Le Grand Bleu (1988)

Goede film, maar de director's cut is te lang.
Ging allemaal (figuurlijk) net niet diep genoeg
3, 5 ster is desalnietemin meer dan verdiend.

Zeker een bijzondere, unieke en tegelijk wat eigenaardige film, bij vlagen fascinerend op andere momenten was het meer eventjes de schouders ophalen...

Ik heb ook de 160 minuten durende Directors-Cut gezien, die naar mijn mening wel erg aan de lange kant is. Jean Reno doet het bijzonder leuk en zet een karakteristiek en mooi figuur neer in de vorm van Enzo, de macho duiker met een klein hartje. Ik kan het helaas van de andere 2 hoofdpersonen niet zeggen dat ze zo bijzonder boeien, Jacques vind ik een wat grijze muis en de bijdrage van Johanna aan het geheel ontgaat me een beetje. Vond het ook bij vlagen vrij belabberd gespeeld van Arquette. Enige scene die ik eigenlijk echt sterk vond was dat ze daar de hele avond aan de waterkant had gelegen terwijl vriendje lief aan het dollen was met andere zoogdieren.

Het script lijkt een beetje te zweven in het diepe blauwe water en lijkt niet echt duidelijk ergens heen te (willen) gaan. Toegegeven het geeft de film iets dromerigs, vooral versterkt door de vele mooie zonnige beelden. Tegelijk maakt het de film zeker ook wat ongrijpbaar. Ik heb echt geen flauw idee wat ik nu met dat einde aan moet, waarin beidde mannen maar besluiten eeuwig kopje onder te blijven... Fascinatie voor het grote blauwe sop is mij niet vreemd en een nachtje met dolfijnen zwemmen lijkt mij wel tof maar dit gaat dan toch een klein tikkeltje over de schreef. Ik vind het nogal uit het diepe blauw zo omhoog komen borrelen ineens...

Cinematografisch is het uiteraard helemaal top, duidelijk dat daar veel zorg en aandacht aan besteed is. Mooie onderwaterbeelden ontbreken zeker niet.

Lastige film om te beoordelen maar heb er uiteindelijk toch een overwegend positief gevoel aan over gehouden, een voorzichtige 3.5*

PS. Herbert Nitsch een Oostenrijker heeft momenteel de belangrijkste Freedive Apneu records op zijn naam staan. Vrij duiken met vinnen; 124m en met zo'n sleetje (als hier in de film) 160m en het absolute record, zo diep mogelijk met welk hulpmiddel dan ook maar liefst 214m! Dat is best erg diep....

Unieke film. Vooral visueel is dit een waar meesterwerk. Alles baadt in het azuurblauw, de diepe zee, de opstijgende luchtbellen, de dolfijnen, ... Samen met de magistrale muziek van Eric Serra geeft dit een dromerig, hypnotiserend effect. De beelden brengen je in een diepe roes... En dan zou je nog vergeten dat Jean-Marc Barr en Jean Reno hier uitstekend in acteren. Rosanna Arquette is net iets minder, maar dat komt omdat haar rol in het verhaal wat tekortschiet.
Aan het verhaal rammelt hier en daar wel iets, ja. Op episch-narratief gebied (oei, wat een term gebruik ik hier nu weer) ontbreekt er soms wat (bv. de romance tussen Jacques en Johanna had beter uitgewerkt kunnen worden). Ook duurt de film toch wel iets te lang (2 uur 40...) Gelukkig maken de meesterlijke beelden alles weer goed.
Een betoverende film dus. Grote klasse, weeral eens petje af voor Luc Besson.

Mooie beelden, maar qua verhaal veel te langdradig voor mij. 2,5 *

Ik heb de versie van 160 minuten gezien. Volgens mij is dat ook veruit de meest voorkomende versie, want waar ik ook zocht en keek, overal kwam ik telkens weer deze versie tegen. De film voelt ook wel enigszins langdradig aan, mede door het middenstuk dat iets te lang uitgesponnen wordt. Ik vermoed dat in dit gedeelte ook de scènes zitten die in de kortere versie niet zitten.

Het acteerwerk in deze film is niet van een bijzonder hoog niveau. Jean Reno doet het nog wel aardig maar Jean-Marc Barr en vooral Rosanna Arquette acteren soms wat ondermaats. Gelukkig heeft de cinematografie enorm veel te bieden en dat maakt ook heel veel goed. De beelden van en in de grote blauwe oceaan zijn soms echt wonderschoon. Die beelden worden daarnaast nog eens versterkt door de muziek, die niet alleen mooi is, maar daarnaast gewoon erg goed past bij deze film. Sommige scènes krijgen er iets dromerigs door, dat vind ik altijd wel lekker bij een film.

Hoewel het middenstuk wat minder is, is het einde van de film wel weer erg sterk. Het moment dat de mannen voor eeuwig onder water blijven is indrukwekkend en zette mij nog even aan het denken. Als de film twee uur had geduurd, had er denk ik, makkelijk vier sterren in gezeten. Dat is nu echter niet het geval en dus kom ik op een halfje lager uit. Het middenstuk is minder, maar het gevoel dat ik aan de film overhield is wel lekker.

3,5*

Hmm...Misschien moet ik nog maar eens de originele versie bekijken, want de director's cut viel me een beetje tegen. Los van het feit dat het tempo hapert en dat er te weinig écht gebeurt - en het de film aan visuele grandeur (alhoewel) of sfeer ontbreekt om dit goed te maken - om de lange speelduur te verantwoorden, was Le Grand Bleu niet helemaal wat ik verwacht had. De typische Franse humor blijkt vaak moeilijk verteerbaar te zijn voor mij, het heeft altijd iets onnozels en ik kan er te weinig mee aanvangen, hoe goed bedoeld het ook is (Jean Reno - die het meest jolige personage vertolkt - speelt hoe dan ook erg fijn). De pure poëzie van de oceaan kwam ook te weinig uit de verf: enkel de beginscène met de kleine kinderen en de nachtelijke zwempartij met de dolfijnen (zeker en vast deze scène, het hoogtepunt van de film wat mij betreft) wisten de juiste snaar te raken. Het zeemansgraf dat Enzo en Jacques te beurt valt is wel een mooie afsluiter, en de kracht van het moment waarop Jacques opgeslokt wordt door de inktzwarte diepte miste ik teveel tijdens de rest van de film .

Bovendien wordt er niet super geacteerd door minstens twee hoofdacteurs en is het hele liefdesverhaaltje veel te klef en slordig uitgewerkt. Ik geloofde het niet en het kwam op den duur dom over. Jammer, wanneer je ziet dat - althans in de director's cut - de klemtoon op den duur vooral op het liefdesverhaal komt te liggen. Dan vond ik de rivaliteit tussen Jacques en Enzo alvast veel prettiger om te volgen.

Le Grand Bleu kwam me nogal middelmatig over. Daarom een 3*, die zelfs richting de 2,5* neigt.


3*

Zwaar teleurgesteld, beginscene was het beste.