Quadrophenia (1979)

The Who...
Weer een topfilm

Met Sting en toch geweldig cool.

Redelijke film die goed aansluit bij mijn filmsmaak.

Het eerste stuk is wat mij betreft het sterkste stuk, daarna zakt het toch wat in. Jammer dat die lijn niet werd doorgetrokken.
Enkele bijrollen waaronder die van Sting waren best droevig geacteerd.
Maar Phil Daniels speelt de hoofdrol en dat maakt een hoop goed, al is het pillen effect dan weer niet realistisch weergegeven.

Toch wel leuk om gezien te hebben. Twijfel nog tussen een 3.0/3.5*

Film geeft mooi tijdsbeeld en laat goed zien hoe 'onschuldig' rellen soms ook zijn. Maar al met al is het allemaal net iets te braafjes om een echt hoge score te krijgen. Dus 3,5 voor een aardige coming of age vertelling.

Aanrader, overtrof mijn (hoge) verwachtingen. Personages zijn stuk voor stuk memorabel, vooral Ace Face, ik heb al zijn screentime dubbel bekeken (rest van de film niet). Beelden sluiten goed aan bij de muziek. Een sfeerschets, die zeker niet onderdoet voor films als 24 Hour Party People en Control (ja andere periode ik weet het).
Erg fijne toevoeging aan de pakketservice.

Vond het eerlijk gezegd nogal tegenvallen.

Vind persoonlijk dit Who album eerlijk gezegd beter dan het bekendere Tommy, maar bij de films is het andersom zo blijkt. Wat niet meehielp was de erg slechte, want ongelofelijk donkere, transfer op de Universal DVD. Verder vond ik de uitstraling van de film ook nogal rommelig en kneuterig (in het visuele was weinig leuks te ontdekken (Brighton kiezel strand wel aardig, einde bij de kliffen ook niet opzienbarend) en kwam het bekende gegeven toch niet zo uit de verf. Toch wel vaker en veel beter gezien al doet de enthousiaste jonge (onbekende) cast het wel vol overtuiging.

Tand des tijds niet doorstaan, zo vrees ik. O ja, wel fijn om Toyah Wilcox (heb ik een zwak voor, zijnde mrs. Robert Fripp) te zien.

Enig minpunt is het feit dat de oorspronkelijke 35MM copie zonder beeld of geluid gerestaureerd te hebben meteen werd omgezet voor de dvd. Daardoor doet de film af en toe wat oubollig aan terwijl dat niet hoeft als ze de film handen gerestaureerd. Je ziet trouwens de overgangen zoals je dat ervaart in een bioscoop. Steeds naar ongeveer 20 minuten.

Qua inhoud dik in orde! Daarbij vond ik vooral de persoonlijk zoektocht van Jimmy naar de zin van het leven, de liefdesverdriet dat hij oploopt en dat hij een plekje in deze maatschappij zoekt heel knap in beeld gebracht. Waarbij de muziek het een en ander verklaard. Het tijdsbeeld vond ik ook perfect weergegeven. Aangrijpende film die ik zeker nog eens wil herkijken. Maar dan wil ik wel zeker weten dat het beeld en geluid gerestaureerd is want dit was drie keer niks...

Jammer; de plaat vinden de echte Who fans doorgaans veel beter dan Tommy, waarvan de film nou juist weer wél vijf sterren scoort. Maar ja; een rockband moet natuurlijk nóóit Sting in een film mee laten spelen. Maar aan de andere kant deden Elton John en Tina Turner in Tommy net weer mee, maar die zelfs die wisten het niveau van de film niet naar beneden te trekken.

Indertijd misschien een brandend actuele film, maar anno 2009 doet 'Quadrophenia' bijzonder gedateerd aan. Vooral de matige acteerprestaties en het lelijke camerawerk zijn bijgebleven...

Lelijk camerawerk..?

Ja, of niet soms...?

Hoe constateer je zoiets..?

Op basis van het gevoel dat je overhoudt na het kijken van een bepaalde film. "Vond ik dit nu mooi in beeld gebracht, of lelijk?" Het antwoord hier was - voor mij - lelijk. De enscenering is daarom niet slecht, maar werkt esthetisch niet (onder andere omwille van de walgelijke kostuums en dito setting).

Maar kan je zo'n kritiek eigenlijk wel rationaliseren?

Ik ben het wel eens dat deze film nogal gedateerd overkomt en ik vind hem minder spectaculair dan de eerste keer dat ik hem zag wat al weer jaren geleden is. Blijft wel mooi gezicht die vele scooters. Die verdwenen steeds meer uit het straatbeeld. Nu zijn ze, weliswaar gemoderniseerd, weer helemaal in en de brommers zijn uit ha ha.

Deze film toen in de bios gezien. Naast me zat een dronken engelsman die regelmatig met zijn voeten op de grond stampte en tegen het stoeltje voor hem ging boksen, en riep:"Kill the fokkin' piggs"

Die Lambretta scooters waren wel schitterend overigens.

Een lichte versie van zowel "Trainspotting" and "A Clockwork Orange". Wel leuk om een keer gezien te hebben. De brommers van de "Mods" zijn inderdaad geweldig.