The Conversation (1974)

Een film over geluid, en over perceptie uiteraard. Je moet er zin in hebben, maar als je je mee laat slepen wordt je beloond met een geweldig schrikeffect, een interessante ontknoping en een mooi tijdsbeeld, met de modernste snufjes van 1974.

als deze film de snelheid en kwaliteit van het laatste halfuur had gehad was het een topper.
Voor de rest tergend saai en langzaam.(waar is de spanning?)

Opbouw knul, personage ontwikkeling, een aanloop naar het fenomenale einde.

Een sfeervolle film van Francis Ford Coppola, maar minder goed dan ik had gehoopt. Visueel gezien is de film niet echt mooi met veelal wat duffe kleuren, en een vaak nogal somber ogend geheel. De film zelf is redelijk mysterieus, maar mist toch de spanning die nodig is om dit soort films echt goed te maken. Het gaat allemaal erg traag en de film lijkt op een gegeven moment steeds minder boeiend te worden. Het einde is dan echter wel weer sterk. Zowel verhaaltechnisch,visueel en qua spanning, bereikt de film daar duidelijk zijn hoogtepunt. Erg mooi om te zien hoe Hackman in zijn stoel saxofoon speelt, terwijl hij het hele huis zowat afgebroken heeft in zijn zoektocht naar afluisterapparatuur.

In zijn geheel is de film, vooral dankzij het erg sterke einde nog net voldoende, maar verder valt de film toch enigszins tegen, waarbij ik ook Hackman wel eens beter heb zien acteren. Nee geef mij dan maar een film als “Das Leben der Anderen”, die ook het thema afluisteren behandelt, al is het onderwerp daar natuurlijk wel anders. In zijn geheel nog best een aardige film, maar lang niet zo goed als het gemiddelde doet vermoeden.

3,0*

De duffe kleuren en nogal somber ogend geheel is denk ik meer om de eenzaamheid van Harry Caul te tonen. Het leek me raar als ineens allemaal felle kleuren langs zoude komen. Door de sobere en saaie omgeving waarin Caul leeft komt hetgeen dat hij helemaal geobsedeerd en verdwaald raakt in zijn werk veel beter uit de verf.

Mooie film. Er zit een heel goede sfeer in. En het personage werdt goed opgebouwd. Alleen was ie af en toe wat te sloom voor mij. Wel weer een heel mooi einde.

Jammer misschien had ik mijn verwachting niet zo hoog moeten opstellen.
Ik denk dat ik mijn verwachting teveel op misdaad heb gelegd en kreeg meer drama is niet erg maar viel wat tegen wat betreft thriller was het wel goed,
maar dan had de spanning ook wat beter gekund was allemaal erg rustig.
Acteerwerk valt weinig over te zegen
Einde was wel weer heel goed te noemen.

3,5 ster

Sfeervol filmpje met verrassende ontknoping. Interessante personage ontwikkeling. Doet mij sterk denken aan Das Leben der Anderen.

Goede film met een leuke ontknoping. Gene Hackman speelt fantastisch. En er zit een heerlijke opbouw in de film.

geniaal. paranoia. verdomd goeie soundtrack. eenzaamheid. breekt het hele huis af op zoek naar afluisterapparatuur en dan zit de bug in het gene wat hij het meeste lief hebt, de saxofoon. Op de beurs liep een man voorbij met een saxofoon. geniaal

Ik had er meer van verwacht, maar uiteindelijk toch nog een redelijke film. Sombere sfeer die perfect past bij de eenzaamheid van het hoofdpersonage, die iets te geobserdeert is van zijn werk. De film is afwisselend. Sommige stukken zijn interessant, maar er zijn ook minder interessante stukken. Het stuk op die beurs, met alle andere afluisterexperts en apparatuur was best interessant. Leuk om de jaloezie tussen die twee experts te zien.
Goed actweerk van Gene Hackman en John Cazale. Toch jammer dat zijn carriere zo kort was. Het einde van de film was klasse, verrasende ontknoping.

Ik geef deze film een 3,5*, maar geheel eerlijk is dit niet, aangezien de kijkomstandigheden alles behalve ideaal waren. Ik heb de film tot vijf maal toe een tijdlang op stop moeten zetten (nooit fijn, maar bijna dodelijk voor een traag opbouwende film) en daarnaast had ik, ironisch gezien het onderwerp, erg slecht geluid. Dus die 3,5* is niet geheel op zijn plaats waarschijnlijk.

Want wat ik zag vond ik goed. Sterke sfeer, mooi opgebouwde paranoia, een erg goede Hackman en een sterke bijrollencast (is dit een van de Fords beste rollen?). Echt voelen deed ik het nog niet, maar dat heeft ook deels met de onderbrekingen te maken. Een echt recensie (deze markeer ik maar niet) volgt bij een onvermijdelijke herziening.

Strakke film. Hoog niveau in regie, scenario, camerawerk, editing, sound (de effecten aan het einde waren heerlijk) en acteerwerk van vooral Hackman. Alleen wel iets te vaag voor mijn smaak.

Nu eindelijk deze film gezien te hebben ben ik toch een beetje teleurgesteld.

Er wordt sterk geacteerd, bevat een aantal goeie scenes en het einde is bevredigend. Maar toch ontbreekt er iets waardoor dit geen topfilm is die je op het puntje van je stoel laat zitten.

Het tempo ligt laag en de focus ligt vooral (zoals we van Coppola kennen) op de mentale ontwikkeling van Caul. Verwacht daarom geen ijzingwekkende spionagescenes, maar een spanning die langzaam maar zeker opgebouwd wordt en voelbaar is. Hackman in de prachtige rol van Caul die steeds verder geobsedeerd raakt van zijn werk en hier geestelijk en emotioneel aan onderdoor gaat. Erg goed gespeeld.

Hoe goed er ook geacteerd wordt en sfeervol sommige scenes zijn, toch had ik moeite om de aandacht erbij te houden en had ik niet het gevoel 'gepakt' te worden door de film.

Goed is The Conversation zeker maar je moet er wel met de juiste verwachtingen aan beginnen.

3,5*

Stijlvolle suspense.

Coppola's stijlvol gefilmde thriller over de eenzame Hackman, die zich door eigen toedoen in een neerwaartse spiraal bevind. De balans tussen drama en thriller is niet altijd geheel in orde, maar werkt wel. De opbouw en het verhaal zijn uitstekend, alsmede het acteerwerk . Een en ander voelt soms vreemd aan en dwingt onder andere hierdoor een bijzondere sfeer af. Met behulp van die continu doorsijpelende suspense.

Zeer goed.

Erg goede film alleen hoe erg ik ook probeerde, ik voelde hem niet.

De opzet van de film is erg goed hier kan ik weinig op aan merken. Het tempo waar sommige moete mee hebben is wel het juiste tempo voor het verhaal van Hary Caul. Gespeelt door Gene Hackman die zich langzaam steeds verder distantieert van de samenleving. De isolatie word perfect in beeld gebracht door Coppola met een geweldige pianoscore die in veel verschillende tempovariaties terugkomt om de film perfect te ondersteunen.
Hoewel de duffe bruine gloed over de film weinig uitnodigend is, past het perfect bij wat we zien. Harry Caul zakt steeds verder in zijn eigen paranoia door zijn wantrouwen tegenover de buitenwereld en klamt zich op het laatst vast aan het enige wat hem nog vertrouwen geeft namelijk zijn saxofoon.

Alhoewel de hele twist erg goed uitgedacht is. Kwam het gewoon niet als een mokerslag aan. Ik moet deze film zeker een tweede kans geven want het is alles behalve slecht. Zoals Sandutje twee comments voor mij al zegt. Begin er met de verwachting aan dat dit geen normale paranoiathriller is.

Lastig inderdaad. Alles bij elkaar opgeteld is het een prima film. Alleen jammer dat niet elke scene even interessant is.

Karakterstudie in thrillerformaat over eenzaamheid, paranoia en obsessies. Traag, repeterend, maar vooral intrigerend hoe Caul's zelfontworpen isolement stilaan een illusie blijkt te zijn en zijn verleden hem parten speelt. Met een voortreffelijk Hackman.

Z'n innnerlijke strijd wordt nog simpel gevangen in een spiegel, zijn zorgen en frustraties spatten van z'n gezicht. Fijne score ook en een zinderend kookpunt waarin het letterlijk en figuurlijk overstroomt. Maar die slotscène, die is zelfs grandioos.

Vanavond herzien, blijft een fantastische film, zowaar de meest sfeervolle film die ik ooit heb gezien. Zowel qua opbouw als climax. De hele film is zeer kundig geschoten (bijna elk shot is een schilderij) met weinig camerabeweging maar wel een uitermate knappe montage (met name de introscene). Het onderhuidse paranoia gevoel is meer dan genoeg aanwezig.

De film straalt een heel gedistantieerd en vervreemd gevoel uit. In bijna elke scène weet kijker niet precies wat er aan de hand is, wie precies de personages zijn en wat de verstandsverhoudingen tussen de personages zijn. Het enige personage dat je kent is dat van de hoofdpersoon en dat is juist iemand die totaal vreemd is van de buitenwereld (nogal ironisch). De hoofdpersoon heeft ook een buitengewone obsessie voor zijn werk waardoor hij eigenlijk enorm interessant is. Gene Hackman speelt dan ook een geweldige rol, als een soort Le Samourai leeft hij in de grote stad op zijn eentje en verdoet zijn tijd met geheimzinnige zaakjes waar hij niks over kwijt wilt.

Ook het verhaal is meer dan goed, over de geisoleerde persoon die een klus krijgt waar hij eigenlijk niet mee geconfronteerd wilt worden. Met uiteindelijk een anti-climax als einde waardoor het lijkt als of de hoofdpersoon de hele film in de zeik is genomen (zwarte komedie? maybe). De laatste 40 minuten zijn dan ook ijzersterk. Slotscène mag zichzelf meesterlijk verklaren (net als de score trouwens)

Verhoging van 4,5* naar 5* voor deze Hitchcock that Hitchcock never made.

Helemaal gelijk, film die een diepgaande karakterstudie koppelt aan een intelligent plot en politieke motieven. Daarnaast ook nog een soort van twist. Films als deze zijn nu helemaal hot, alleen doet deze film geen concessies aan stoer overkomen of over-the-top scènes die niet nodig zijn ook. Daarom zullen veel hedendaagse kijkers de film traag vinden en niet herkenbaar. Maar dat maakt de film niet minder realistisch, integendeel.

Deze film weer eens herzien en ik vind het nog steeds geen gemakkelijke film. Wat is werkelijkheid, wat is fantasie. Ja, zoek het maar uit. Film doet mij enigszins aan Blowup van Antonioni denken waarbij met de werkelijkheid eveneens een loopje wordt genomen en waar in het obsessieve gedrag van de hoofdpersoon net zoals hier in deze toch wel zeer onderhoudende film van FF Coppola ook centraal staat. Dat deze film erg traag is zie ik niet direct als een nadeel omdat het de opbouw en de sfeer zeer ten goede komt. Geduld van de kijker - en dat is niet bepaald mijn sterkste kant - is voor het bekijken van deze thriller wel vereist. Het acteerwerk van de paranoia Harry - Gene Hackman in een van zijn beste rollen - is zonder meer uitstekend en het einde vind ik nog steeds meesterlijk.

4,0*

De DVD die ik van deze film in mijn bezit heb is de UK import versie met Engelse ondertiteling en dat laatste is erg belangrijk want zonder die ondertiteling raak je het spoor in het toch wel ingewikkelde plot snel bijster.

Uitstekende film waarin een afluisterexpert persoonlijk betrokken raakt bij een afluisterklus. Het hoofdpersonage stelt zijn anonimiteit nogal op prijs tot op het paranoïde af en wordt overtuigend vertolkt door Gene Hackman. De film weet thriller en drama goed te combineren en de betekenis van het gesprek wordt tot op het einde bewaard. Een mooi openingsshot en een sterke montage (vooral tijdens de scenes waarin het gesprek wordt terugbeluisterd).

The Conversation! Redelijk hoge verwachtingen maar niet (geheel) ingelost! Veel negatiefs kan ik niet verzinnen over deze film want het geheel was prima maar echt positieve punten benoemen is ook lastig want nergens overstijgt The Conversation het gemiddelde en laat het geweldige dingen zien. Het geheel maakte niet de indruk waarop ik hoopte en dat komt voornamelijk doordat ik de gehele film niet echt in de film zat. Het pakte me niet en dat is erg jammer! 3,0*