Siworae (2000)

erg mooie film. Als je deze film leuk vond raad ik je zeker de films ditto en frequency aan (Y)

ik moest inderdaad ook denken aan Frequency toen ik deze film had gezien, ik vond het een mooie film, die hoewel het verhaal traag verliep niet verveelde, maar je moet er wel van houden, ik kan me voorstellen dat er legio mensen zijn die er niks aan zullen vinden, 3.5*

en er komt inderdaad weer een remake "The Lake House (2006)", persoonlijk vind ik al die remake's erg jammer

Prachtige setting en ditto cinematografie. Echter vooral het einde had mooier gekund, ben ik helemaal met Doom eens. Gemiste kans.

4*

Wat dat laatste spoiler betreft ben ik inderdaad met je eens, dat zo pas een krachtig einde zijn geweest. Ik geef ook 4 sterren.

Gianna Jun (de dame) zie ik zo graag acteren!
Wel jammer dat ik The Lake House eerst heb gezien, hoewel het einde verschilt, als ik me dat goed herinner.

Nou laat the lake house maar komen, veel slechter kan het niet worden.

Had hier toch wel verwachtingen bij, verhaaltje is melig maar heeft potentie. Ook de dvd hoes zag er mooi uit, moest aan Ishikawa denken, maar wat een domper zeg! Nergens is de cinematografische pracht van een Ishikawa te bekennen. Een paar aardige shots maar daar blijft het ook bij. Ook de editing is niet veel, maakt op een paar momenten toch vreemde sprongen. De soundtrack is te debiel voor woorden, fout gekozen emo troep.

Het verhaal is al melig opzich maar wordt hier volledig uitgebuit. Je moet toch wel een 40 jarige, ongestelde huismoeder zijn wil je dit emotioneel vinden. De drama scenes waren van een belabberd niveau. Enige binding met de characters is ver te zoeken. En de characters geloven al na een klein sneeuwbuitje dat ze inderdaad in andere tijden leven....tja. 1.5* waren het niet dat de laatste 20 seconden de film definitief de nek om draaien.

1.0*

Geef mij dan maar een Zhou Yu's train, Su-ki-da of Springtime in a small town.

Ook ik kon hier (jammer genoeg) bar weinig mee. En dat terwijl ik op zich niet vies ben van zoet melodrama. Er is iets (wellicht meer dan iets) wat direct bij aanvang van Siworae wrikte. Ten eerste gaf de film mij geen kans om te acclimatiseren, direct al beland je zo ongeveer midden in het verhaal en wordt er stevig met muziek gemanipuleerd. Ook de spil van het verhaal (het tijdreizen van brieven) wordt direct 'weggegeven'. De kans om met de personages mee te groeien bleef vrijwel uit, daarvoor was het mijns inzien allemaal te drammerig.

De Japanse evenknieën in melodrama (ik noem een Tada, Kimi Wo Aishiteru) weten mij wel mee te krijgen en de zoete smaak doet daar gezapig – op een positieve manier - aan. Hier had ik meermaals het idee naar een veredeld kookprogramma te kijken (de scène waar Jung-Jae Lee aan het koken is). Vind het verder erg jammer, en het is ook vooral een kwestie van een klik met de personages die vrijwel geheel uitbleef. Wanneer die er niet is, is het makkelijk om er goedkoop sentiment in te zien.

‘Siworae’, melig in al zijn oprechtheid en kitscherig in al zijn esthetiek - regisseur Hyun-seung Lee weet er simpelweg geen maat op te plakken. En dat terwijl het basisgegeven ontzettend dankbaar zou moeten zijn: “hoe gaan beide partners om met de fysieke onmogelijkheid om elkaar te ontmoeten?”

Laat nu juist dit het punt zijn waar ‘Siworae’ te kort schiet: de cruciale lijnen blijven allemaal te oppervlakkig, en de regisseur keert te gemakkelijk terug naar zijn bijna karikaturale jazz-soundtrack en lijmt al te visieloos mierzoete zonsondergangen aan elkaar... terwijl de innerlijke wereld van de personages een hol vat blijft. Spontaan moest ik bij het kijken aan ‘My Blueberry Nights’ denken, een vergelijking die ‘Il Mare’ dan ook niet doorstaat. Daar waar Wong Kar-Wai heel precies weet hoe hij stukjes in elkaar wil passen, maakt Lee een puzzel met slechts de helft van de stukken.

U begrijpt waar ik naar toe wil: ‘Siworae’ had veel meer kunnen zijn dan het eigenlijk geworden is. Geef dit aan een regisseur met wat eigenzinnigheid en lef, en je hebt al meer slaagkans. En neen, dan bedoel ik uiteraard niet het door de vakpers afgeschreven ‘The Lake House’...
2,75*

Ook ik moet deze klaagzang bevestigen: jammer genoeg geen goede film, alle goede bedoelingen ten spijt. Grootste minpunten zijn de ergerlijke muziek, de slechte acteurs (vooral de jongen vond ik echt niet goed) en het belachelijke basisidee van de film. Ik heb niks tegen ongeloofwaardige ideeën, maar als ze zo kliché worden uitgewerkt (en voorspelbaar bovendien) heeft het weinig zin je film boven de middelmaat trachten uit te tillen door een zo vergezochte premisse. Bovendien ben ik toch net iets te rationeel ingesteld om alle logische fouten die het oproept, door de vingers te zien, hoe romantisch het ook allemaal mag zijn.
Ik moet toegeven dat ik wel werd meegesleept door de sfeer van de film, ook visueel had ik er niet echt veel problemen (het kon veel beter, bijvoorbeeld de scenes dat ze zogezegd hetzelfde beleven vond ik heel zwak gedaan, (sorry Doom!) ), maar het overtuigt nergens. En het echte einde doet, daar volg ik Goto helemaal, de film definitief de das om. 1.5*