Le Signe du Lion (1959)
31 stemmen | gemiddelde 3,50
Frankrijk
Drama103 minuten
geregisseerd door
Eric Rohmermet
Van Doude,
Michèle Girardon en
Jess HahnPierre (Jess Hahn) is een muziekstudent en gaat uit zijn dak wanneer hij hoort dat hij een grote som geld heeft geërfd. Maar net als zijn geluk verandert, is zijn zogenaamde overerving plotseling kortstondig. Gezadeld met schulden, wandelt hij rond de en probeert te overleven maar in plaats daarvan daalt hij dieper en dieper in het moeras van armoede.
FisherKing
[permalink] geplaatst op 17 mei 2007, 1:29 uurDebuut-film van Eric Rohmer. En een sterke. Mooi Chaplin-thema.
Uitwerking is niet briljant, maar er zitten wonderschone shots in.
vette 4 sterren.
3,5 [permalink] geplaatst op 18 juli 2009, 20:39 uur Zeker een goede film!
Mooi hoe gevoel omgezet kan worden op het witte doek, veelal met alleen beelden.
Mooie shots van Parijs, dat precies de tijdsgeest pakt.
Mijn eerste Rohmer uit de box en die viel beslist niet tegen!
3,5*
dragje
[permalink] geplaatst op 1 november 2009, 12:33 uur Speelfilm debut van Éric Rohmer en wat voor één! Een klein meesterwerk.
Vol ontroering afgewisseld met leedvermaak trakteert Éric Rohmer de toeschouwer op een zeer ontroerende, vermakelijke en onderhoudende film. De maatschappijkritische blik op het Parijs van begin jaren 60 is heden ten dage nog steeds actueel.
Jess Hahn speelt het karakter Pierre Wesselrin met verve! Magnifieke film!
Sterke 4.5*
4,5 [permalink] geplaatst op 18 februari 2010, 23:23 uur Sober (en in zwart/wit geschoten) Meesterwerk uit 1959.
Deed me denken aan de roman 'Honger' van Knut Hamsum (1906).
Sommige thema's zijn tijdloos.
3,5 [permalink] geplaatst op 20 februari 2010, 21:27 uur De film heeft zo'n half uurtje nodig om op gang te komen, omdat het wat rommelig overkomt allemaal. Maar wat dan volgt is behoorlijk sterk (met uitzondering van het laatste kwartier, wat weer een beetje onbeholpen is).
Vrij a-typisch Rohmer deze debuutfilm. De hoofdpersoon is een heel andere dan in zijn meeste films en hij (Rohmer) is duidelijk op zoek naar een stijl van zowel beeld als taal. Aangezien hij is opgekomen tijdens de Nouvelle Vague zie je dat terug in het nogal losjes geschoten middendeel van de film (maar dan met een gestreken soundtrack in plaats van een geblazen).
Mooie beeld van Parijs en vooral een mooi beeld van Pierre die steeds verder wegzakt en zijn waardigheid verliest, maar steeds vol mededogen. Met een redelijk grappige running gag over zijn schoen. Jammer van dat einde, anders had er meer ingezeten en had 'de boodschap' zeker overtuigender geweest.
3,0 [permalink] geplaatst op 27 juli 2010, 11:33 uurniet bepaald slecht, zeer zeker niet, maar uiteindelijk wel saai te noemen.
[permalink] geplaatst op 27 juli 2010, 11:35 uur Kun je een wat uitgebreider betoog houden?
dragje
[permalink] geplaatst op 23 juni 2011, 9:56 uur Gisteren weer bekeken, wat een heerlijke film is dit toch. En dat voor een regiedebuut van Eric Rohmer.
Dikke 4.5* blijft gehandhaafd.
4,5 [permalink] geplaatst op 26 juni 2011, 12:29 uur Dit is een fantastische film. Waar het om draait, de langzame ondergang v.d. hoofdpersoon, is zeer geloofwaardig en gedetailleerd in beeld gebracht. Stap voor stap zinkt deze steeds iets dieper; je kunt het als toeschouwer bijna zélf voelen. Bijpassende muziek, mooi tijdsbeeld van Parijs rond 1960.
4,0 [permalink] geplaatst op 17 september 2011, 12:32 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Tja, wat gebeurt er als de mensen van wie je afhankelijk bent, even niet thuis geven of zijn. De pijnlijke neergang van deze trotse Leeuw, wiens karakter kennelijk zijn lot is (of andersom), is prachtig minutieus in beeld gebracht.
Dat deze persoon geen catharsis doormaakt, of leert van de ervaring, wordt hilarisch duidelijk in de afloop van de film. Met de wending in zijn fortuin is zijn sombere gestamel over de vuiligheid van de stad en de mensen in een oogwenk verstomd, en laat hij zich net zo makkelijk in de hippe sportwagen kieperen als een moment eerder in de kinderwagen van de bedelaar.
Heel goed. Ik moet tot mijn schande bekennen dat dit pas mijn eerste kennismaking is met Rohmer. Het zal niet de laatste film zijn die ik van hem zie.
3,5 [permalink] geplaatst op 2 januari 2012, 18:19 uur Eric Rohmer lijkt me ééntje om te volgen. Na het bekende "Ma Nuit Chez Maud" is ook zijn debuutfilm me erg bevallen.
Wat de film zo mooi maakt, is het contrast tussen het eerste halfuur en de rest van de film. Waar we eerst de jonge bourgeoisie/levensgenieters zien feestvieren zonder plafond in zicht, zien we vervolgens onze naïeve protagonist telkens weer tegen een muur opbotsen terwijl hij verder afzakt in het afstandelijke Parijs. De frustraties die groeien worden heel mooi opgebouwd en in beeld gebracht, en Jess Hahn speelt voortreffelijk de treurige clochard.
Naast de mooie sfeerschepping en intense toon van de film, weet Rohmer bovendien ook nog mooie beelden te schieten (iets waar het zijn genregenoten, naar mijn aanvoelen, soms aan ontbreekt).
Ik krijg al meteen zin in de volgende film van Rohmer, deze film krijgt alvast een ruime 3,5*.
3,5*
