Freaks (1932)

Best een aardige film en ik zou hem zeker geen 1932 geven. Eerder begin jaren '50, maar ondanks de korte speelduur is het een film die weinig te vertellen heeft. Wellicht destijds een controversiële film, maar hedendaags vind ik het weinig interessant. Tuurlijk, de gedachte erachter is nog steeds actueel te noemen (en dat zal het altijd blijven), maar een film moet meer om handen hebben dan een tijdloos onderwerp. Wel knap overigens.
Een verhaal dat best wel ok is, meer niet. Best wel leuke elementen en wat leuke conversaties, maar ook delen die me gestolen konden worden. Een aardige film voor tussendoor en ik ben blij dat ik hem een keer gezien heb,

Deze mocht ik lenen van mijn oom, ik was helemaal niet van plan om deze te gaan zien maar hij werd me toch aangeraden vanwege het feit dat ze zo niet meer gemaakt worden. Dat is ook wel zo, dat maakt deze film ook wel speciaal. Heb hoge verwachtingen gehad voor deze film, maar dit viel me eigenlijk behoorlijk tegen. De kleine speelduur van net een uur bleken uiteindelijk best lang te zijn. Ik vind de film eigenlijk niet echt best. Het is allemaal te saai, een beetje te melodramatisch en naast dat, voel ik absoluut niet mee met de personages. Deze film is wel freaky en inderdaad daardoor best speciaal, want dit soort films worden echt niet gemaakt. Maar toch......

Regisseur Browning heeft mij ook teleurgesteld met zijn verfilming van Dracula.
Kleine 2,0 voor deze film.

Interessante film, die ik heb gekeken op navolgen van Erwin Olaf's filmkeuze in Zomergasten destijds.
Het inleidend verhaal brengt de kijker in de stemming die, in mijn ogen, wenselijk is waarna het korte, maar vrij bizarre verhaal, begint. Waarschijnlijk heeft Browning gelijk als hij zegt dat dit de enige film zal zijn waarbij deze échte freaks zo gefilmd zijn en gebruikt zijn als acteurs ('omdat de medische wereld alle ongemakken uit de wereld zal gaan helpen').
En het is interessant dat je heel makkelijk de link kunt leggen tussen dat statement en de huidige maatschappij waar schoonheid overheersend is en mode-idealen nagestreefd (moeten) worden. Zo bezien zijn er genoeg 'freaks' in de maatschappij die niet geheel aan dit beeld voldoen. Ik denk dat Olaf zich, als homosexueel zijnde, ook soms zo bejegend voelt door de maatschappij.

Naarmate de film vordert kreeg ik het idee dat de rode draad losgelaten werd, en wel tijdens het kennismaken met meerdere circusartiesten, wat voor mij betreft iets doeltreffender had gekund in die korte tijd.
Verwacht verder geen vlotte dialogen, daverend acteerwerk (een grote diversiteit aan kwaliteit van het acteerwerk) of mooie effecten (al zal dit voor de jaren '30 bovengemiddeld goed zijn geweest). Daarentegen is het wel een duister cultsprookje met niet-alledaagse hoofdrolspelers. Schokkende hoofdrolspelers, wellicht.

Het einde, waarbij de Freaks bewapend door de smerige modder kruipen om hun vijand voor het leven lang 'one of them' te maken, was zeer doeltreffend en de mooiste scène van de film.
Dikke voldoende: 3,5*

Freaks is een titel die duidelijk verwijst naar het circus. Tot ver in de twintigste eeuw was het een mensonterende show waarin lichamelijke afwijkingen nog veel publiek trok. De controverse tegen de film is heel begrijpelijk, want eigenlijk is dit exploitatie in de puurste vorm. Het is een nogal trieste geschiedenis dat die mensen eigenlijk geen andere keus hadden. In elk geval heeft Tod Browning de juiste beslissing gemaakt door de ‘freaks’ in de film in het positieve daglicht te stellen. Het blijft echter wel confronterend om te zien hoe die mensen moeten leven. Wel is het fascinerend om te zien hoe iemand zonder armen en benen een sigaret opsteekt. Zo maak ik mezelf ook schuldig aan het schaamteloos loeren maar de minder bedeelden.

Ondanks dat Freaks een aantal sterke kanten heeft, zijn er ook enkele bijzonder zwakke. Het acteerwerk van Harry en Daisy Earles, om maar even een voorbeeld te noemen. Midgets zijn er maar weinig, laat staan dat er veel zijn die acteren. Ik neem het ze eigenlijk ook niet kwalijk. Velen zullen overigens de spanning maar zwak vinden. Toch heeft het voor een film uit 1932 een paar behoorlijk sterke en enge scenes. De opbouw is in elk geval erg sterk. Het voordeel van een film die slechts een uur duurt, is dat hij eigenlijk niet verveelt. Op het moment dat bij het grootste deel van het publiek wel doorgedrongen is waar het heen gaat, komt die fantastische dinerscene en iets later de macabere achtervolging. Jammer dat daar in geknipt is. Ik had graag het volledige stuk willen zien. Geïnteresseerden moeten er natuurlijk wel rekening mee houden dat de film nog steeds vrij traag is en het acteerwerk redelijk theatraal. Verder is Freaks natuurlijk een mijlpaal in het horrorgenre.