De Inbreker (1972)

Leuk!

Zeer sympathieke film.

Best aardig en zorgvuldig gemaakt. Nogal een succes destijds. Rijk heet volgens mij 'Glimmie' in de film.

aardige speelfilm van frans weisz,zit vaart in en goed en leuk acteerwerk. wel grappig dat een inbreker een politiezaak oplost.

Aardige film, vooral voor die tijd. Misschien dat wat meer vrijheid voor de acteurs wat meer had opgelverd, maar absoluut niet verkeerd. Ik heb bij Rijk de Gooyer wel vaak het gevoel dat hij de zinnen afraffelt, praat wat onduidelijk. 3*

Een spannende film. Rijk speelde een van zijn beste rollen. De film was een redelijk succes maar in tijd verschenen er meer goede Nederlandse films. Een feest van herkenning (kapsels en kleding) voor mij die als jochie in die tijd opgroeide. Na het zien van de film wilde ik ook een stiletto maar dat werd gelukkig verboden door mijn moeder. Ook leuk de Zeedijk te zien net voor een periode van verpaupering.

Technisch gesproken nogal krukkig deze film, maar wel een alleraardigst thrillertje met Rijk de Gooyer in de rol die van hem een Ster maakte. Ook Jon Bluming en Jennifer Willems doen het prima. En Willeke van Ammelrooy in een bijrol, ze voert ook nog een stiptease-act op. Boeiend genoeg, sfeervol, een lekker NL filmpje uit de 70er jaren!

ik heb hem ook op dvd,dat ze deze nu nooit eens op tv uitzenden? Ze hebben altijd dezelfde Nederlandse films.De enige keer meen ik dat Bob de Lange een slechterik speelde,of geef ik nu een spoiler weg?

Dat was zijn bijnaam,hij heette Burg

Redelijk saaie film, die ik zeer onbegrijpelijk vind. Het begin is nog wel leuk, maar naderhand word het alleen maar matiger.

Klopt. Zal ik eens corrigeren.

Knap verhaal. Goed uitgewerkt. Bovendien is het wel leuk om van die typische sfeer van de jaren zeventig nog eens te kunnen genieten (wat droeg men toen afschuwelijke hemden en jasjes!).
De DVD in mijn bezit is een uiterst goedkoop prulletje waarbij men niet de moeite heeft gedaan het beeld of het geluid wat op te werken. Gevolg is dat het heel moeilijk was om de dialogen goed te kunnen verstaan omwille van het abominabele geluid, gecombineerd met dat typische Hollandse accent. Ondertitels waren zeker welkom geweest.
2,5*

Daar ben ik het helemaal mee eens.

De Inbreker brengt pure nostalgie naar de oppervlakte: 3.00
Recente nederlandse films hebben bij mij de interresse stevig opgewekt waardoor ik ook geinterresseerd ben geraakt in de 'oudere' films uit de nederlandse geschiedenis. De Inbreker is er zo eentje. Een heerlijke droge film die lekker puur overkomt, maar daardoor niet bepaald kwalitatief hoogstaand is. Ondanks dat er niet of nauwelijks spectaculaire dingen gebeuren blijft de film tot het einde aan toe genietbaar, wat best een knappe prestatie genoemd mag worden van regiseur Frans Weisz, die een waslijst aan 'kleine' nederlandse films op zijn naam heeft staan, maar waar de echte doorbraak altijd is uitgebleven.

Verhaal: 2.50
Inhoud, originaliteit, fouten/blunders, verhaallijnen, diversiteit, etc.
Ondanks dat het verhaal niet veel om het lijf heeft ademt de film toch een sterke mate van rust en gecontroleerdheid uit. Men neemt goed de tijd de film gedecideerd naar het einde toe te brengen zonder onderweg overbodige scenes in de film te stoppen. Maar of dat nu goed of juist slecht is laat ik maar in het midden. Het script zit uitermate oppervlakkig in elkaar, kent de film op een minitieuze achtervolging en, vooruit, de moord op Van Borsen aan het slot van de film na, verder geen uitspattingen en worden de personages, zelfs dat van Glimmy, naar mijn idee niet optimaal uitgewerkt. Het karakter van de film doet allemaal net ietjes te 'gepland' aan waardoor de film zich nooit helemaal weet te ontplooien. Noem het onervarenheid van Weisz of een te ondoordacht script, feit is dat het de film niet brengt wat het wellicht had kunnen zijn.

Acteerwerk: 3.50
Hoofdrollen, bijrollen, dialogen
De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik eigenlijk niet zoveel met Rijk de Gooyer heb. Het beeld dat bestaat bij mij van de Gooyer laat zich omschrijven als een ietwat norse, stugge, ongeinterresseerde, botte en kortzichtige man. Dat beeld kan volledig verkeerd zijn, maar ik heb gewoon niet zo veel met hem, ondanks dat hij in vele films zijn gezicht heeft laten zien. Toch kan ik niet ontkennen dat hij in de Inbreker een bovengemiddelde rol neerzet. Zijn ongeinterresseerde houding ontbreekt er niet aan, maar dat past deze film op de één of andere manier eigenlijk wel. Wel was hij soms wat moeilijk te verstaan, maar vooruit. Verder aardige bijrollen van Willeke van Ammelrooy, Jon Bluming en vooral Jennifer Willems, die in een korte speeltijd zich toch wel eventjes laat gelden. Daarnaast zijn de dialogen doorgaans van een alleraardigst niveau.

Speelduur: 3.00
Balans in de film, strekking van het verhaal, speelduur, etc.
Een redelijk vlotte film, misschien soms zelfs iets te vlot, maar saai word het nooit. Oudere films kenmerken zich doorgaans met het uitdiepen van personages, een vaak trage voortgang van het plot en een gezonde spanningsopbouw, maar niets van dat alles is in deze film van toepassing, en wat dat betreft was Frans Weisz zijn tijd ver vooruit. Of dat negatief of juist positief is laat ik maar in het midden, al ligt mijn voorkeur wat dat betreft toch bij de wat 'oudere' films. De strekking van het verhaal is aardig, de speelduur word optimaal benut, de film blijft nooit te lang of te kort in een bepaalde scene hangen en regisseert Weisz deze prent op een uiterst gecontroleerde wijze naar het einde toe. Dat komt het pure filmische ten goede, het gehalte aan diversiteit en spektakel blijft daardoor helaas wat aan de oppervlakte.

Realisme: 3.50
Realisme van gebeurtenissen in de breedste zin van het woord.
Pure films zoals De Inbreker kenmerken zich doorgaans door een hoog gehalte aan realisme en daar staat ook deze prent garant voor. Nergens worden er ontoelaatbare onrealistische zaken tentoongestelt (deels ingegeven doordat film in die tijd gewoon nog film was en de technische revolutie toentertijd nog minimaal was) wat het serieuze karakter van deze prent naar mijn mening alleen maar verder aansterkt. Dat Glimmy zou worden vrijgesproken lag helaas iets te veel in de lijn der verwachting, evenals dat het nooit duidelijk word of Glimmy en De Bonk nou inderdaad homo waren de ja of de nee. Niet dat het er iets toe doet, maar vooruit. Verder word de zaak op het einde van de film op een ongerechtelijkze wijze opgelost, maar dat mag de pret nauwelijks drukken.

Cinematografie: 2.00
Special Effects, Camerawerk, belichting, montage, stunts, coordinatie, etc.
Vreemd hoe dat toch altijd kan. Als ik een (willekeurige) film uit 1972 uit Hollywood naast deze prent leg dan zijn de verschillen legio. Het beeld in De Inbreker is ongelofelijk stoffig en onrustig, het geluid vaak erg schel en de nasynchronisatie van later ingesproken teksten niet altijd optimaal. Maar daar kan Weisz natuurlijk ook niets aan doen, laat dat wel even gezegd zijn. Maar Weisz zelf laat zich ook niet onbetuigd. Zo stelt het camerawerk bijvoorbeeld niet bijster veel voor. Het is allemaal vooral erg gewoontjes. Zet twee mensen op een stoel en draaien maar, zo moet de gedachte ongeveer zijn geweest. Zelfs de achtervolgingsscenes is erg simplistisch in beeld gebracht waardoor het geen moment een toevoeging voor de film betekend. Jammer, en met name een grote gemiste kans. Verder is de montage redelijk en word de vaart geen moment uit de film gehaald, maar bijzonder word het nooit. De muziek was daarnaast van een erbarmelijk niveau. Het voegde helemaal, maar dan ook helemaal niets aan de film toe, hetgeen men dus beter achterwege hadden kunnen laten.

Verdict:
De Inbreker staat zeker zijn mannetje, maar hoogstaand word het nooit. Het verhaal is te oppervlakkig, de film komt te gecontroleerd over, en technisch laat men behoorlijk wat steken vallen. Daar staat tegenover dat het acteerwerk overwegend sterk is, het realismegehalte hoog ligt en het tempo er over het algemeen goed in zit. Wel kleeft er een brok nostalgie aan de film door de pure benadering, maar dat heeft tot gevolg dat het gehalte aan spektakel zeer beperkt blijft. Opvallend is dan weer wel dat de film toch genietbaar blijft tot de laatste seconde aan toe. Als alle films van Frans Weisz op deze manier in elkaar zitten kan ik wel begrijpen dat er nooit een grote markt voor zijn films is geweest, maar ik sta zeker niet onwelwillend tegenover de gedachte om meer films van Weisz eens te gaan bekijken: 3.00 (2.90).

Middenmoot met een goede hoofdrol geef je een halve ster?

Blijft jammer van de ontzettende bagger-DVD en belabberde gebruikte transfer ...

Mooie beelden van het oude Amsterdam en een spannend verhaal. En De Gooyer is in topvorm in deze film!