Amour par Terre L' (1984)

Wat lees ik hierboven, is dit een gay film ? Misschien, maar ik zag het volgende: Jane, Geraldine en Bo spelen in een appartement een kamerstuk waarvan de voorstelling wordt bijgewoond door Clement Roquemaure, die beweert dat hij het stuk geschreven heeft en die de 3 speellui uitnodigt om een nieuw stuk dat hij nog schrijvende is op te voeren in zijn enorme landhuis.
Eenmaal daar gearriveerd ontmoeten zij ook Clements vriendje Paul - Dussollier, een charlatan die mindgames met de dames tracht te spelen. Het blijkt dat het stuk van Clement een sleutelspel is over zijn verhouding met ene Beatrice, die ook een verhouding had met Paul. Het is de bedoeling dat Geraldine de rol van Beatrice speelt, Bo die van Clement en een kortgeknipte Jane die van Paul in drag...dus toch een beetje gay dan. Merk verder op dat Paul in het stuk door Jane Troppmann wordt gedoopt...
Zoals we van Rivette mogen verwachten neemt de realiteit het scenario van het stuk over en omgekeerd, tijdens de uiteindelijke opvoering in het landhuis zijn realiteit en fictie niet meer van mekaar te onderscheiden.
Kortom: een intellectuele meta-film over het maken van een Rivette film, zoals gekend is de regisseur van opvatting dat de cast zelf moet bijdragen aan de creatie van de film, wat men niet verwarre met improviseren. Hoewel ik ittt jullie niet zo dol ben op meta- gedoe is de film toch 170 minuten te verteren dankzij de inventiviteit van Rivette en cast, wat hem duidelijk onderscheidt van bv. LNA van burgermannetje Truffaut.
Zoals gebruikelijk stopt Rivette de film vol met tig verwijzingen naar literatuur, esoterica, andere films etc. Zo heten Jane en Geraldine hier Charlotte en Emily, heet de geliefde niet voor niets Beatrice en de butler Virgile enz. Let ook op de zodiac als middelpunt van het landhuis, dat verder om de haverklap van interieur lijkt te wijzigen en onmetelijk groot schijnt te zijn.
Allicht ontbreekt de humor ook niet, men denke aan de mindfucks die Dussoulier tracht uit te halen of aan de scene met Amor zelf en Geraldine, die duidelijk maakt dat de filmtitel ook letterlijk opgevat dient te worden.
Dat de vrouwtjes in zowel het liefdesspel als het theaterspel de bovenliggende partij zijn, zal Rivette buffs ook niet verbazen.
Net zoals de afwezigheid van non- diegetische muziek niet als een verrassing komt.