Soylent Green (1973)

, wat een gelul man!

Vind ik ook.

Daarbij, het is niet omdat films dertig, veertig of meer jaar geleden toppers waren in hun genre en het nog steeds zijn, dat ze vandaag de dag nog goed zouden scoren in de bioscoop. Integendeel, negen op de tien zouden afgaan als een gieter, alleen nog maar omdat de films nu een veel 'sneller' scenario hebben dan vroeger.

Dank voor de diepgaande uitleg...



Deze film zou dus één van die 9 zijn. Je zegt het in feite zelf al.

Zoals ik al aangaf heb ik hem g-i-s-t-e-r-e-n (16 maart 2010) voor het eerst gezien. Dus beoordeel ik de film zoals ik hen n-u ervaar.
Ik ga toch niet bij een slechte film denken: "Oh, hij komt uit 1973 en als ik hem toen had gezien had ik hem vast goed gevonden, dus laat ik mijn beoordeling maar omhoog schroeven".
Ik zie hem n-u en niet in 1973 en dus beoordeel ik hem na de maatstaven van n-u. Het gaat om kwaliteit, niet om leeftijd. De kwaliteit heeft in dit geval dus geen stand gehouden.
Veel oude films vind ik nog steeds top en veel oude films zijn gewoon aftands versleten en overklast, zoals deze film.

Moet ik het de volgende keer in 12 talen typen...?

Het valt wel weer op dat de mensen die deze film hoog waarderen meteen op de teentjes getrapt zijn.
Een afwijkende mening word bestempeld als gelul & onzin, zonder goede argumentatie. De beoordeling van mij deugd niet en daarnaast deugd er al helemaal geen zak van mijn manier van beoordelen. Prachtig, zo'n forum met al zijn bezige bijtjes...

Het is gewoon spijtig dat je, zoals je laat blijken, geen rekening houdt in je beoordeling met het feit dat de film bijna 40 jaar oud is. Je mag 'oude' films helemaal niet bekijken en beoordelen naar de huidige maatstaven. Dan ben je echt bezig met verkeerd naar films te kijken. Bekijk dan alleen maar films van de jongste tien jaar.

Nouja, de meeste films zouden op het gebied van look en sfx natuurlijk geheel anders gemaakt worden. Maar de dingen die er mijn inziens veel meer toe doen: acteerwerk, scenario, regie, muziek, camerawerk, die verjaren niet zo snel hoor. En die waren ook zeker niet slechter in de jaren 70.
Kan me ondanks mijn misverstand over zijn post nog steeds niet vinden in de uitspraak van boozebelly over slechte acteerprestaties hier.. volgens mij valt dat behoorlijk mee. Heston is natuurlijk geen ontzettend gelaagde acteur, maar doet zijn werk als lead die is verzeild in een onwerkelijke naargeestige toekomstwereld meer dan afdoende. Zo ook de oude man. De rest is inderdaad niet erg sterk, maar hebben ook amper een rol

En je vergeet Edward G. Robinson, wel in zijn laatste rol, maar zoals altijd een geweldige prestatie, die hij speelde terwijl hij echt stervende was aan kanker. Hij overleed in januari '73 en de release was in april '73. Een symbolischer rol kan je je haast niet bedenken.

2022 dan zou dit allemaal gaan plaats vinden. Een leuk vooruitzicht.
Getuigt toch wel van visie van deze film omtrent de verhoogde criminaliteit / anarchie en problemen zoals voedsel. Gelukkig een keer geen broeikaseffect om je zorgen over te maken
Was toen een zeer indringende film en zelfs nu nog want 2022 is het nog steeds niet.
Het idee heeft de acteurs overleeft en dat is al een hoge score waard.
4.0.

Aardige SF.

En ook erg goed tot het laatste half uur wanneer de goofs en plothiaten, het toch al niet zo sterke scenario, meer en meer parten gaan spelen. De acteerprestaties zijn redelijk, maar de enige die een goede prestatie neerzet is veteraan Robinson. Heston wandelt als een verdwaalde boer door de prent, maar komt er desondanks wel mee weg.

De jaren '70 kenden de hoogtijdagen van de Science-Fiction, deze film wordt echter ondergesneeuwd door de vele toppers van toen. En terecht, want hier had zoveel meer in gezeten.

Redelijk.

Grappig zo'n relatief oude SF-film die zich afspeelt in een periode niet ver van ons. De toekomstvisie is van het type dystopia. De samenleving is er allerminst op vooruit gegaan: men leeft op elkaar gepropt en voedsel als biefstuk of groente is voor de high society weggelegd. Een gewone sterveling mag hopen dat ie een stukje Soylent Green kan bemachtigen om op te peuzelen. Hippe gadgets zul je overigens niet treffen in deze film, wat ik ergens wel jammer vond, maar afbreuk doet dat niet aan deze film.

Hoe dan ook, Soylent Green is een redelijke film die pas in de tweede helft lekker begint te lopen. Weliswaar simpel in opzet en uitwerking, maar het laat toch enige indruk achter. Vooral de mooie rol van Edward G. Robinson (zijn laatste) mag niet onvermeld blijven!

Niet helemaal wat ik van een Richard Fleischer' science fiction verwachtte. In vergelijking met zijn Fantastic Voyage is deze film relatief toch een stuk saaier. Anderzijds is het wel heel erg interessant dat hij een veel cynischer en duisterdere film aflevert. De film heeft een heerlijke Orweliaanse sfeer en is lekker grauw, jammer dat de film net iets te veel dialoog is. Soylent Green is een weinig spannende science-fiction maar scoort beduidend op sfeer.

Sterk uitgangspunt dat z'n verdiende gestalte krijgt in het eerste uur. Wat Fleischer schetst is hier en daar misschien wat knullig, maar dusdanig zuur dat het op z'n minst verwondert. Een vrouw als meubilair. Toe maar. Vooral het gegeven dat doodnormale zaken zijn verworden tot luxe goederen doet er natuurlijk toe. Leuke invalshoek.

En zo heeft het wel meer bijzondere ideetjes met de clou als macaber hoogtepunt. Jammer dat de weg daarnaartoe bij tijd en wijle toch wat hortend en stotend verloopt. Zeker als het op een gegeven in stroomversnelling raakt is het meer wachten op de ontdekking dan dat het boeit. Interessante sci-fi, maar wel wat wankel.

ben het geheel met u eens,en Charlton Heston is ook niet meer in ons midden.

Je behoort altijd rekening te houden met de referentiekader van een film, wanneer het zich afspeelt en de tijdgeest van toen !!!!
Dit is ontzettend belangrijk, anders kunnen we alle films van o.a. Fritz Lang ook wel in de prullenbak werpen !! Terwijl dat één van de grootste inspiratie-bronnen van de filmmakers van vandaag is...
Een reaktie zoals hierboven die van mij is gegeven is een blijk van kortzichtigheid die een juiste beoordeling van een film in gevaar brengt !!!

Prima SF-klassieker waarvan de clou nog haast bekender is dan de film zelf. Heston knokt zich een weg vooruit in een wereld die geregeerd wordt door gebrek aan, met name, voedsel. Malthus heeft zijn werk blijkbaar nog niet gedaan want de straten zijn overbevolkt en de mensen slapen zelfs en masse buiten op de trappen. De kleine bovenlaag heeft het beter voor elkaar; luxe huizen, zowaar een stukje vlees of groente, drank, en natuurlijk het 'furniture', een fraaie jongedame voor 'gezelschap'.

Eén van deze happy few wordt gedood en aan detective Heston, met hulp van een grootse Robinson, de taak om achter het hoe of wat te komen. Lange tijd is dit verhaal echter enigszins ondergeschikt aan het tonen van de dystopische samenleving van het New York in 2022, om in het laatste half uur opeens de centrale rol over te nemen, met als apotheose de scenes in de grote fabrieken met mooi stuntmannenwerk.

Al met al een fijne film, en natuurlijk een klassiekertje door dat ene zinnetje. 3,5*.

Degelijke sf-film die nogal standaardgewijs de malaise van een dystopie aankaart: de wereld wordt voorgesteld als een politiestaat met overbevolking, voedseltekort en natuurlijk schandalig machtige multi-nationals. De vormgeving sprak echter weinig tot m'n verbeelding en ook de hele 'vroeger was alles simpeler en beter'-thematiek liet me koud. Zelfs als was het laatste grassprietje op aarde uitgeroeid, zou ik toch nog wat meer nodig hebben om ontroerd te geraken dan wat clichématige natuurplaatjes van herten en bloemetjes.

Ik kan er niet omheen dat Soylent Green een aantal geweldige ideeën heeft die de film constant boeiend houden: de overbevolking, de bulldozers met een bijzondere functie, de 'furniture' (verdient eigenlijk een eigen film), de afwezigheid van alledaagse dingen als boeken en bepaald voedsel. Allemaal boeiend materiaal en afzonderlijk komen al die elementen wel vrij goed tot hun recht, maar het complete potentieel wordt nooit echt benut. Dit komt vooral door de toch vrij matige regie. Te droog, te weinig stijl en bij vlagen gewoon wat ongeïnspireerd. Eigenlijk is het een vrij lelijke film en dan heb ik het niet over de bedoelde lelijkheid van de dystopie. Het is soms gewoon matig gefilmd. Tijdens het eerste half uur vroeg ik me zelfs af of de film ooit nog van de grond zou komen. Dat deed het wel en de film is bij vlagen fascinerend en soms geweldig, maar als geheel teleurstellend.

Misschien nog wel het meest omdat het hoofdpunt niet ver genoeg doorgedreven wordt. Overbevolking is een belangrijk onderdeel van het verhaal en Soylent Green is gemaakt van mensen (dat wist ik vooraf al, met dank aan AFI die de uitspraak "Soylent Green is people in hun top 100 beste Filmquotes stopte). Zou het niet logisch zijn geweest als de overheid dit idee zover hadden gebracht dat Soylent Green als oplossing was gebruikt voor de overbevolking. In een wereld met nauwelijks administratie en waarschijnlijk geen mensenregister, een wereld waar sowieso een grote anonimiteit lijkt te bestaan zoals in deze film, zouden wellicht gemakkelijk bepaalde mensen kunnen verdwijnen voor de productie van Soylent Green. Nu blijft men steken in het idee dat slechts mensen die al dood zijn tot voedsel vermalen worden. Nog steeds een gruwelijke gedachte, maar het is wel erg duidelijk dat er meer in dit verhaal zit. Nog meer horror.

Maar evengoed werkt er teveel aan de film wel om geheel negatief te blijven. De scène waarin Heston en Robinson genieten van wat eten is een parel. De momenten rond het furniture zijn wat losstaand, maar hebben zeker een bepaalde bijt. Boven alles is er de schitterende zelfmoordscène van Robinson, één van de mooiste die me zo te binnen schiet en tevens een scène die me even deed denken aan een vijf sterrenfilm. Dat de natuurbeelden die daar getoond worden cliché zijn maakte het voor mij alleen maar sterker. Het idee dat onze afgezaagde beelden in zo'n wereld behoren tot de grootste spirituele ervaringen sprak mij ergens enorm aan. De scène is in zijn geheel beter gefilmd dan de rest, alsof het de enige scène was die Fleischer werkelijk begreep.

Geen slechte film dus, maar vooral een waarvan het potentieel vaak wat onbenut is gebleven. Wouter sprak aan het begin van dit topic al precies mijn gedachte tijdens het kijken van de film uit: dit moet gewoon een remake krijgen. Van een wat sterkere regisseur liefst. Volgens mij zijn er zelfs vage plannen voor een remake.
3,5*

Da's nu eens een film waar je misselijk van wordt. Qua verhaal, acteerprestaties aan de magere kant. Iets om snel te vergeten. 1,5*.

Een film die echt heel erg jaren '70 aan doet maar toch erg vermakelijk blijkt. Het verhaal steekt gewoon ontzettend sterk in elkaar.
De grootste belevenis was de scene waarin Sol komt te sterven, Een schitterend moment in de film. Treurig ook dat de man 9 dagen na de laatste opname dag echt is komen te sterven (aan kanker)!

Ook de muziek was bijzonder goed gekozen.

De film is gedateerd maar heeft een perfecte speelduur en genoeg verhaal om een boeiende oude sciencefiction film te zijn!

Conceptueel is het wel interessant, maar de uitvoering is heel mager en oninteressant gedaan. Geen moment kwam ik goed in de film, het begin vond ik ook heel afstandelijk en het was allemaal erg kaal in beeld gebracht.
Ik zou bijna zeggen dat het aan de leeftijd van de film ligt (uit 1972), maar ik heb zoveel films van die periode gezien en van daarvoor die op alle fronten beter zijn, dat ik niet anders kan concluderen dat dit een matige tot slechte film is.
Jammer.