Le Solitaire (1987)

Degelijke misdaadfilm.

De hele zoektocht van Belmondo naar Schneider is aardig om te volgen, de film bevat enkele aardige deuntjes en het juiste gehalte aan humor is mooi meegenomen.

Daartegenover staan de dialogen die wat te simpel zijn, de actie die niet indrukwekkend genoeg is en het matige acteerwerk. Schneider is wel een interessante badguy en de ontknoping was uitermate spannend.

Deray houdt het hele verhaal mooi binnen de lijntjes, Le Solitaire is daarom geen uitzondering op een andere doordeweekse wraakfilm.

Deze gisteren bekeken, nadat ik hem ooit 1x gezien had en hem toen helemaal niks vond.

Erg doorsnee policier met Belmondo op automatische piloot, nergens zie je ook maar iets van woede of verdriet, terwijl toch zijn maat en compagnon vermoord wordt.

Begintitles zonder enige muzikale begeleiding zijn al behoorlijk idioot: je ziet Belmondo -naast zijn politiepartner in de auto- zitten te grijnzen met een sigaar in zijn mond en dat duurt zo een paar minuten lang.....Pourquoi??

Je kijkt dit soort van films om hem een aantal gave stunts en minstens 1 achtervolging te zien doen.... maar de actie ontbreekt -op hier en daar wat geschiet na- volledig.
Dan blijft er een niet al te bijzonder of interessant plotje over.

De muziek is matig en veelal afwezig met af en toe wat piano-gepingel.

Nergens echt slecht, maar zeker geen hoogvlieger en al helemaal geen "Peur sur la ville".

Een vijf, ofwel 2,5 ster.

Weinig zin.

Geen bijzondere misdaad-thriller met wederom Belmondo in zijn zwarte leren jasje. De film ontbeert de klasse van Le Professionnel en de actie van Le Marginal. De humor is wel aanwezig en dankzij het handjevol komische dialogen lukt het om de rit vol te houden. Veel stelt het allemaal niet voor en Belmondo zelf lijkt er ook weinig zin in te hebben.

Doorsnee.