Lost in Translation (2003)

Verrassend mooi.

Vooral heel vertederend, klein opgezet en klein gehouden, iets dat resulteert in een redelijk zoetsappig maar zeer lief filmpje. Één die bol staat van stereotypes maar er leuk mee omgaat. De vleug humor doet Lost in Translation veel goed.

Vooral Murray en Johansson zijn twee grote troeven. Leuk koppel, beide brengen het gevoel richting elkaar goed over, de blikken zeggen vaak meer dan de common conversaties tussen beide. De schitterende beelden en met vlagen mooie soundtrack werken goed aan het magische gevoel mee.

Het kabbelt heel rustig voort, zonder dat er veel aan de hand is weet het je mee te nemen, dit had rustig nog langer door kunnen gaan zonder te vervelen. Dat is dan ook meteen één van de weinige minpunten, samen met de wisselvallige soundtrack.

Die Japanners komen er niet helemaal goed vanaf maar het is wel een leuke film. Ik vind het niet een enorme hoogvlieger, maar hij is wel prettig om een keer te kijken.

Om te beginnen: Wat doet Anna Faris als Cindy Campbell met blond haar in deze film? Is Sofia Coppola soms een Scary Movie fan?

Ik kan me best voorstellen hoe het voelt om helemaal alleen in een grote stad als Tokio te verblijven. Persoonlijk lijkt het mij een fantastische ervaring, maar het kan ook tegenvallen zoals in deze fim. De titel van de film is daarom ook perfect gekozen.

Bill Murray en de hier 19 jarige Scarlett Johansson zijn een prima duo. De personages zijn beide totaal niet in hun element en willen het liefst zo snel mogenlijk weg daar. Gelukkig is het lot ze goed gezind en ze ontmoeten elkaar. Voor beide een hele verademing. Wat volgt is dat ze tijd met elkaar doorbrengen en dat gaat gepaard met serieuze onderwerpen wat weer afgewisseld wordt met grappige momenten. Goed, daar is het ook een drama/komedie voor. Qua drama ligt het niet erg zwaar op de maag vind ik. De komedie wordt ook goed goed gedoseerd en dat houd de film voor mij erg leuk om naar te kijken.

En zoals de Japanners in deze film worden neergezet, dat klopt als een bus als je het mij vraagt. Ik heb op youtube wel is wat Japanse TV programma's bekeken en ze zijn echt zo uitbundig als in deze film.

4,0*

Want Scary Movie is de enige film waar Faris blond haar heeft?

Heb jij soms vandaag je grapjas en je lolbroek aan?

Haar hele rol is haast een exacte kopie van de rol die ze heeft in Scary Movie. Een vrij dom en naïef meisje. Zelfs in Scary Movie 2 wanneer ze heel vals aan het zingen is komt terug in deze film.

In de film Waiting heeft ze ook blond haar. Hele leuke film.

We zijn nogal rap op de teentjes getrapt blijkbaar... Het domme en naïeve meisje is ondertussen een trademark van Faris aan het worden. Op zich niets mis mee en ik snap dan ook niet waarom ze hierop wordt afgerekend. Dat is hetzelfde als Eastwood af te rekenen in The Good, the Bad and the Ugly omdat hij dezelfde cowboy speelt als in A Fistful of Dollars...

Ze is trouwens pas blond sinds deel 3.

Nee hoor, als ik op mijn teentjes getrapt ben, dan stuur ik je wel een pm en dat heb ik nog nooit bij iemand gedaan.

Wat doet Anna Faris als Cindy Campbell met blond haar in deze film zeg ik omdat ze in Scary Movie deel 1 en 2 zwart haar heeft en in Lost in Translation is ze blond. Vandaar dat ik haar omschrijf als een Cindy Campbell met blond haar. Of het nu wel of geen trademark is kan ik niet zeggen, want in bijvoorbeeld de film Waiting (2005) is ze juist iedereen te slim af. Voor mij persoonlijk is het geen trademark in ieder geval. En ik reken haar er helemaal niet op af, maar ik vind het nogal opvallend hoe erg ze lijkt (qua doen en laten) op haar rol in Scary Movie. Dus ja, waar insinueer ik eigenlijk dat ik het als storend ervaar?

P.S. belangrijk detail: Ik was blijkbaar vergeten dat ze in Scary Movie 3 wel blond is.

De reden dat ze in Scary Movie 1 & 2 zwart haar heeft is omdat ze Neve Campbell uit Scream wouden parodiëren, Faris is eigenlijk van nature een blonde. Waiting heb ik zelf nog niet gezien maar in o.a. The Hot Chick en The House Bunny speelt ze wel een zelfde typetje. Het is dus niet zozeer dat Coppola het personage uit Scary Movie wilt benaderen maar eerder het feit dat ze Faris uitstekend vond voor dit soort rollen omdat ze het al eerder (met succes vind ik) heeft gedaan. Het leek me dat de eerste zin van je recensie Om te beginnen: Wat doet Anna Faris als Cindy Campbell met blond haar in deze film? Is Sofia Coppola soms een Scary Movie fan? nogal een wrange toon had, waardoor ik dacht dat je het als storend ervaart.

De haarkleur doet er uiteindelijk niet zoveel toe. Het ging er puur om dat ze qua rol heel erg lijkt op Cindy Campbell en dat is vooral opvallend in een film als deze. The Hot Chick en The House Bunny zijn echte komedies en Lost in Translation is een drama/komedie waarin drama de boventoon voert. Ik werd er erg door verrast moet ik zeggen. The Hot Chick heb ik gezien en ze heeft inderdaad ook daar een vergelijkbare rol.

Dit is zo'n film die ik zo elke maand zou kunnen kijken.

Hulde aan vooral Murray

Ps:

My Bloody Valentine - Sometimes

shoegaze

Vanmiddag gekocht en maar daarnet gelijk bekeken. Ik kende Sofia Coppola al van Marie Antoinette en ze had me wel te pakken. Ze wist wel sfeer te maken en Lost in Translation werd mij meerdere keren aangeraden dus ik greep mijn kans!

Ik weet niet precies wat ik van de film moet vinden. Het is allemaal erg schattig en lief en tegelijkertijd ook een grappige film en aan de andere kant geeft de film ook erg trieste situaties, niet altijd even duidelijk door. Hoewel er weinig in de film gebeurd en ik dacht dat ik niet echt een band met de hoofdpersonages kon krijgen hadden ze me toch overtuigd op het einde. Met glinsterende ogen het einde bekeken en op dat moment voel je pas de relatie tussen jou en de personages. Heel apart.
Ook een pluspunt van de film is de vrij realistische settings en dialogen. Na de making off gezien te hebben zie je ook dat zij dus gratis locaties proberen te regelen wat natuurlijk niet altijd even legaal of veilig is. Geeft een kleine boost na de film.
Toch niet helemaal overtuigd van dit meesterwerk (?), het was een aparte kijkervaring en een van de weinige films waar ik niet zo gauw een mening over klaar heb. Niet erg enthousiast maar zeker niet teleurgesteld. Heel vreemd. Misschien maakt dat juist de film zo bijzonder.

3,5 ster voorlopig. Heb hem aangeschaft dus zal hem zeker nog eens herzien.

Vooraf een portie argwaan, in de opmaat de nodige twijfels en na verloop van tijd er met boter en suiker ingegaan. Vond in eerste instantie bepaalde grapjes het niveau van een Belgenmop niet ontstijgen, maar stilaan verdampt dat minpuntje (de grapjes komen in een ander daglicht te staan) in het grotere geheel van twee mensen met voelbare emoties. Ik kan me zo 1, 2, 3 niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst zo close ben geweest met filmpersonages.

Coppola zal wel een vreugdedansje hebben gedaan toen ze Bill Murray voor deze rol wist te strikken. Kop en lichaamstaal passen perfect en dan is de man ook nog eens gezegend met een haarfijne balans tussen komische en dramatische aflevering. Een genot om naar te kijken. Dat geldt ook voor Scarlett Johansson en niet alleen om andere (lees: uiterlijke) redenen, haar Charlotte is écht. Erg naturel gespeeld. Ik wil ook zo'n meisje.

Een ander deel van die affiniteit zit opgesloten in Coppola's aanpak met een serene opbouw waarin beide personages vrij lange tijd onafhankelijk van elkaar worden voorgesteld. Bob die zich totaal geen raad weet met alle Japanners om hem heen en van het thuisfront ook al weinig steun krijgt (hulde voor de FedEx doos). De wakkere nachten en de shots van Johansson in het hotelraam doen de rest. Als de twee bij elkaar worden gebracht is er eigenlijk geen houden meer aan.

Clever dat Coppola dat juist wel doet en zo de rest van de film kan laten teren op het spanningsveld tussen de twee. Sowieso houdt het over de gehele speelduur een prettige cadans. Het heeft me verrast, deze knappe mengeling van enkele zeer leuke scènes (die in het ziekenhuis met de twee gierende Japanners op de achtergrond is echt geweldig) en een oprechte, diep menselijke touch. Een ontzettend sympathieke en ontroerende film.

Ongelofelijk saaie film. Ik snap niet wat zo veel mensen in deze film zien. Er gebeurt werkelijk niets en humor kon ik ook niet ontdekken.

Dat mensen zo interressant kunnen blijven doen over een film als deze blijft voor mij nog steeds een raadsel. Mijn broer zweert erbij dat dit misschien wel zijn favoriete film aller tijden is, maar ik zie het gewoon niet...

Ik snap het van mezelf ook niet helemaal, staat op nummer 1 in m'n top 10.
Maar de film greep me gewoon direct door de sfeer, de personages, de romance en de oprechtheid.

Typisch voorbeeld dat je van een klein en subtiel drama heus wel iets moois kan maken, juist door het niet zo uit te vergroten allemaal. Prima sfeer en acteerspel inderdaad!

Heb hem voor de 2e keer gezien, en de sfeer viel me een beetje tegen. De eerste keer toen ik de film zag vond ik die juist fantastisch. Ik blijf toch bij de 4*

enige minpuntje is dat de hoofdrolspelers Amerikaans zijn;)

Lost in translation
Mooi om zijn eenvoud.
Wat heeft die Murray toch een sprekende kop.
En ja Scarlette wat ben jij een schoonheid.
Maar dat geldt zeer zeker ook voor je acteren.

Dat vind ik juist goed. Het botst goed met de Japanse cultuur:P

Ik denk dat 2 Hollandse kaaskoppen er ook niet ver waren gekomen

Het kan dat jij het niks vind, maar het is toch juist zo mooi dat je de tegenstrijdigheden kan lezen/zien van alle mensen die hier een recensie of mening over schrijven. Persoonlijk is dit mijn favoriet, simpelweg omdat ik geniet van alle facetten van de film. Zoals de rare japanners, aan de ene kant de fragiele staat van de personages en aan de andere kant hun kracht die ze bij elkaar weten te vinden. Dit is voor mij dan een reflectie op hoe het echte leven ook werkt. Het is niet simpelweg 2 mensen die verliefd worden op elkaar maar meer een realistische beeld van wat er gebeurt als mensen elkaar leren kennen. Dit wordt dan op zo een ingetogen manier gedaan met een snufje humor, zonder dat het te zwaar wordt. Maar in jou verdediging Lost in translation is maar gewoon een film.

Prima vermakelijke film met goed acteer werk. Kan er niets slechts over vertellen.
Ondanks dat had ik gezien de score toch iets meer verwacht van de film wat er eigenlijk niet uit is gekomen.

3.5 *

Goed verwoord. Ik sluit mij hier dan ook bij aan. Op een heel subtiele manier groeien ze toch naar elkaar toe en helpen ze elkaar een beetje uit hun identiteitscrisis te praten. Daarnaast is het contrast Amerikanen-Japanners gewoon heel leuk. De isolatie ondanks al die mensen om hen heen vanwege de taalbarriere maakt de sfeer juist heel intiem. Dat intieme vond ik vooral zo bijzonder, want ze bewegen zich door de ultieme metropool. Ondanks dat ik een heleboel gerenommeerde toppers heb gezien in de afgelopen jaren peins ik er nog niet over om Lost in Translation van de nummer 1 te halen.

Hetzelfde hier!

Pas 1 x gezien en liet echt een speciale indruk op me achter. Johansson en Murray voelen elkaar echt heeeel goed aan:) Vond alleen Farris een beetje overbodig... Gauw herzien!