134.878 gebruikers | 85.649 films | 31.031 regisseurs | 3.506.925 berichten | 4.928.093 stemmen
Kiekeboe: Het Witte Bloed (1992)
41 stemmen | gemiddelde 2,00
mijn stem:
Avontuur / Komedie
78 minuten
geregisseerd door Herman Fabri en Johan Thiels
met Dirk Bosschaert, Annemie Gils en Anne Somers
Het kampeerterrein waar de familie Kiekeboe verblijft, blijkt geen gewone camping te zijn. Ten eerste ontmoet Kiekeboe er bijna uitsluitend bekenden. Ten tweede wordt hij verleid door de beelschone Mona. Ten derde woont Mikal, de schuchtere nieuwe vriend van Fanny, er met zijn grootvader-vampier. Bovendien wordt er in een hospitaal in de buurt wit kunstbloed gemaakt.
[permalink] geplaatst op 11 oktober 2003, 1:20 uur
[permalink] geplaatst op 11 oktober 2003, 10:34 uur
[permalink] geplaatst op 14 augustus 2004, 17:22 uur
[permalink] geplaatst op 8 augustus 2005, 23:43 uur
moviemike schreef:
In vergelijking met "misstoestanden" is deze een meesterwerk.
In vergelijking met "misstoestanden" is deze een meesterwerk.
Dat zegt waarschijnlijk meer over Misstoestanden dan over deze film lijkt me
Ik lees de strips van Kiekeboe zeer graag, maar dit hadden ze echt niet moeten doen.
1* voor de moeite
1,0Wat precies de bedoeling was van deze film heb ik nooit begrepen. Na vijf minuutjes vruchteloos opzoekingswerk had ik er genoeg van en nam de film gewoon zoals hij was. Nochtans had ik hem anders beoordeeld als bleek dat het een afstudeerproject was.
‘Het Witte Bloed’ is allereerst een Kiekeboe album dat in mijn ogen niet echt speciaal kan genoemd worden. Akkoord, het personage Mona werd geïntroduceerd, maar veel meer dan dat gebeurt er niet. Het verhaal staat me niet aan en in 1992 waren er al een heleboel albums verschenen die meer voor verfilming vatbaar waren. Achteraf gezien zou natuurlijk elk stripverhaal verknoeid zijn geweest, moest het in de tengels van deze regisseurs terecht zijn gekomen.
Vanaf de eerste minuut valt dit project al tegen honderd per uur door een mand vol rotte peren. Na een te grote portie extreem lelijke ‘title cards’, komt de eerste set in beeld. Sapperdeparaplu, wat oogde dit amateuristisch. Tegenover soaps als Familie en Thuis steken ze schriel af. De huiskamer waarin onze bekende familie zich bevindt komt namelijk slechts voor 1/10 in beeld. Een deur, een stukje gordijn en een deel van de tafel is al wat je te zien krijgt. Kiekeboe blijft constant in de deuropening staan. Wellicht was het karton pardoes op en konden ze dus enkel voor die drie vierkante meter decor blijven staan.
Wat me zowaar pas later opviel was de volslagen bespottelijke aankleding van de personages. Mensen die de strip kennen gaan zich doodlachen. Kiekeboe is te dik, Charlotte lijkt in geen geval op haar getekende voorbeeld, Konstantinopel is bijna even groot als zijn vader en Fanny draagt een pruik waar je U tegen kan zeggen. Samen maakt dat één ongeloofwaardige en onherkenbare bende acteurs. Alhoewel, dat het acteurs zijn kan nog weerlegt worden. Van acteren is immers geen sprake. Deze arme lieden snappen zelfs van toneel geen jota. Ze braken hun tekst op zo’n ontzettend onnatuurlijke manier uit, dat je als kijker niet weet of je moet lachen, huilen, of een hoelahoep met boter insmeren om hem vervolgens smakelijk te verorberen.
De dialogen zijn stuk voor stuk gekopieerd uit de tekstballonnen. Helaas werkt dat hier niet. Het mopje in het begin over Fanny die ‘meer van hem hield dan hij van haar’ mist zijn uitwerking, hetgeen volledig te wijten is aan de incompetentie van de cast. Later zullen de personages ook de tekstballonnen blijven eerbiedigen door o.a. luidop tegen zichzelf te tateren. Het geforceerde gebruik van je en jij doet hier in grote mate afbreuk aan.
Doorheen de 75 minuten durende klucht volgt de ene teleurstelling de andere op. Goegebuer vormt het toppunt en stoot met zijn potsierlijke blonde pruik Fanny met gemak van haar troon. De enige acteurs die min of meer goed gecast waren zijn Rottiers en Tanghe als respectievelijk Mikal en zuster Bloedwijn. Jammer dat ze dat dan verpesten met, toegegeven, hilarische overacting.
De muziek is minstens even weerzinwekkend. Met geen woorden te beschrijven helaas, maar luister er anders even naar. De Special Effects (
) zijn om te huilen. Zelfs Ed Wood zou hier met een Facepalm op reageren. De vleermuizen die rond de toren van de privékliniek fladderen zien er ontiegelijk nep uit.
1,00
(Als iemand kan aantonen dat dit een afstudeerproject is, dan ben ik bereid een halve ster meer toe te kennen)
‘Het Witte Bloed’ is allereerst een Kiekeboe album dat in mijn ogen niet echt speciaal kan genoemd worden. Akkoord, het personage Mona werd geïntroduceerd, maar veel meer dan dat gebeurt er niet. Het verhaal staat me niet aan en in 1992 waren er al een heleboel albums verschenen die meer voor verfilming vatbaar waren. Achteraf gezien zou natuurlijk elk stripverhaal verknoeid zijn geweest, moest het in de tengels van deze regisseurs terecht zijn gekomen.
Vanaf de eerste minuut valt dit project al tegen honderd per uur door een mand vol rotte peren. Na een te grote portie extreem lelijke ‘title cards’, komt de eerste set in beeld. Sapperdeparaplu, wat oogde dit amateuristisch. Tegenover soaps als Familie en Thuis steken ze schriel af. De huiskamer waarin onze bekende familie zich bevindt komt namelijk slechts voor 1/10 in beeld. Een deur, een stukje gordijn en een deel van de tafel is al wat je te zien krijgt. Kiekeboe blijft constant in de deuropening staan. Wellicht was het karton pardoes op en konden ze dus enkel voor die drie vierkante meter decor blijven staan.
Wat me zowaar pas later opviel was de volslagen bespottelijke aankleding van de personages. Mensen die de strip kennen gaan zich doodlachen. Kiekeboe is te dik, Charlotte lijkt in geen geval op haar getekende voorbeeld, Konstantinopel is bijna even groot als zijn vader en Fanny draagt een pruik waar je U tegen kan zeggen. Samen maakt dat één ongeloofwaardige en onherkenbare bende acteurs. Alhoewel, dat het acteurs zijn kan nog weerlegt worden. Van acteren is immers geen sprake. Deze arme lieden snappen zelfs van toneel geen jota. Ze braken hun tekst op zo’n ontzettend onnatuurlijke manier uit, dat je als kijker niet weet of je moet lachen, huilen, of een hoelahoep met boter insmeren om hem vervolgens smakelijk te verorberen.
De dialogen zijn stuk voor stuk gekopieerd uit de tekstballonnen. Helaas werkt dat hier niet. Het mopje in het begin over Fanny die ‘meer van hem hield dan hij van haar’ mist zijn uitwerking, hetgeen volledig te wijten is aan de incompetentie van de cast. Later zullen de personages ook de tekstballonnen blijven eerbiedigen door o.a. luidop tegen zichzelf te tateren. Het geforceerde gebruik van je en jij doet hier in grote mate afbreuk aan.
Doorheen de 75 minuten durende klucht volgt de ene teleurstelling de andere op. Goegebuer vormt het toppunt en stoot met zijn potsierlijke blonde pruik Fanny met gemak van haar troon. De enige acteurs die min of meer goed gecast waren zijn Rottiers en Tanghe als respectievelijk Mikal en zuster Bloedwijn. Jammer dat ze dat dan verpesten met, toegegeven, hilarische overacting.
De muziek is minstens even weerzinwekkend. Met geen woorden te beschrijven helaas, maar luister er anders even naar. De Special Effects (
) zijn om te huilen. Zelfs Ed Wood zou hier met een Facepalm op reageren. De vleermuizen die rond de toren van de privékliniek fladderen zien er ontiegelijk nep uit. 1,00
(Als iemand kan aantonen dat dit een afstudeerproject is, dan ben ik bereid een halve ster meer toe te kennen)
[permalink] geplaatst op 10 december 2010, 12:53 uur
