In the Heat of the Night (1967)

Aardig.

Al had ik op basis van de poster mij eigenlijk weer aan een oude noir verwacht. Jaartal en plot heb ik blijkbaar gemist.

Wat de film draagt is de nogal wispelturige relatie tussen Poitier en Steiger. Vooral Steiger is leuk, hoewel iets te overdreven in het kauwgomkauwen. Poitier is aardig maar heeft een eenvoudig rolletje. Beetje jammer dat de bijrollen vaak niet te pruimen zijn, met als dieptepunten de twee vrouwelijke rollen. Wat een droevige acteerpogingen.

Verhaaltje is ook niet veel soeps, simpele politiezaak die doorheen de film opgehelderd wordt. Dat men uiteindelijk de dader wel zal vinden weet je al vanaf minuut 1. Visueel weinig tot niks interessants gezien, allemaal erg banaal in beeld gebracht, en ook de soundtrack is niet al te best.

Leuk niemendalletje waar vooral de hoofdpersonages nog een film van maken die best te pruimen is, maar wel eentje die morgen alweer vergeten is.

Verder ook apart dat je met nog geen pagina aan berichten het kan schoppen tot de top 250. Stille liefhebbers blijkbaar.

2.5*

Goede film, die het moet hebben van sterk acteerwerk en een goede, grimme sfeer, gedragen door het soms behoorlijk racistische gedrag in de staat Mississippi. Het verhaal is op zich niet zo bijzonder, maar de vakkundige manier waarop op een erg geloofwaardige wijze naar de oplossing van alles wordt gewerkt, zorgt ervoor dat de film boeiend blijft. Daarnaast is er het sterke acteerwerk van Potier, die secuur en overtuigend te werk gaat en zijn collega Steiger, wiens waardering voor Poitier op een gegeven moment duidelijk groeit. Vooral de scenes tussen beiden zijn sterk en bevatten boeiende dialogen. Enige jammere is dat het voor mij al vrij snel duidelijk is wie de dader is en dat komt de spanning van de film ook niet bepaald ten goede. Verder is er eigenlijk weinig op aan te merken en is dit gewoon een erg vakkundig gemaakte politiefilm.

3,5*

Jammer dat het moordverhaal in 'In the Heat of the Night' soms niet wat meer op de voorgrond treedt, of zelfs maar op een fijne manier wordt opgelost, want dat stelde echt niks voor. De film wordt wel half gered door de uitstekende Poitier en Steiger, waarbij vooral de laatste uitblinkt als de ietwat uitgebluste, half racistische Gillespie. De rest van de hicks zijn simpel slachtvee voor de superieure Mr. Tibbs, een legendarische rol in een verder maar matige film.

2,5*.

Ik vond het eigenlijk niet een heel speciale film. Ik was er al bang voor, maar het is vooral enorm voorspelbaar. Raciale verhoudingen zijn al heel vaak op deze manier behandelt (ook al voor In the Heat of the Night) en het mysterie is voor de filmmakers duidelijk een stuk minder belangrijk dan de politiek erachter, want echt spannend wordt dat nooit.

Dat gezegd hebbende is het wel aardig vermaak. Met name dankzij de relatie tussen de personages van Steiger en Poitier en de bijbehorende acteerprestaties. Poiteirs rol is eigenlijk nog niet eens zo heel moeilijk, maar Steiger speelt zeer menselijk en met veel gevoel voor humor. Ze hebben beide vooral geluk met hun vermakelijke dialogen, die dit net boven een Baantjer-aflevering uittrekken. En de soundtrack natuurlijk, die is ook fantastisch.
3*

Zoals zovaak worden de wat oudere films bekeken met een totaal zwart gat op de plek waar enig tijdsbeeld zou moeten zitten. Niet alleen de tijd waarin het zich afspeelt, maar ook de tijd waarin de film uitkwam. In dit geval is dat hetzelfde.
De klap terug die Tibbs aan Endicott geeft dreunde door heel Amerika. Geweldig hoe de rassenspanning in het zuiden van Amerika hier mooi wordt weergegeven, en dan bedoel ik niet de Hill Billies die dronken met hun "Confederate flag" achter Tibbs aanrijden, maar het innerlijk gevecht bij Gillespie.
Het wat simpele plot is dan ook enkel bedoeld om het ware verhaal te verpakken en dat wordt weergaloos neergezet. Voor die inleving is enig tijdsbesef wel nodig.

They call me MISTER Tibbs. Interessante film die inderdaad niet herinnerd zal worden vanwege z'n niet al te sterke moordmysterie. Dat aspect start nog wel enigszins voortvarend, maar tegen het einde is de fut er wel uit. Waar de dader snel vergeten is, blijft de klap legendarisch, maar ook het onmiddellijke vervolg. Tibbs' venijnige I can pull that fat cat down, I can bring him right off this hill! is net zo goed kenmerkend.

Ook vanwege de reactie van Gillespie. Het feilbare duo vormt meteen ook de hoofdmoot van de film. De wijze waarop Steiger en Poitier elkaar bejegenen is een raciaal verhaal op zich. Vooral Steiger staat te hengsten. Mooie karakterkop ook. Met nog wat heerlijke muziek (ik ben al in the zone tijdens Ray Charles' titelsong) zal die dader me een zorg zijn. Het afscheid op het treinstationnetje is toch echt iets relevanter.

Eerste half uurtje moest ik ff inkomen, maar daarna bleek dit toch een erg sterke film te zijn. Net als Onderhond had ik na het zien van het poster meer iets Film-Noir achtigs verwacht, al komt de film wel natuurlijk uit 1967, maar alsnog dacht ik dat echt. Dat was dit dus absoluut niet. In the Heat of the Night is een uitstekend broeierig misdaadmysterie, wat tot de laaste seconde spannend blijft. De film wordt ook wel een beetje gedragen door de geweldige acteerprestaties van Sidney Poitier en Rod Steiger. De dialogen tussen de twee zijn geweldig.

Hier en daar is de film (vooral aan het begin) wat traag, maar voor de rest was dit een erg sterke film, waar ik behoorlijk onder de indruk van ben. 3,5*

Na de Civil Rights Act van 1964 stonden de rassentegenstellingen in het zuiden van de Verenigde Staten op scherp. Over die tegenstellingen gaat deze film met als moment suprème de niet eerder vertoonde klap van de zwarte Tibbs in het gezicht van blanke katoenbaron Endicott. De mooie afscheidsscène op het perron vormt een passend einde.

Toch wel wat gewaagd om ten tijde van deze verhitte tegenstellingen in die donkere jaren (In the heat of the Night) deze film uit te brengen. Een compliment voor producer Walter Mirisch en regisseur Norman Jewison is dan ook zeker op z'n plaats. Overigens: de Nederlandse titel (De nacht van Inspecteur Tibbs) slaat m.i. helemaal nergens op.

De oplossing van een moord is in deze film niet meer dan de verpakking van het thema.
Prima geacteerd door Rod Steiger, Sidney Poitier en niet te vergeten Lee Grant. Zij heeft maar een bijrolletje, maar laat daarin opnieuw zien wat voor een geweldige actrice zij eigenlijk is.