The Company (2003)

Gisteren een interview met Neve Campbell op tv, bij Eddy Zoey's tussen de sterren.

Weinig inhoudelijk over de film, maar meer over de moeder van Neve (nederlands, woonachtig in amsterdam) en de standaard Eddy vragen, sex en scheldwoorden.

Ik moet zeggen dat ik na het interview nog niet sta te popelen om deze film te zien.

Wat heeft die Neve trouwens een irritant lachje zeg...

Bizarre tegenstelling: IMDB: 3.5/87 stemmen, Rotten tomatoes: 94% fresh (15 positief, 1 negatief)

De trailer vond ik ook helemaal niks..

Als ik een balletvoorstelling wil zien dan ga ik wel naar een balletvoorstelling. 80% is ballet. Verder volgen we Neve Campbell, die best goed kan balletdansen, in haar dagelijks leven waarin ze een jongen ontmoet, kookt, neukt en televisie kijkt. De rest zijn voornamelijk over het paard getilde giecheltjes.

Dan is er een zekere Mr. A gespeeld door Malcolm McDowell. Een oudere man, relikwie uit de jaren '60 met ouderwetse en eigenwijze opvattingen bij wie elke danser heel graag wil dansen.

He...wacht eens...oudere man, relikwie uit de jaren '60...Mr. A...Altman natuurlijk!

Ik vrees dat dit personage een vorm van zelfspot van Robert Altman moet zijn. Misschien is de hele balletellende wel een metafoor voor de filmbusiness of zo.

Maar die zelfironie gaat verder dan de bedoeling was. Want net als Malcolm McDowell is Altman nu ook wel volledig uitgerangeerd.

Ik had gehoopt dat Altman na Pret a Porter door had dat als je een bepaalde subscene filmt er ook een verhaal in mag zitten.

Deze film is zelfs nog slechter dan Pret a Porter.

2*

Aardige film, en typisch Robert Altman. Het ballet-wereldje interesseert mij totaal niet, en alleen Altman kan er een (voor mij) redelijke film van maken.

McDowell en Franco waren uitstekend.

Hier moet je van houden....

Mooie dans, weinig verhaal

Heel mooie film, waarin het uiteraard niet om het verhaaltje gaat (de dvd die ik gehuurd heb spreekt over een 'indringend portret', dat is natuurlijk pure onzin) maar om de prachtige en uitstekend in beeld gebrachte dansvoorstellingen. Leuk is om de evolutie tussen repetitie en voorstelling te zien, en sommige scenes tonen wel mooi hoe in zo'n gezelschap ook individuen bestaan, maar dat is uiteindelijk toch eerder bijkomstig in de film. De scenes buiten het gezelschap zijn vaak zelfs ronduit overbodig.

Dat je net zo goed een dansvoorstelling live kunt gaan zien is uiteraard niet waar, een dansfilm is een totaal ander medium waarin het beeld veel meer wordt opgelegd, en waarin je fragmenten ziet en de relatie ertussen, in plaats van één coherent verhaal in een bepaalde voorstelling.

De film als geheel weet te overtuigen, maar de raamvertelling waaraan alles opgehangen wordt niet, de personages zijn te vlak en de verhaallijn te dun om te kunnen boeien. De dansfragmenten zelf vond ik echter voldoende om de film te doen slagen. Ik ben geen balletliefhebber (mijn voorkeur gaat uit naar moderne dans) maar wat in deze film zit is modern en abstract genoeg. Enkel de laatste voorstelling vond ik ronduit belachelijk, maar goed. Een film die 3.5* verdient, maar ik geef stiekem een 4 omdat hij zo slech gewaardeerd wordt. Wat ik perfect begrijp, als dans je niet kan boeien, dan is het allemaal best stomvervelend .

Leuke film met fantastische dansscenes!

Neve Campbell heeft hiervoor intensieve balletlessen gevolgd.

deze film is voor echt balletliefhebbers. Er is niet zozeer een verhaal, de film laat voornamelijk het leven in een companie zien.

The Red Shoes is het zeker niet, maar dit is toch een aangename, typische Altman film. Deed me ook wel een beetje denken aan Saura's Blood Wedding, trouwens. Plot is er nauwelijks, maar dat heeft Altman lang niet altijd nodig (met Nashville als superieur voorbeeld); daartegenover staan immers de zeer mooie balletscenes. 3*

Nouja, dit was dus geen film, je ziet enkel 10 minuutjes van een aantal verschillende, maar wel leuke, modern balletstukken. Er is geen verhaal in te vinden, veel onduidelijkheden, lijkt niet eens op een film, meer een soort documentaire zonder boodschap of doel. Ik ben zelf een groot fan van ballet, maar deze film ga ik niet nog een keer kijken, te meningloos... Enige pluspunt is dat voor modern ballet, dit nog best leuke stukken bevatte...

Altman moet niks meer bewijzen in de winter van zijn carriere en doet dus maar zijn eigen ding. In deze film is het dus dit : het volledige verzaken van plot en personages in de narratie en meer een registratie (documentair) van een dansgezelschap. Toch slaagt Altman erin een mooie film neer te zetten die natuurlijk in de eerste plaats de liefhebbers van dans en ballet zal inpalmen. Maar iedereen die interesse heeft in een gemeenschap die zijn dromen wil waar maken en daardoor een hobbelig parcours moet afleggen, zal misschien de film kunnen smaken. Met herkenbare drama's (jong vs oud, competitief, letsels, moeizame voorbereidingen) dat Altman nooit uitwerkt maar terloops aanraakt, een free wheelen in zijn camera voering en verhaal dat hij al verschillende malen eerder deed. Ik vond het een verademing om eens geen plot te volgen maar gewoon te genieten van de rondleiding die Altman ons geeft. Nog straffer : de scene van de opvoering tijdens een storm is zelfs bij zijn beste scenes ooit.

In een van zijn laatste films regisseerde Robert Altman The Company. De film geeft over een tijdspanne van een jaar een inkijkje in de balletgroep The Joffrey Ballet of Chicago en deelt met de kijker hoogtepunten en tegenslagen en zet daartoe een aantal markante karakters centraal.

Er gebeurt veel. The Company is een film van hectiek en dynamiek.Er is een losse verhaallijn. Een nieuwe choreograaf wordt aangesteld om een prestigieus dansstuk in elkaar te zetten. Het dansensemble, de techniciens, de decorbouwers en de artistieke begeleiding staan voor een enorme uitdaging. Jonge danstalenten hopen op een doorbraak. Gevestigde dansers verdedigen hun positie. Bezorgde ouders komen voor hun talentjes op.

In het middelpunt van de kunstzinnigheid staat artistiek leider Alberto Antonelli (fijne rol van Malcolm McDowell). Hij doet aan een strenge selectie en moet daarnaast ook het budget in de gaten houden dat door de fantastische ideeën van de choreograaf dreigt te worden overschreden. Kunstzinnige uitwassen houden immers niet altijd gelijke tred met de commerciële inspanning die daar voor nodig is.

Robert Altman was een van de eerste regisseurs die dialogen van zijn personages liet samenvallen met dialogisch geruis van de omgeving. Dat is in deze film niet anders. Die stijl zorgt soms voor warrigheid maar verleent aan het hectische gebeuren een realistisch tintje. Veel gebeurtenissen geschieden gelijktijdig, parallel aan elkaar of door elkaar. Een ware vloed aan indrukken wordt over de kijker uitgestort. Vooral wanneer Altman de focus op de receptuur van de balletgroep legt, is de bedrijvigheid groot en spat de energie van de film af.

Op de momenten dat de film zich op de individuele personages richt en zelfs fragmenten uit de dans toont, gaat het er op zich iets rustiger aan toe. Het is relatieve rust. De kijker maakt kennis met veel personages en krijgt veel visuele danssensaties te verwerken.

Het script (waaraan overigens hoofdrolspeelster Neve Campbell meeschreef) zet in op een episodische kijk op het reilen en zeilen van de dansgroep, op episodische blikken op de personages en laat op die manier de magie van de kunstvorm dans zien. Ik houd niet per se van dans, maar de energieke vorm en de visuele pracht waarin de film is gegoten, maakte wel dat ik geboeid was. Desondanks is mijn liefde voor dans na het kijken van de film niet aangewakkerd. Ongelooflijk knap enzo, maar het doet me maar weinig.

The Company leeft van de hectiek en laat heel mooi de zwaarte van het dansvak zien. De karakterschetsen zijn interessant. Hier en daar duurden de dansscènes me wat te lang en voelden sommige scènes wat doelloos aan, maar ja dat is in de realiteit niet anders. Ik ben tevreden. Over het algemeen is The Company een prettig kijkbare en fascinerende film.