geregisseerd door Anthony Asquith met Ingrid Bergman, Alain Delon en Rex Harrison
Lord Charles Frinton is een diplomaat, die een prachtige gele ‘Rolls Royce Phantom II’ gekocht heeft als een geschenk voor zijn vrouw Lady Eloise Frinton. Nadat Frintons paard de ‘Royal Gold Cup’ gewonnen heeft, wordt hij zeer boos, wanneer hij zijn vrouw met zijn ondergeschikte John Fane betrapt op de achterbank van de Rolls. In de jaren 30 wordt de Rolls gekocht door de Italiaanse gangster Maltese Paolo, die met de auto indruk wil maken op de jonge Mae Jenkins. Paolo neemt de Rolls mee op reis naar Italië en hij bekijkt samen met Mae alle historische bezienswaardigheden. Mae blijkt echter minder onder de indruk dan hij. Terwijl Paolo voor criminele zaken weer terug is in de Verenigde Staten, heeft Mae veel plezier op de achterbank van de Rolls met een straatfotograaf. De getrouwde attractieve Amerikaanse Gerda Millett koopt de Rolls in 1942. Na de aanval van Nazi-Duitsland op Joegoslavië helpt de dappere Gerda Davich door hem met de Rolls over de grens te smokkelen.
3,5[permalink] geplaatst op 7 maart 2012, 21:41 uur bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Crises always manage to look better in the morning
Ik had nog nooit van The Yellow Rolls-Royce gehoord maar de aanwezigheid van een handvol acteurs die me interesseren toch maar een kans gegeven. Voor ik begon had ik absoluut geen idee waarover de film eigenlijk ging (ik had het eigenlijk het gevoel dat ik naar een versie van het stripalbum De Roze Rolls-Royce van Kiekeboe zat te kijken) maar ben toch erg aangenaam verrast.
Zoals de titel al doet vermoeden gaat de film voornamelijk over een gele Rolls-Royce en dat mag je gerust letterlijk nemen want we krijgen drie compleet uiteenlopende verhalen met de wagen die altijd als vervoersmiddel voor de hoofdpersonages fungeert. Dit heeft als resultaat dat de film op zich redelijk fragmentarisch aanvoelt want de drie verhalen worden nergens met elkaar gelinkt. Op zich niet zo heel erg natuurlijk doordat de verhalen op zich redelijk vermakelijk zijn. Er is gekozen om toch een kleine rode draad aan de film toe te voegen. Zo dacht ik eerst dat de Rolls-Roce garant stond voor overspel maar het blijkt dus gewoon liefde te zijn. Het eerste verhaal met een rijke diplomaat is het minste van de drie maar het is zeker niet slecht te noemen. Dat komt echter meer door de cast maar daar kom ik straks wel op terug. Het tweede verhaal is imho het beste maar dan kan wel zijn doordat ik altijd wel meer geneigd ben naar dit soort gangsters à la Capone. Het derde verhaal leek in het begin af te stevenen op een teleurstelling maar weet me toch nog aangenaam te verrassen maar wederom, dat is grotendeels aan de cast te wijten.
Rex Harrison is één van de redenen dat het eerste verhaal toch nog vermakelijk was. Als acteur ken ik hem alleen maar van twee geweldige films (My Fair Lady en Dr. Dolittle) maar ook dit doet hij weer enorm goed. Hij komt heerlijk charmant en ondeugend over en is vooral in combinatie met Jeanne Moreau een genot om naar te kijken. Moreau doet het ook weer eens meer dan behoorlijk maar dat ben ik van haar wel gewend. Ze is echter deze keer niet de enige mooie vrouw die hierin rondloopt want ook Shirley MacLaine ziet er betoverend uit als gangsterliefje. Niet echt een enorm uitdagende rol (dat MacLaine een sterke actrice was had ze al bewezen met The Children's Hour) maar ook haar combinatie met Alain Delon is erg sterk. Sowieso opvallen wat voor een geweldige cast hier aan meedoet. Voor mij grotendeels bekenden maar ook de onbekenden doen het erg goed want George C. Scott is een heerlijke gangster. In het derde verhaal komt er nog een derde schoonheid aan te pas in de vorm van Ingrid Bergman maar die valt even een tikkeltje tegen in haar rol. In het begin is ze maar vrij irritant te noemen maar gaandeweg weet ze de rol te perfectioneren met een leuk samenspel met Omar Sharif ten gevolge.
Een heuse sterrencast die het stuk voor stuk goed doen. Vanwege het feit dat dit is opgedeeld in 3 verhalen heeft iedereen ongeveer evenveel screentime en dat werkt toch wel goed. De verhalen op zich zijn degelijk te noemen maar alleen het tweede verhaal lijkt er echt bovenuit te springen. In ieder geval de moeite waard om eens te kijken.