Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922)

draait vanavond in Utrecht in de Leeuwenbergh kerk met live orgel muziek!

klopt. Daarnaast heeft Werner Herzog er een (goede) remake van gemaakt. Dat is dus een remake van de film, en niet zozeer een boekverfilming van hetzelfde boek.

Prachtige film.
Expressionistische beelden, beklemmende sfeer en het onheil hangt voortdurend in de lucht.
Max schreck als Nosferatu is nooit overtroffen.

Expressionisme en film mogen samen tot wonderbaarlijke resultaten komen, maar Nosferatu heb ik altijd tot de minderen van het genre gerekend. Als we even andere klassiekers aanhalen als Das Cabinet Des Drs Caligari of Metropolis, dan legt Nosferatu het duidelijk af. Niet alleen hebben we hier te maken met een toch behoorlijk volks spookverhaaltje, maar ook de personages stellen ronduit teleur. Graaf Orlok oogt weliswaar eng, maar blijkt in de film niet meer dan een misvormd mannetje te zijn dat voornamelijk wat gluiperig om zich heen loert. Ik moet vooral denken aan monsterfilms waarbij pas in de slotseconden iemand op het briljante idee komt om zich gewoon te weren tegen het monster in plaats van alleen gillen en wegrennen. Sowieso bevat Nosferatu geen interessante personages. Iemand als makelaar Knock is eigenlijk een regelrechte aanfluiting.

Expressionistische decors zijn er helaas maar weinig. Het kasteel van graaf Orlok ziet er mooi uit en dat geldt ook voor het overzicht van de stad. Allemaal zeer sfeervolle beelden. De oude schepen, koetsen en boerderijen doen me bijzonder weinig. Met de schaduwen wordt ook helaas te weinig gespeeld. Natuurlijk is er het beroemde shot van de schaduw op de trappen. Er zijn wel meer mooie shots, maar ze zijn op een hand te tellen. Je kunt van veel dingen zeggen dat het leuk geprobeerd is of dat men rekening moet houden met de tijd, maar de stopmotion effecten getuigen alleen van pure gemakzucht. Een kleedje dat uit zichzelf van een luik glijdt, moet je wel in meer dan zeven shots doen. Andere dingen wekken enkel op de lachspieren. Nu snap ik wel dat anno 1922 men over het algemeen niet wist hoe een hyena eruit zag, maar om die beesten nu in te zetten als (knuffelbare) weerwolf is gewoon niet verstandig. Zo kan ik nog wel doorgaan. Punt is gewoon dat in tegenstelling tot bijvoorbeeld Metropolis, Nosferatu, eine Symphonie des Grauens de tand des tijds simpelweg niet doorstaan heeft. Het einde is fenomenaal, maar daarvoor moet er eerst door een (grotendeels) zure appel heengebeten worden. Zo’n beetje alles daarvoor mist namelijk vaart, sfeer en spanning. Het klinkt onredelijk, maar ik zeg het met pijn in het hart.

Dus horror is per definitie NIET traag en saai?

Eigenlijk wel ja...

Traag ben ik het niet mee eens alleen saai wel. Althans goede horror kan moeilijk saai zijn.

Maar da's niet alleen voor horror zo, maar voor elk filmgenre.

Nosferatu.

Ik had na Das Cabinet Des Dr. Caligari wel zin in meer oude films. Dus bekeek ik deze adaptie van Bram Stoker's Dracula. Het personage Nosferatu is erg creepy en bezorgde me een eng gevoel. De muziek geeft de film een extra onheilspellende sfeer. Het einde waar de vampier smelt viel eigenlijk tegen. Veel te amateuristisch. Een mooie 3,5*