Ladri di Biciclette (1948)

Slapstick naar films met verhaal.
Bijzonder in 1949.

Ik vrees dat ik nog steeds niet helemaal weet waar je op doelt. Heb je veel films van de jaren '40 of daarvoor gezien? Aan het 'vakwerk' zie ik hier niets bijzonders. Dit is vooral een klassieker die geroemd wordt om zijn emotionele kracht en doordat hij een sociaal probleem op een zeer menselijke manier wist te vangen, maar niet zozeer doordat het technisch gezien een uitschieter was. Ik zou zeggen dat hij zeker wel talloze voorbeelden had.

Heb inderdaad niet echt veel films uit die tijd gezien, maar vind het in 1948 bijzonder dat er zo'n maatschappijkritisch verhaal verteld wordt. Bovendien vind ik de film er bij vlagen moderner uitzien dan de films die ik tot nu uit die tijd gezien heb; baanbrekend vakwerk dus.
Maar ja, ik ben niet de kenner van dat oude spul..

Dergelijke film vergt natuurlijk wel een beetje empathisch vermogen.
Net na de oorlog, geen werk, amper te eten, je enig sprankeltje hoop wordt bijna vanonder je kont gestolen en dan zwerf je wanhopig door de stad om het tij alsnog te keren om alleen maar de wanhoop nabij de ultieme vernedering te moeten ondergaan voor de ogen van je zoontje die aleen maar naar hje opkijkt…
Dat kerft ook vandaag nog door mijn ziel. Laat die 'voor zijn tijd' maar vallen.

Tijdloze verbeelding van hoe de menselijkheid moet worden behouden in tijden van financiële armoede. Simpel verhaaltje, maar daarom niet minder indrukwekkend.

[quote]djelle schreef:


Je weet dat de stroming waar deze film onder valt (het neorealisme) een reactie is op de fascistische cinema onder Mussolini? Alleen al het in beeld brengen van ''de gewone man'' is al een statement an sich. Het mag nu als een niet zeer kritische film overkomen, maar de conventies die voor het genre gebruikt worden zijn wel degelijk van kritische aard.

Italiaans neorealisme.

Een soort film waar ik nog niet erg bekend mee ben, maar tot nu toe bevalt het wel heel goed. Ladri di Biciclettte wilde ik al lang zien en nu is het er eindelijk van gekomen, in een bioscoop nog wel!

Een erg mooie film, met mooie visuals en vooral erg sterk acteerwerk. De sfeer van de film werkt erg goed, ik kon bijna meevoelen hoe het is voor die arme man als zijn fiets wordt gestolen terwijl hij hem zo hard nodig heeft. Misschien omdat ik zelf ook arme student ben. De zoektocht naar de fiets is aardig, soms zakt het een beetje in. De wanhoop is in sommige scènes heel goed voelbaar, met als absolute hoogtepunt het moment waarop Antonio zelf een fiets gaat stelen. Prachtige scène met een sterke spanningsopbouw en een geweldig einde.

Er mist nu iets voor een 4* naar mijn gevoel, maar een vette 3,5* heeft de film al op zak.

Normaliter ben ik nooit jaloers...nu wel

Ik hou van mijn studie!

En ik ook!

Sterke film om te zien op het grote doek. De boodschap en het gevoel van de film waren vooral hetgeen dat het deed voor mij. Typisch overigens van het geluid, duidelijk later opgenomen, maar het had eigenlijk wel wat.
Ik mistte wel nog iets om bij de 4 sterren te komen, ik weet niet precies wat. Misschien omdat de film af en toe wat op en neer ging naar mijn gevoel. Maar wellicht ga ik deze film nog herzien in de toekomst.

Mijn eerste neorealistische Italiaanse film is in ieder geval goed bevallen, een genre waar ik me al veel langer in wil verdiepen. Ik ken alleen nog bar weinig titels en regisseurs op het moment, waarom Mio viaggio in italia van scorsese mij misschien wel handig en interessant lijkt?