Une Femme Mariée: Suite de Fragments d'un Film Tourné en 1964 (1964)

De aanraking, de close-up, de veelzeggende oogopslag, de passende muziek, de discretie, de intimiteit, de compositie, het fluisteren, de dialoog, de onzekerheid, de poëzie! Wat een menselijk soort cinema, wat een heerlijk soort cinema.

Prachige lichamelijke film van Godard. Typisch jaren '60, deed me meermaals denken aan Varda's "Le Bonheur" van een jaar later, al zal Godard op zijn beurt weer leentjebuur gespeeld hebben bij "Cléo de 5 à 7".
Macha Méril is een lust voor het oog, evenals Godards beeldtaal; samen handen wassen was bv. nog nooit zo mooi gefilmd. Dat deze film een gebrek aan aandacht heeft is me een raadsel, dit pareltje dient dan ook nodig opgepoetst te worden!

Zo tegen het einde van het jaar, meteen een klapper van een nieuwsbericht.
Une Femme Mariée komt volgend jaar uit op DVD via het fantastische label MoC!!

Une Femme Mariée is een vergeten meesterwerk van één van de meest originele regisseurs uit de filmgeschiedenis.
Werkelijk prachtige beelden worden op Godard's eigen wijze vermengt met teksten, muziek en verwijzijngen naar hoge en lage cultuur.
Het is een verademing om een heel nieuw gezicht te zien in de films van Godard. In plaats van Anna Karina, is nu Macha Meril zijn muse. Haar lichaam wordt door Godard en camerman Raoul Coutard tot in het detail bekeken. Haar nek, schouders, knieen, buik, benen... alles wordt bestudeerd en met dialogen ondersteunt.
Un Femme Mariée hoort bij het beste wat Godard ooit heeft gemaakt en zou net zo'n status moeten hebben als A Bande Apart!

5*

Klinkt spannend stephan!

In Le Mepris werd het lichaam van Brigitte Bardot al uitgebreid bestudeerd. In deze film doet Godard er nog een schep bovenop en cirkelt hij nog dichter met zijn camera langs zijn vrouwelijke hoofdpersonage. De vele close ups van intieme momenten zijn prachtig en met veel gevoel voor de juiste kadrering in beeld gebracht. De close ups spreken voor zich, de straatscenes ademen een en al leven uit en tussendoor plant Godard zijn camera op unieke plekken, waardoor we ook eens te weten komen hoe de voeten de wereld tegemoet treden na het afstappen van een roltrap.

De ideeën zijn soms alleen wat beter dan de uitwerking van het idee. Als Pierre en Charlotte visite ontvangen, kiest Godard er niet voor om ze een nodeloos gesprek te laten voeren, maar geeft hij ze allemaal een monoloog over extentiële vraagstukken, waarbij ook kindlief even uit zijn bed wordt gelicht. De vertelvorm is hierbij vaak leuker dan de inhoud van het gesprek.

Afgezien van deze kleine sfeeronderbreking heb ik weinig op deze film aan te merken. Het gedeelte waarin Charlotte zich tussen allerlei modellen begeeft is visueel van hoogstaand niveau. Een eigenzinnige film die eigenlijk gewoon draait over een vrouw in dubio maar dan ontleed tot op het bot, voor welke man zal zij gaan kiezen? 4,5*