The Tarnished Angels (1958)

Een pakkende film die een realistisch beeld geeft van het leven van stuntpiloten en van hun dagelijks gevecht tegen de dood. George Zuckerman baseerde zijn scenario op de roman Pylon van William Faulkner. Een aanrader...

Tijdens de depressie krijgt de aan alcohol verslaafde krantenreporter Burke Devlin de opdracht een vliegshow te verslaan die in de buurt van New Orleans plaatsvindt. Hij is gefascineerd door de luchtacrobaten, vanwege hun fatalistische levensstijl. Hoofdpersonen zijn de stuntvlieger Roger Shumann en zijn parachutespringende vrouw Laverne, hun zoontje Jack en hun gefrustreerde boordwerktuigkundige Jiggs. Evenals in WRITTEN ON THE WIND, de film die Douglas Sirk een jaar eerder met vrijwel dezelfde cast draaide, gaat THE TARNISHED ANGELS over mensen die zichzelf te gronde richten.

In fabelachtig zwart/wit camerawerk (op TV vaak teruggebracht van cinemascope naar widescreen) en fantastische hoofdrollen van Sirks vaste acteur Rock Hudson en de ultieme femme fatale Dorothy Malone die al even onvergetelijk is als in WRITTEN ON THE WIND (waarvoor ze een Oscar kreeg). Malone die aan een parachute in een wapperend wit jurkje stunts uitvoert is onvergetelijk. Een dijk van een melodrama.

**DVDreview: link.

Kennelijk wilde Sirk The Tarnished Angels graag in kleur filmen, maar kreeg hij daar niet genoeg geld voor ter beschikking van de studio. Dan is het toch knap hoe Sirk zich daaruit gered heeft. Ik weet dat de man uitzonderlijk goed was met het gebruik van kleur, maar met zwart-wit kan hij schijnbaar net zo makkelijk uit de voeten. De film ziet er schitterend uit, zoals bij Sirk gewoon is. Niet alleen is hij zo slim om veel scènes bij nacht te laten afspelen: ook de dagscènes laten ongewoon sterke zwart-witfotografie zien. Met name de beelden met Dorothy Malone met haar blonde haren en witte jurk waaiend in de wind, afgetekend tegen een kaal, wit ogend landschap is in meerdere scènes geweldig gedaan. Ze krijgt er iets engelachtigs door.

Dorothy Malone is sowieso indrukwekkend hier. Ze behoord niet echt tot de actrices wiens naam nu nog steeds bekend is, maar ze viel me al positief op in een bijrol van één scène in The Big Sleep. In een hoofdrol als hier straalt ze pas echt en bewijst ze tot de grote te horen en geeft ze de rest van de cast het nakijken, op misschien Robert Stack na. Die is ook uitstekend.

De verhaallijn is niet eens zo heel bijzonder, maar Sirk is thuis in dit genre en weet hoe hij melodramascènes kan filmen zonder vals sentiment en hij weet tevens hoe je er een interessante draai aan kan geven. En alle relatieproblemen kan Sirk hier ook even opzij zetten voor wat spannede vliegtuigscènes. Drama en actie komen mooi bij elkaar in de beste scène, waarin Stack dodelijk verongelukt. Erg krachtig uitgevoerd.

Dit alles ten spijt is dit geen geweldige film, maar slechts een hele goede. Zoals wel meer melodrama's uit de klassieke periode leidt The Tarnished Angels een beetje onder de soms wat nare gewoonte om grootse dramatische momenten met veel bombarie neer te zetten. Dan zit je naar een totaal geloofwaardige, goed gespeeld stukje drama te kijken en dan ineens komt er een belangrijk punt in de scène en dondert er ineens bombastische muziek de film binnen, wordt er gecut naar een geschokte blik van alle personages en vervalt de film voor een halve minuut in complete hysteria. Het zit zoals gezegd in meer Hollywoodfilms van deze tijd, maar ik heb me er zelden zo aan gestoord als hier. Waarschijnlijk omdat er verder niks opgeblazen aan deze film is. The Tarnished Angels heeft dit soort effecten niet nodig en ik vind het bijna een belediging voor de acteurs, alsof zij niet goed genoeg waren om drama over te brengen. Ik kan me zulke fratsen niet herinneren in Sirks All That Heaven Allows of All I Desire.

Ook Rock Hudson is hier niet in iedere scène overtuigend. Ik kon hem zeker waarderen in All That Heaven Allows en Giant, maar hier valt hij soms uit de toon. Met name in de scène rond het einde waarin hij zijn verhaal verteld bij de krant. Dit is natuurlijk de grote scène van zijn personage, maar Hudson speelt het ook alsof hij zich ervan bewust is dat het zijn grote scène is en zet het allemaal net wat te dik aan, haast als een amateuracteur die net wat te graag wil laten zien wat hij in zijn mars heeft.

Ondanks dat blijft de film vrij goed overeind en zeker goed genoeg voor 3,5*.