Il Postino (1994)

Wat een meesterwerk.
Meeslepend door een continue eenvoud, afgetopt met fantastische muziek.

Kortom, een film die niet overgeslagen mag worden!

Goed geacteerde en geregisseerde, mooi vormgegeven film. Ietsjes minder naar 't einde toe, maar er blijft genoeg goeie shit over.

Móet ik zien van mijn buuf! Nou ja opnemen dan maar, hoewel ik hier normaal voorbij was gegaan

Gewoon kijken als je de gelegenheid hebt! Ik vond het een prachtige film!

Mooie film over Pablo Neruda en zijn postbode.

De eerste helft van de film was ronduit fantastisch. Zeker 4 sterren waard... Heel mooi hoe de schuchtere postbode steeds betere maatjes met Pablo Neruda wordt. Prachtige beelden. De tweede helft van de film vond ik duidelijk minder. Hooguit 3 sterren... het leek erop dat de film enigszins werd afgeraffeld. Misschien dat het met de steeds slechtere gezondheid van Massimo Troisi te maken had. Pablo Neruda moet in de tijd dat de film zich afspeelt ergens tussen de 48 en de 50 jaar zijn. Philippe Noiret was daarom eigenlijk net iets te oud voor die rol. Ook was zijn Italiaans te perfect voor een spaans sprekende Chileen.

Helemaal mee eens. De postbode speelde zijn rol fantastisch. Zijn voorkomen deed me wel eens aan Rowan Atkinson herinneren. Hadden meer mensen dit?

De dialogen waren prachtig. Ik ben absoluut niet een poeziëliefhebber maar dit was echt vermakelijk om te horen. Aardige film om een keer gezien te hebben. Ik had vooraf de reacties op deze film al op MM gelezen dus ik was er al van op de hoogte van dat het einde teleurstellend is. Dat heeft wel een beetje gescheeld.

Il Postino heeft als kwaliteit vooral het soort medeleven bij het hoofdpersonage: de postman. Het is een heel eerlijke en allesbehalve egoïstische man. Door dat bepaalde medeleven verveeld de film nooit, en is genot bij de kijker aanzienlijk. Toch had ik gehoopt dat de film een iets artistiekere draai had gekregen aangezien het concept - daarmee bedoel ik dus allesbehalve de uitwerking - nogal dun is. Voor wat de film uiteindelijk geworden is : 3*.

Il Postino is een film met een uitstekend eerste uur. In dit eerste uur is Mario totaal verlegen. Zijn voorzichtige verandering en het eerste contact met zowel dichter Pablo Neruda als zijn liefde Beatrice is zeer aandoenlijk en bijna schattig. Hoewel het gedrag van Mario hierbij soms iets te simpel en bijna sentimenteel is, blijf ik het wel geloofwaardig vinden.

Halverwege zakt de film helaas heel ver weg. Opeens worden er problemen gezocht die er niet zijn, en blijft de film een half uur doorgaan zonder inhoud. Hierbij viel ook op dat er totaal geen chemie is tussen Mario en zijn Beatrice. De charme van deze film in het eerste uur was dat het in feite nergens om ging en het verhaal zich beperkt tot het probleem van een simpele ziel. Het laatste half uur is de regisseur tevergeefs bezig om dit verhaal op een interessante wijze uit te breiden.

Metaforen

Lange tijd geleden gaven ze deze Il Postino op Canvas. De film leek me toen wel wat en ik had hem toen opgenomen. Iets wat me wel vaker voorkomt is dat ik een film opneem, hem vergeet en hem lange tijd later terug 'ontdek'. Dit gebeurde met deze film en na het leuke Juno had ik wel zin in nog iets luchtig.

Misschien was het tijdstip wat ongelukkig gekozen. Het was al laat en misschien was het geen goed idee om dit vlak na Juno te zien omdat het zo'n 2 compleet verschillende films, misschien ligt de film me compleet niet maar misschien is het in feite eigenlijk helemaal niet zo'n goede film. Il Postino is mierzoet, zo zoet dat ik ervan verschoot dat er geen mieren door mijn open raam kropen. Normaal gezien kan ik dit wel waarderen maar nu blijkbaar dus niet. Het verhaaltje heeft ook zo bijzonder weinig om het lijf, iets wat hier al meerdere keren is aangehaald maar ik ben er het volledig mee eens. Natuurlijk is de relatie tussen Neruda en de postbode leuk om even te volgen en het is natuurlijk tof voor Mario dat hij de schoonste vrouw van het eiland weet te veroveren maar boeien deed het me niet echt. Het feit dat de simpele Mario zomaar de bloedmooie Beatrice weet te veroveren gaat me allemaal nogal simpel. Ik zal vandaag ook eens proberen om gedichten van Neruda voor te dragen. Toch kent de film ook wel zijn goede momenten. De poëzie is bij vlagen erg mooi en heel het idee van de metaforen wordt sterk uitgewerkt maar het geheel mist simpelweg iets. De film gaat in het begin te traag maar raffelt zijn einde compleet af. Als je dan toch bezig bent met een nogal trage film, hou dan dit tempo aan voor de gehele film! Het is nu niet dat de film zich naar zo'n lange speelduur was aan het slepen... Weet er trouwens iemand wat het aandeel van België was aan de film?

Il Postino zal me niet bijblijven door het verhaal maar door het noodlottige einde van de acteur Massimo Troisi. Hij had hartproblemen en heeft de operatie zolang mogelijk uitgesteld, totdat de opnames klaar waren, maar toen was het al veel te laat en stierf hij niet lang hierna. Wat een treurig einde, ik voel me bijna schuldig dat ik de film 'maar' 2.5* geef. Troisi speelt op zich wel een redelijke rol. Vooral in het begin wanneer hij nog verlegen is en voor het eerst kennis maakt met Neruda is het genieten maar langzaamaan begon ik me meer en meer aan hem te irriteren. Het leuke is er al snel af en het simpele karakter van Mario zorgt voor verveling. Dan is Philippe Noiret beter af in zijn rol van Pablo Neruda. Hij weet een geloofwaardige evolutie door te maken, in tegenstelling tot Mario, maar blijft als personage ook interessant genoeg. Toch is het allemaal niet meer dan aardig en ik begrijp de hoge waardering hier dan ook niet echt. Maria Grazia Cucinotta is een Italiaanse schoonheid en de scènes met haar waren eerlijk gezegd ook de enige scènes die me nog konden boeien. De eerste ontmoeting tussen Mario en Beatrice is dan ook het hoogtepunt van de film.

Italiaanse poëzie blijft erg mooi maar de film jammer genoeg niet. Op zich heeft het allemaal wel een interessant uitgangspunt maar nergens wordt het echt boeiend. De film gaat traag vooruit maar het einde wordt afgeraffeld, een gemiste kans.

2.5*

Wat een prachtige Italiaanse landschappen krijgen we in deze film te zien. Dat en de acteerprestatie van Massimo Troisi zorgen ervoor dat de film zeker het kijken waard is. Oh ja, en natuurlijk ook een vermelding voor de mooie muziek. Het verhaal is simpel en eenvoudig, net zoals het ingetogen personage van Troisi. Mooi om te zien hoe Mario postbode wordt en een vriendschap opbouwt met een groot dichter. Later in de film is het afscheid tussen de twee vrienden dan ook één van de beste (misschien wel de beste) scènes van de film. Ook de eerste ontmoeting met de erg knappe Beatrice Russo is zo een goede scène. En je hoopt dan ook dat hij erin slaagt om haar hart te veroveren (wat hem vrij snel en makkelijk lukt). En ondanks dat ik het hem gunde vond ik het toch een klein beetje jammer dat dit zo snel lukt. Een gedichtje voorlezen is alles wat deze visserszoon moet doen om de knapste vrouw binnen te hengelen, en voor je het weet zijn ze al getrouwd. Het middenstuk van de film is dan ook iets minder goed. Maar het ontroerende einde is erg sterk en maakt veel goed.

Erg triest om te lezen dat de uitstekend acterende Massimo Troisi met zijn gezondheid sukkelde en meteen na de laatste opnames is overleden.