegkundige heb ik meegemaakt dat iemand zichzelf fors in de armen sneed, vervolgens naar de EHBO ging, werd behandeld maar eenmaal terug op de afdeling gewoon opnieuw keihard ging snijden, dwars door de hechtingen heen! En toch was ik niet minder geschokt door bovengenoemde gebeurtenis dan door deze film. Want Dans Ma Peau (letterlijk vertaald "in mijn huid") is een behoorlijk shockerende film met een zowel knappe als succesvolle dame die zich meer en meer laat gaan in het automutileren van haar lichaam door het schrapen van stukjes huid en het opeten ervan, dit is allemaal erg duidelijk en 'close' in beeld gebracht, brrr. Zoals Alastor al ironisch schreef: "een letterlijk wel heel erg onderhuidse spanning". Niet prettig om te zien maar wel realistisch want er zijn tegenwoordig heel wat jonge dames die zich te buiten gaan aan automutilaties, ondanks hun knappe uiterlijk en/of hoge intelligentie ... Een aanrader voor mensen met interesse in de menselijke geest ... als je er geen probleem mee hebt dat iemand zichzelf aan het opeten is!

Als een warm mes door de boter..

Een film met 2 gezichten, aan de ene kant heeft het een zeer krachtig uitgangspunt met enkele fraaie scenes, maar aan de andere kant betrapte ik mezelf meermaals op een gevoel van verveling. Het gebrek aan een interessant hoofdpersonage zorgde toch voor halve concentratie tijdens (vooral) de conversaties.

Waarom Marina de Van zelf de hoofdrol voor d'r kiezen neemt, is me niet duidelijk. Wat een vreselijk hoofd om 90minuten naar te moeten kijken . Je zou d'r toch bijna aanmoedigen met het hele gebeuren. Visueel heeft de film wel z'n momentjes. Richting het einde wordt het wat interessanter met een fraaie split-screen en een sterk eindshot. Over het algemeen breekt Dans Ma Peau echter weinig potten met z'n verschijning, uitvoering en uiteindelijk ook de impact.

Toegegeven; sommige momenten waren vrij ongemakkelijk en de film is erg menselijk gebracht. Het verloop is echter dusdanig oninteressant dat de impact langzaam maar zeker wegebt..nogal funest. Het kannibalistische aspect interesseerde me wel en voelde dankzij het serieuze karakter ook best krachtig, jammer dat de rest wat laat afweten.

Hotel (De?) Palma.

Op de dvd-cover al vergeleken met de body horror van Cronenberg en door bovengenoemde (vermeende, want ik vind het verder nergens terug) verwijzing en de splitscreens is De Palma in gedachten ook niet ver weg (de spiegeling in een plafondlamp is er ook zo eentje). En toch doet de Van wel haar eigen ding. Ook al deed de eindshot mij dan weer hevig denken aan Hitchcocks shot van de vermoorde Marion Crane in Psycho op de badkamervloer...

Maar waar Hitchcock en De Palma toch vaak gaan voor een tamelijk ingewikkeld dan wel vergezocht plot (niet erg verder, integendeel), daar kiest de Van voor de afwisseling van de horrors met een puur drama van een moderne, aantrekkelijke vrouw, gevangen in een (kennelijk) leeg bestaan van werken, feestjes en een vriend die al net zo hard werkt. In die zin komt het het meest in de buurt van een Cronenberg, let's say... Crash. Subtiliteit is (grotendeels, want enkele absurdistische momentjes is de film niet misgund^) de hoofdmoot, zodat het 'echte werk' er een uitstekend contrast mee vormt. Niet al te veel verhaal, maar meer het idee van a couple of (fateful) days in the life of... Genoeg om het onderwerp eens te belichten (van binnenuit, zou ik bijna zeggen), zonder meteen met pasklare verklaringen en/of antwoorden aan te komen kakken. Intens.

4,0* voor nu. De fijne soundtrack is ook het vermelden waard, trouwens.

Het schijnt dat de Van ook een aantal behoorlijk shocking shorts heeft gemaakt, maar daar kan ik verder zo gauw niets over terugvinden. Iemand?

^ Bíjna grappig zijn de constateringen dat er welhaast een moordenaar (of heb ik de laatste tijd teveel giallo's gezien?) moet rondlopen wanneer er bloed wordt gevonden in het huis en later in het restaurant.

Brrr, dit ging vrij ver. Dans Ma Peau is een interessante mix tussen een vrij modaal vormgegeven drama en een poëtische schets van een wegzinkende vrouw. Wereld om haar heen draait door (vakanties, samenwonen, nieuwe baan), zij zelf is geabsorbeerd door maar één concept, zelfmutilatie. Echt fantastisch wordt het niet, op enkele subjectieve scènes na, maar Marina de Van is dan ook geen Claire Denis.

Mag er zijn.

Deed me inderdaad wat terugdenken aan Trouble Every Day, maar ook de body horror van Cronenberg was niet ver weg. Toch gaan er jammer genoeg een paar kleine dingetjes fout.

De film is een mix tussen de duistere/zieke Franse wave en een Franse praatfilm. Dit laatste zorgt ervoor dat de andere scenes aan kracht winnen, maar het zorgt ook voor wat saaiere tussenstukken. Het personage van de Van wordt in de dramatische tussenstukken niet sterk genoeg uitgewerkt, waardoor daar het effect een beetje gemist wordt.

Maar verder serieus creepy. de Van is gewoon een ziek wijf (in deze film), veel meer woorden zijn er voor mij niet aan vuil te maken. Het levert een aantal smerige en indrukwekkende scenes op. Daarom niet extreem of belachelijk goor, gewoon gestoord effectief. Laatste 45 minuten van de film zijn inderdaad wat beter, maar toch hervalt de film steeds weer in z'n cyclus van mindere tussensegmenten.

Erg jammer, want verder een uniek en sterk filmpje. Indrukwekkend is het zeker, bij momenten vol afschuw naar het beeld zitten staren, maar het zijn vooral die individuele scenes die eruit springen. Als geheel is het nét niet goed genoeg. Wel knap werk van de Van, zowel voor als achter de camera.

3.5*

V niet M , mocht je inderdaad Marina de Van bedoelen.

Bedankt! Weirdo typo, zal wel aan het uur gelegen hebben