Gojitmal (1999)

Rare film. Het begint allemaal nog vrij interessant. Wat gaat er gebeuren dacht ik steeds. Dit mede vanwege de reputatie van de film. Controversieel drama met veel expliciete seks, nou ja, zeg maar gewoon s&m en dan bedoel ik niet smooth & mild. Maar goed, na een aantal keer twee uitgemergelde lichamen elkaar zien afranselen raak ik de aandacht kwijt. Het ziet er allemaal wel realistisch uit, dan ga je toch afvragen of het slechts acteerwerk is, mede door de docu-achtige stukjes die er in zitten. Een statement van de regisseur vooraf aan de film moet de hele zooi verantwoord over laten komen. Tsja...

Meisje dat het tijd vindt ontmaagd te worden gaat een relatie aan met een 20 jaar oudere vriend van haar beste vriendin. Met regelmaat spreken ze af om hun lichamelijkheden voort te zetten die een steeds kinkier karakter krijgen. Gedurfde film, zeker voor Zuid-Koreaanse begrippen, over obsessieve sado-masochistische liefde, die laat zien hoe een stel zozeer opgaat in haar hobby dat het contact met de buitenwereld verloren dreigt te gaan. De film mist de aaibaarheid van (het overigens uitstekende) Secretary. Er worden geen liefkozende klapjes uitgedeeld in een half-duister, mooi uitgelicht soft-focus decor. Nee, het paar gaat in steeds goedkoper wordende hotelkamers elkaars bips te lijf met takken, zweepjes, planken en tuinslangen, om vervolgens liefkozend de zalf aan te brengen. En nee, dat kijkt niet lekker weg. Jang Sun-Woo verliest de onderliggende liefde en de emoties die daarbij gepaard gaan niet uit het oog, zodat het een redelijk interessante film blijft die nergens plat of ranzig wordt maar man, al die konten de lucht in….