Die Blechtrommel (1979)

Bijzondere film zeg. Schitterend gefilmde geschiedenis met surrealistische en absurdistische trekjes. Sommige momenten kunnen tamelijk dramatisch zijn, en je leeft mee in de intense woede van het kind. Erg goed.

Grappig ik heb het toch anders begrepen. Vanwege een diepe achterdocht tegen het volwassen bestaan stopte hij met groeien, althans dat zei hij zelf. Daarnaast heb ik toch altijd meer sympathie gehad voor Kleines Oskar omdat hij eigenlijk de enige was die het gebeuren observeerde en daarmee ook nooit een loog of een dubbelleven had, en andere rare uitingen vertoonde van zwakte. Die achterdocht tegen volwassenen bleef daarnaast telkens maar bevestigd worden. En manipuleren? Geen idee eigenlijk. Wel zo dat het knulletje, naarmate de oorlog (en de mensen) enger werd, extremer gedrag begon te vertonen.

Wat goed is aan de film komt uit het boek. Helaas is de echte kracht daarvan verloren gegaan in deze verfilming. Het breed uitwaaierende verhaal, de personages en de bizarre situaties, allen afkomstig van Grass, blijven sterk. Diens briljante schrijfstijl is echter niet te vertalen naar beeld en dat wordt hier niet gecompenseerd. Daarom is Die Blechtrommel slechts een vrij doorsnee boekverfilming, en ook nog eens een die (noodgedwongen) vrij veel achterwege laat. Maar als ik de reacties zo lees zou het best zo kunnen zijn dat de film meer dan genietbaar is als je het meesterwerk van Gunter Grass niet hebt gelezen.

Een immens mooie en ironische film met onwisbare beelden, dit Günter Grass verhaal. Zeer goede acteerprestaties.

Magisch-realistisch werk die de kijk van Oskar op zijn omgeving volgt. Oskar wil niet meer groeien, omdat hij in de volwassenheid alleen maar middelmatigheid en lelijkheid ziet en zich vastklampt aan de veiligheid van zijn fysieke jeugd, waarin hij niet gecorrumpeerd kan worden, denkt hij, door lust, nijd en andere menselijke zwaktes.

Ik zag Oskar als een kleine etter, want uiteindelijk onderneemt hij duidelijke acties om de volwassenen te schaden en constant de aandacht naar zich toe wil trekken met zijn trommel en zijn bijzondere stem. Dit alles gebeurt tegen de achtergrond van het opkomende nazisme in de Poolse stad Danzig. Eerdere commentaren verwezen naar een anti-oorlogskarakter van deze film; dat is helemaal niet waar. De oorlogssituatie is alleen maar een achtergrond én een motor voor de gebeurtenissen. Meer niet.

Het is niet altijd duidelijk wat auteur Günther Grass wilde zeggen in deze half autobiografische film. Is het een wanhoopsschreeuw tegen de stommiteiten die mensen begaan? De regisseur komt met sterke, vaak provocerende beelden op de proppen, en door de ogen van Oscar komt de wereld erg onaantrekkelijk over. Omdat Oscars lot op het einde van de film onzeker is, ontbreekt het aan afwerking en had ik niet meer de indruk dat er een duidelijke boodschap aan verbonden was. Het boek gaat verder dan de film...

vreemde film vreemd verhaal, er zijn wel leuke scene's te zien
en daarmee is daar ook alles mee gezegd
Het is een film voor 1 x te kijken maar daarna nooit meer

Het klein manneke word halverwege de film erg irritant en dat komt
de film niet ten goed
1,5 geef ik dit voor de moeite, maar is geen aanrader

Zeer interesante Duitse anti-oorlogs film met vanalles erin. Ook het onderwerp kom je niet dagelijks tegen: Omdat de pleuris uitbreekt in Duitsland in al die jaren en dat de 2de wereldoorlog steeds dichterbij komt, besluit de 3 jarige Oskar gewoon niet meer te groeien om zo als een ondschuldige kleine kind overal vanaf te komen. En zo krijgen we een sfeervolle, boeiende, ontroerende maar soms ook grappige film te zien die je de 2 uurtjes wel erg zoet houd aangezien je vanaf het begin tot het eind word meegesleept. Ook de settings van Danzing vond ik mooi en sfeervol en toonde ook armoedig en was ook zeer toepasselijk voor de situaties in de film.

Verder vond ik die Oskar toch wel een erg pienter kereltje. Hij krijgt altijd zijn zin aangezien hij door protestatie iedereen kan wegjagen met zijn gekrijs dat de ramen doet breken. (dat doet ie dan dus vooral als iemand zijn trommeltje af wil pakken) en verder weet hij ook heel erg met de situaties van de oorlogen om te gaan. Ook de verdere rollen van oa de verdere familie van Oskar en Oskar's (grote) liefje.

Wat ik toch erg mooie scenes vond waren oa die scene dat Oskar vanaf de kerk schreeuwt en dat er dan allemaal ruiten gaan springen en naar beneden op straat donderen, Dat ie meetrommelt op zijn blikken trommel bij het orkest van de Nazi's, Die palingscene (dat nogal de gore kant op gaat) en natuurlijk: dat Oskar helemaal niet de enige scheen te zijn die stopte met groeien.

Al met al een zeer ontroerende Duitse film. Heeft mij wel zeer aan het denken gezet. Alles zit er ook een beetje in Oorlog, Romantiek, Drama, Fantasy en ook de humor mag niet ontbreken.

Zeer geslaagd Duits toppertje.

4,5*

Had eens een klein stukje op tv gezien, nu helemaal gezien en ik vind het maar een rare film, je word gek van zijn geschreeuw en getrommel, nee 1 keer is genoeg voor mij, al met al een 2,5

Dit had wel wat opzich , duurde lang maar bleef wel boeien..

Rare wendingen, vreemde humor snapte niet echt waar de regisseur nou precies heen wilde maargoed ik heb genoeg genoten

Na lang twijfelen heb'k eindelijk deze klassieker bekeken.

Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van een klein jongetje in het Duitsland van net voor Wereldoorlog 2 tot aan de bevrijding.
Na het gadeslaan van zijn losbandige familie besluit de 3-jarige Oskar Matzerath om niet meer te groeien, hij wil altijd 3 jaar blijven

Hij heeft de vreemde eigenschap dat hij met zijn stem glas kan laten breken.
Wanneer iemand zijn blikken trommel wil afpakken gilt hij alle glazen stuk

Zo groeit de kleine Oscar op tot een jongen van 16 in een klein lichaam.
Hij observeert alles om hem heen met een kritische blik en groeit zelf uit tot een ettertje.

Zo zie je hem een 16-jarig meisje verleiden én ermee naar bed gaan
Zijn moeder is een nimfomane die niet kan kiezen bij welke man ze wil blijven, wat zorgt voor de nodige spanningen.

En zo kan ik blijven doorgaan met het opsommen van vreemde gebeurtenissen.
Het is een rare film die je meeneemt op een geschifte rit doorheen Nazi Duitsland en regelmatig erg grappig overkomt.

Ik weet echt niet aan wie ik hem zou kunnen aanraden, het is meer een cult-kunstfilm dan een mainstream-film.

Ik geef hem 6,5 / 10 , de moeite om een keer te zien uit nieuwsgierigheid

ja dat boek die ''blechtrommel'' van gunter gräss bleek niet te verfilmen maar het is een kunststukje geworden.

Geen moment uit de film komt niet uit het boek. Verhaal, thema en sfeer zijn gewoon van Grass, het enige wat de film toevoegt zijn de beelden, en zo bijzonder zijn die hier niet.

Mooi gezegd.. misschien gaan ze niet op voor diegenen die het boek niet kennen, maar dan nog.

Opmerkelijke film. Heel lang geleden al is delen ervan gezien. Ik heb me zeker vermaakt, doordat het vaak heel erg grappig over kwam. Jammer dat ik hem in het Duits heb gezien zonder ondertiteling. Ik ben nu net aan het boek begonnen (ook in het Duits) en zal er dus wel achter komen wat er klopt en niet. Het is allemaal lekker maf en soms wat moeilijk bij te houden hoe oud Oscar nou is, doordat hij niet groeit.

Het is mooi om te zeggen dat Oskar weigert op te groeien uit protest tegen het oprukkende naziregime, maar wordt dit in de film duidelijk gemaakt? Ik had het gevoel van niet. Het moment waarop Oskar doelbewust van de trap valt speelt zich af in 1927, een moment waarop het naziregime nog in wel érg prille kinderschoenen stond geloof ik (althans in Danzig, al ben ik geen historicus dus spreek ik niet met volle kennis van zaken). Bovendien wordt tijdens de eerste levensjaren van Oskar op geen enkel moment duidelijk gemaakt dat hij zich afkeert tegen het naziregime, hij keert zich gewoon af tegen het "volwassen zijn". Ten slotte is er een scène in de film waarin de vrienden van Oskar's ouders (en Oskar's ouders zelf?) een kleine nazifanfare beschimpen en bekogelen met tomaten. Misschien zit ik verkeerd, maar argumenten voor die hele theorie van Oskar die niet opgroeit uit protest tegen het fascistisch regime vond ik althans niet terug in de film. Misschien dat het in het boek (dat ik niet ken) anders is?

Die Blechtrommel is voorts een erg mooie film, die erg vakkundig gefilmd is door Schlöndorff. Dit was vooral te merken door de aanwezigheid van kleine, maar veelzeggende en/of ontroerende scènes - vaak begeleid door wondermooie klassieke muziek -, die de hele film extra larderen. Er zit zeker en vast poëzie in Die Blechtrommel.
Leuk, maar bij momenten ook een tikkeltje irritant, is de humor die uitgaat van het hoofdpersonage Oskar. Dat ambigue zit ook in zijn personage vervat, een schattig kereltje dat in wezen behoorlijk irritant en egocentrisch in elkaar steekt. Doorheen zijn ogen zien we de wrede oorlog, die toont dat deze in zijn geheel weerzinwekkend is en voor beide partijen bijzonder veel tristesse gebracht heeft (al is er dus ook plaats voor humor, zoals bv. in de fantastische scène van de nazibijeenkomst die compleet wordt uitgeregend). De film biedt een mooie mix van diverse sensaties en is een mooi tijdsdocument met een erg persoonlijke "touch". Mooi!


4*

Is dat zo? vervang "oprukkend naziregime" door "de wereld der volwassenen" en je komt al meer in de buurt.

Ik had begrepen dat velen Oskar's weigering om op te groeien interpreteren als vorm van protest tegen het nakende naziregime, staat hier op MM trouwens ook vermeld door bepaalde leden. Nu goed, zelf interpreteer ik het ook louter als protest tegen de wereld van de volwassenen en voorlopig heb ik de indruk dat dit dichter bij de waarheid aanleunt.

Een jong ventje als Oskar kan denk ik nog niet begrijpen wat het Nazi regime inhoudt.

Het aardige is juist dat Oscar in het boek al vrijwel direct een min of meer volwassen bewustzijn heeft. Eigenlijk al vanaf z'n geboorte zo'n beetje.
Zijn gestopte groei wordt daar volgens mij inderdaad aan beide zaken opgehangen, zowel protest tegen de volwassenen als tegen het naziregime als vertegenwoordiging van diezelfde volwassenen.

Een van de grootste clichés van films die zich afspelen tijdens een oorlog is het perspectief van onschuldige kinderogen. Wellicht is dat de makkelijkste manier om de gruwelen van de oorlog te vertellen. Met een kind is het simpeler om mee te leven, vooral omdat hij vaak het minst verantwoordelijk is voor wat er in een oorlog gebeurt. Een kind staat dan voor weerloosheid in combinatie van een onbevangen blik op de wereld. Ik had vooraf verwacht dat Die Blechtrommel ook zo'n film zou zijn. Sterker nog, een aantal weken terug vertelde iemand mij nog dat dit een briljante film was over een jochie dat met kinderlijke onschuld en zijn trommel de nazi's dwarszat en dat de film zo de spot dreef met het fascisme. Het zou een ode aan de kindertijd zijn.

Deze man zal waarschijnlijk niet verder gekomen zijn dan de scène waarin Oskars trommel ervoor zorgt dat een Nazi-band ineens een wals gaat spelen. Buiten dan dat is dit allesbehalve een eerbetoon aan onze jongste jaren. Geen wonder dat Roger Ebert een negatieve recensie schreef omdat hij dacht dat het een film was over de onschuld van kinderen, maar hij de allegorie niet vond werken omdat hij het kind niet onschuldig vond. Het is overdreven om te stellen dat de film een kritiek is op kinderen, maar het egoïstische dat kinderen van nature hebben, voordat ze zo oud zijn om zich daadwerkelijk bewust te zijn van de gevoelens van de mensen in hun omgeving, dat is waar het om draait. Die Blechtrommel draait om kinderachtigheid. Niet alleen in Oskar, die je op geen andere manier kan bekijken dan een enorme egoïst, maar in bijna alle personages, van de gewone bevolking tot de nazi's. De meeste mensen hier hebben het veel te druk met hun eigen problemen om op te merken dat het regime van Hitler wel eens veel schade kan aanrichten. De ironie is dat Oskars keuze om jong te blijven zich alleen maar fysiek uit. Geestelijk lijkt hij absoluut niet jonger dan iedereen om hem heen. Alleen omdat hij er als een kind uitziet wordt hij zo behandelt en komt hij gemakkelijker met alles weg dan de volwassenen. De enige volwassenen die er enigzins goed vanaf komen zijn die 'vader' zonder snor en de joodse speelgoedverkoper. Die lijken hun ogen nog wat open te hebben.

Dit is geen realistische film en vaak wordt er dan ook gekozen voor cameraperspectieven die alles wat uit balans zetten of beelden wat dikker aanzetten door vette close-ups en dat soort dingen. Dit had eventueel wat verder doorgevoerd mogen worden. Alles wordt ook wat komisch gebracht, zonder dat het ooit een komedie wordt. Daarvoor is het te schokkend. En dat lijkt het hoofddoel te zijn: shockeren. Alles wat comfort kan bieden wordt hier uit balans gehaald: kinderen, familie, speelgoed, klassieke muziek. Het is een hele nare film om te kijken, met eigenlijk geen hoop en het heeft na al die jaren nog niets van zijn akeligheid verloren. Soms draaft het allemaal iets te ver door. Dat Oskar zijn vader verraad door een nazispeltje in zijn hand te duwen komt bijvoorbeeld te veel uit het niets te komen en voelt als een ongemotiveerde, goedkope poging aan om nog maar een shock te leveren. Dat de dood van deze laatste vader uiteindelijk de aanleiding is voor Oskar om toch volwassen te worden is dan ook volslagen ongeloofwaardig en onbegrijpelijk, waardoor de film met een zwak einde overblijft.

Maar het meeste werkt en het levert een fascinerende film op die mij met een enorm rotgevoel achterliet. Het is in ieder geval de enige in zijn soort, zover ik weet.
4*

P.S.: Ik hoop niet dat ik zo'n kind krijg als Oskar.

Ah, heb je ons wat te vertellen TOR?

Erg aparte film en ik zou ook niet direct weten waar ik het verder mee zou kunnen vergelijken.

Een kleine jongen, die op driejarige leeftijd wenst dat hij niet meer groeit, wat ook gebeurt. Je hoort het niet elke dag. Oskar is ook een vrij apart ventje. Hij heeft aan de ene kant iets liefkozends over zich, maar aan de andere kant ook iets duivels, zeker naarmate hij geestelijk steeds ouder wordt. David Bennent speelt hem in ieder geval vol verve en geeft Oskar een ongekend sterke uitstraling mee.

Het verhaal is interessant en ontwikkeld zich gestaag. Oskars uiterlijk is in vele situaties een voordeel, omdat vaak hij als kind op zijn fouten en daden wordt beoordeeld, en niet als volwassene, wat hij dan geestelijke in feite wel is. Het boeit, maar is uiteindelijk ook weer niet heel meeslepend genoeg, om echt op een hoge score uit te komen.

Het is wel een mooie kijkervaring en iets wat we vermoedelijk niet heel snel meer zullen tegenkomen in een andere film. Goed, maar niet geweldig. Het zal je kind maar wezen!

3,5*