Der Golem, Wie Er in die Welt Kam (1920)

Wat een stomme film zeg....

Inderdaad ietsje minder als bijvoorbeeld Faust of Caligari, maar ik vond dit toch weer een erg mooie film. De setting, de sfeer, de spookiness....alle ingredienten zijn aanwezig. Verhaal deed mij erg aan Frankenstein denken en lijkt mij ook door het boek te zijn geinspireerd. 4*

Geslaagde, visueel aantrekkelijke stille horrorfilm met een goede verhaalopbouw en mooie sfeerschepping.
De Joodse afgesloten stad (ghetto) en de huiselijke decors zien er prachtig uit.
Goede acteerprestaties van de hele cast, met als uitschieters de grappige, tragische rol van Lothar Müthel als ridder Florian en Paul Wegener als Der Golem.
Ik zag een versie met een gepaste muzikale score van Aljoscha Zimmermann.
Volgens mij zeker even goed als tijdgenoot “Das Kabinett des Dr. Caligari”.
****/*****

Gisteren op dvd gezien, (eurekavideo.co.nl) een boeiende film met aantrekkelijke decors en aankledeing personages. Het verhaal is interessant.....de Apocalyptische dreiging van een joodse gemeenschap....De extravagante theatrale effecten.....prachtig... Hitchcock heeft in de beginjaren met deze Duitse expressionisten gewerkt...zijn trouw tot in de jaren zestig aan
het gebruiken van kunstmatige sets (gechilderde decorstukken: zie Birds,..Marnie) heeft daar misschien ook mee te maken, maar praktische overwegingen waren natuurlijk belangrijker.

goede expressionistiche film, vandaag voor de 2e keer gezien. Er zit echt een lekker sfeertje in de film.

De decors zijn prachtig om naar te kijken, en het verhaal steekt goed in elkaar. Ik hou van de grootsheid waarmee het verteld wordt.

Het is nu natuurlijk niks, maar dan ook Niks waard.
Maar ik stem op basis van het algemene jaartal.
Toch kan ik er daar ook niet veel van maken

2**

Toch wel minder dan Das Kabinet des Caligari en Nosferatu. Maar opzich wel vermakelijk. Leuk verhaal. Mooie decors. Ook weer goede mimiek van de acteurs. Leuke personages en dan met name Golem zelf natuurlijk.
ER zitten ook wel een paar opvallende scenes in zoals die op de toren. Dat hij iemand van de toren gooit
De muziek was zeker een goede toevoeging.

3.5*

Ik denk dat ik nog nooit in m'n leven zo vaak naar de timer heb gekeken uit verveling. Wat een slaapverwekkend slechte film zeg! Ik hoorde deze week iemand op TV zeggen dat ongeveer 90% van de stille films verdwenen of vernietigd is en dat we dus de overige 10% moeten koesteren. Eerlijk gezegd, ik zou er geen moer om geven moest Golem deel uitmaken van die verloren 90%.

Over de film. Er zijn mij eigenlijk maar twee positieve zaken opgevallen. De degelijke fotografie (belichting en composities waren redelijk sfeerbevorderend) en de soms mooie decors (maar zeker niet altijd). Spijtig genoeg worden deze enige twee punten van aantrekkingskracht volledig overschaduwd door een waslijst aan ergernissen.

Om te beginnen het verhaal. Het kon me eigenlijk van geen kanten boeien. 'Maar dat kan je toch afleiden uit de synopsis, dus waarom kijk je zo'n film dan?' Omdat ik zoveel mogelijk horrorfilms of films die aan de wieg van het genre stonden wil zien, om zo de volledige context mee te krijgen en het genre beter te begrijpen. Daarbij komt nog dat de Golem niet meer dan een houterige randdebiel is die nergens, maar dan ook nergens, slaagt in zijn opzet: het publiek angst aanjagen. Ik kan me dan ook nauwelijks voorstellen dat zelfs in de naïeve jaren '20, waar godsdienst zo'n belangrijke rol innam, ook maar iemand het in zijn broek deed bij het aanschouwen van een brokje klei met plateauschoenen en een uitgegroeid jommekekapsel.

Het helpt natuurlijk ook niet als scènes die in 2 minuten kunnen worden geschoten, uitgesmeerd worden over 5 à 10 minuten. Al zeker niet als de muziek die onder deze scènes wordt gezet onophoudelijk doordraaft met dezelfde monotone melodietjes. Dan ben ik toch eerder een fan van eigentijdse audiotracks die aan een stille film worden toegevoegd. Een schitterend voorbeeld hiervan is Das Cabinet Dr. Caligari.

In het laatste halfuur krijgt de film plots wat meer energie en er gebeurt al eens iets spectaculairs (hoera!). Even werd ik terug wakker, maar dat was al snel gedaan toen in het slotkwartier zo'n tiental fades het langverwachte einde aankondigden ... maar nee, er kwam steeds nog een scène die de dramatiek wat meer moest aandikken. Echt ergerlijk hoor!

Als dit horror is dan ben ik sinterklaas. Het verhaal in de film gaat een beetje nergens heen en dat is jammer. Misschien omdat ik anno 2009 het enge aspect misloop. De sfeer van de film is opzich wel goed neergezet.

Leuk om eens gezien te hebben maar niet meer dan dat.

Voor de liefhebbers, morgennacht om 00.50 uur is de film te zien op ARTE.

Mooie beelden in aparte kleurtinten, maar ik had de indruk dat de kleurfilters bedoeld waren om het nogal versleten filmmateriaal zo duidelijk mogelijk uit te laten komen.
De Golem (gespeeld door regisseur Wegener) is het mooiste van de hele film. Een heel aparte voorloper van Frankenstein.
Mary Shelley's Frankenstein is overigens gebasseerd op de Golem-legende.
Probleem is dat slechts weinige "stomme" films anno nu nog echt inleefbaar zijn en Der Golem blijft daardoor toch een beetje afstandelijk.
Zeer interessante filmmaterie. maar haalt het qua indruk niet bij die paar klassiekers uit het geluidloze tijdperk die anno nu nog steeds werken (Metropolis, Faust, Das Cabinet Des Dr. Caligari).

Al stukken beter dan Paul Wegener's andere Expressionistische film Der Student von Prague alleen al omdat deze film lichttechnisch mateloos vele malen interessanter is. Der Golem, Wie Er in die Welt Kam is een geweldige film. Het oud joodse verhaal is weinig origineel en doet erg veel aan dat van Frankenstein denken maar is weldegelijk effectief. Vooral de momenten waarin het monster zijn menselijkheid toont zijn erg mooi (zoals het boodschappen doen op de markt en dat kleine meisje met de appel). Het meest enthusiast ben ik nog over de vormgeving. De decors slepen je direct een totaal andere wereld binnen en zorgen tesamen met de belichting voor een bijzonder sfeervol geheel. Één van de topfilms van het Duitse expressionisme.

In die tijd werden er alleen maar stomme films gemaakt, tegenwoordig niet....

Moeilijkste stem ooit.

Ik hou van de stomme film, er zijn er echt geniale die niets van hun kracht door hun ouderdom verloren zijn maar aan de andere kant kunnen ze soms echt wel een beetje tegenvallen...

Eerst wat positieve punten.
Paul wegener's Der Golem heeft zeer mooie decors en vormgeving. Ik vind het Duits expressionistisch sfeertje echt te gek.

Maar net zoals bij Fritz Lang's Nibelungen, vind ik het verhaal totaal niet meeslepend.
Wendyvortex heeft het nog wel bij het rechte eind dat de film te afstandelijk is.
De personages zijn te statisch en te theatraal en te ver van mijn bed in mijn gevoel.
Allessinds denk ik wel dat deze prent bij andere mensen wel kan aanslaan natuurlijk maar bij mij is dat niet het geval.

Metropolis, Das Cabinet des Dr. Caligari, Dr. Mabuse, Der Mude Tod en in mindere mate Nosferatu zijn betere films in dit genre.

Ik ben toch zeer blij dat ik deze film gezien heb en ga nu verder met mijn jaren 20 filmavontuur met als volgende Griffith's Way Down East.

Mijn eerste film uit het Duitse Expressionisme stelt zeker niet teleur. Der Golem zit vol met aandoenlijke karikaturale personages en schitterende decors die de film iets surrealistisch geven. Er zijn sowieso veel te weinig grote films over die vroege Joodse gemeenschappen, dus in die zin is Der Golem qua setting nog steeds een vreemde eend in de bijt. Het horror-element uit de film is helaas te gedateerd om nog indruk te kunnen maken op de moderne kijker. Daarbij helpt het ook niet dat er soms lachwekkend simplistische plotwendingen in de film zitten. De koddigheid van de film is deels zijn charme, maar uiteindelijk ook zijn zwakke punt.