Kárhozat (1988)

Ik kan me 100% vinden in de lovende kritieken die op deze pagina verschenen zijn.

Kárhozat is een film die hypnotiseert. De film lijkt voor minstens 3/4 opgebouwd te zijn uit trage zijwaartse dolly-camerabewegingen, die de omgeving intens aftasten. De adembenemende zwart-witfotografie (de mijnkarretjes langs de kabelbaan, de mensen die in de feestzaal troosteloos naar de regen kijken, de regen langs de ramen, de honden die door de straten rennen,...) is vaak zo mooi dat het haast pijn doet.

Twee scènes springen er voor mij uit: de scène in de Titanik Bar, waar de zangeres een heerlijk melancholisch lied zingt onder begeleiding van piano en saxofoon, en het feest op het einde van de film (en dan vooral de laatste minuten). Deze twee momenten in de film wisten me bijzonder te ontroeren, ik zat echt aan het scherm gekluisterd en voelde mijn hart haast wegsmelten. Overigens had de scène in de Titanik Bar een behoorlijk hoog Twin Peaks-gehalte naar mijn aanvoelen, misschien dat dit het warme gevoel nog eens extra versterkte.

Van het verhaal kreeg ik na een eerste kijkbeurt niet zo veel mee (ik dacht dat de zangeres zijn ex-vrouw was, maar dat klopt blijkbaar niet als ik de omschrijving van de film lees?), maar dat hindert totaal niet. Je voelt dat er iets fundamenteel fout zit en dat de onbeantwoorde liefde voor wonden en melancholie zorgt. De combinatie van de aftastende camera, de zwart-witfotografie en de erg sfeervolle muziek maken deze film tot een prachtige filmervaring.
De 4* heeft hij op zak, en omdat hij me op twee momenten bijzonder wist te raken, gooi ik er nog een halve ster bij.

4,5*

Gemengde gevoelens over Karhozat. Schitterende cinematografie, prachige muziek en de deprimerende sfeer is ongekend goed neergezet. Al snel werd het hoogtepunt van de film bereikt met de schitterende scene in de Titanik Bar, beeld en muziek perfect in harmonie.

Jammer genoeg wist de Karhozat mijn aandacht niet te behouden. Misschien kwam het door de traagheid, maar ik denk dat het vooral lag aan de manier van communicatie in de film. Waar ik me in Werckmeister niet irriteerde aan de vaak vage dialogen (of eigenlijk meestal monologen) was dat hier wel het geval, ik denk omdat het verhaal veel concreter was.

Neemt niet weg dat Karhozat toch een bijzondere film is. Lastig te beoordelen.

Tja, ik ben het met je eens. De artistieke waarde van de film kan ik ook wel zien, maar toch vond ik hem ook nogal saai!

Ongelofelijk hoe Tarr met zulke lelijke decors en settings (nergens is ook maar één stukje franje te zien; geen bloemetje geen schilderijtje, niets!) tòch zulke mooie plaatjes tevoorschijn kan toveren.

En ook in deze film weer ontzettend mooie scènes, zoals die waar je afwisselend water langs de muren ziet lopen en een menigte (wachtende?) mensen. Of Karrer die tegen een hond staat te blaffen!

Aan de andere kant heb ik toch iets meer van een verhaal nodig dan het hier geboden poëtische geneuzel. De teller van mijn dvd-speler werd zo interesanter dan de film.

Met Damnation heb ik Béla Tarr een tweede kans gegeven. Werckmeister Harmoniak viel mij erg tegen. Bij Damnation is dit helaas ook het geval. Weer stoorde ik me aan de ellenlange scènes. Vaak kan ik zulke mooi geschoten beelden waarderen, maar Bela Tarr laat de camera altijd net iets te lang draaien. Samen met het spaarzame verhaal zorgt dit ervoor dat ik mijn aandacht niet meer bij de film kan houden. Over blijft dan nog de prachtige zwartwit-fotografie, maar dit weerhoud mij er niet van om Béla Tarr voorlopig links te laten liggen.

2,5*

Béla Tarr is een enorme estheet, zoveel is mij na drie films wel duidelijk. Eerder zag ik Werckmeister Harmonies die ik kan uitroepen tot een van de beste films van de afgelopen 10 jaar en eerder zag ik ook Family Nest, zijn eerste langspeelfilm die voor een grote verrassing bij mij zorgde.

Béla Tarr kan ook gerust de meest interessante regisseur genoemd worden als het puur aankomt op beelden. Zijn cameratechniek is vaak verbluffend en in Damnation niet minder, de lange zoomshots die steeds verder uitzoomen om uiteindelijk erachter te komen dat ze geschoten zijn vanachter een raam, zijn prachtig en goed aanwezig. Blijft ook prachtig dat de films in zwart-wit zijn gemaakt..

Wat ik echter miste bij Damnation en te over terugvond in Werckmeister en Family Nest is een emotionele binding. Werckmeister Harmonies is visueel onovertroffen, maar even goed wist het verhaal me tot in het diepst van mijn ziel te raken. Damnation echter, doet me helemaal niets. Geen enkele binding met de karatkters en het verhaal kon me totaal niet raken. Erg jammer, want het zag er prachtig uit. Maar een film in deze regiestijl moet , vind ik, even goed ook kunnen boeien door een goed verhaal.

Het zwart - wit contrast oogt niet zo mooi als in Werckmeister Harmoniak, maar de scene, die ook hierboven op de poster is uitgebeeld is geniaal!

Damnation is een prettige film, waar opgedreunde dialogen slechts enkele malen de overhand krijgen op de gruwelijke sfeer van depressie, misère, slecht weer en ontspannende afleiding, die er wordt neergezet. De hele conversatie die vooraf ging aan de afwijzing van Karrer was een kleine smet op het blazoen van deze film, die verder muzikaal aanstekelijk was en waar er weer op los werd gefeest in dorpscafes.

De eerste scene in het cafe voelde goed omdat de indringende stem van de zangeres zich als een magneet vastklampte aan mijn geheugen, zonder aanvankelijk ook maar even in beeld te zijn. De massale dansscene later in de film, gaf maar weer eens aan dat Tarr scenes op een geweldige manier uit weet te bouwen en voort weet te stuwen in de vaart der volkeren.

De eindscene tenslotte was desastreus mooi in beeld gebracht. Damnation is niet de film geworden waarbij ik louter chillend en onderuitgezakt van kon genieten zoals bij Werckmeister Harmoniak, maar heeft genoeg moois onder de leden. 4*

de uitzichtloosheid word zo mooi in beeld gebracht, dat is waarom ik de films van Tarr zo adoreer, dit samen met de prachtige beelden, de sfeer en dat allemaal in tergend trage lange shots.

Thats the way I like em! dikke 5

In het begin zat ik geboeid te kijken, eigenlijk tot de eerste dialoog. En zo bleef het de hele film. De dialogen boeiden bijzonder weinig. Ook qua beelden was het niet altijd even geweldig, al laten de lege, kale, regenachtige beelden wel een sterke indruk achter. Helaas een indruk die ook snel weer vervloog. Samen met het begin, was het stukje piano/saxofoon in de bar (ook aan het begin van de film) heerlijk relaxed. Verder toch redelijk verveeld zitten kijken.

2.5*

Ik ben op chronologische volgorde door het oeuvre van Béla Tarr het gaan. Eerder zag ik al Family Nest en The Prefab People. Tarr is duidelijk iemand die rijkelijk beïnvloed is door de grote Europese regisseurs. In Family Nest kun je bijvoorbeeld het camerawerk van Carl Theodor Dreyer's La Passion de Jeanne d'Arc terugvinden. En The Prefab People deed me wat denken aan de gootsteendrama's uit Engeland.

Voor mij is Damnation een compleet andere film dan wat ik eerder zag van Tarr. Extreem gestileerd en de Tarkovsky invloeden vliegen je bijna letterlijk om de oren. De waterdruppels (constant regen), de hond(en) de monologen vol met bijbelcitaten. Constant tracking shots rondom mensen of een camera die heel langzaam links/rechts of naar voren/achteren draait. Het oogt vele malen professioneler alleen vergeet Tarr het publiek dit keer.

In de eerste twee films weet Tarr emotionele binding te creëren tussen de personages en de kijker. Daar is hier nauwelijks iets van terug te vinden. Het is eerder het tegenovergestelde. Afstandelijk. Behoorlijk afstandelijk. Alsof iedereen verdoemd is in Damnation...

De vraag die niet beantwoord wordt in de film (tenzij ik iets gemist heb) is het ''Waarom''? Waarom al die miserie? Heeft Tarr dan helemaal geen hoop meer voor de mensheid?

Nergens traag of saai, maar simpelweg een plotje dat voor geen meter imponeert of boeit. Van emotionele binding was verder ook absoluut geen sprake. Het klinkt misschien gek, maar een boel van die indrukwekkende long-takes deden ook gekunsteld aan, een soort hart en ziel ontbrak er mijns inziens aan. Behoorlijke deceptie m'n eerste Tarr.

Ja, hier trap ik dus niet meer in hè! Wat een magere film is dit. Ik dacht dat de Hongaren een strijdbaar volk was, maar ik kreeg hier alleen maar lusteloze mensen voorgeschoteld. De hoofdrolspeler is een vervelende kerel die avances maakt naar een zangeres, maar niet worden beantwoord. Het neigt naar stalken!

Daarmee het verhaal van Kárhozat zo ongeveer wel samengevat. De kijker wordt verder getrakteerd op jolige muziek en redelijk mooie plaatjes die in een traag tempo geschoten zijn. Maar ja, mooie plaatjes vullen geen gaatjes zeg ik maar zo! Dit was als soort van achtergrondfilm nog best te doen, maar meer zie ik er echter niet in. Tarrs Werckmeister Harmoniak vond ik nog wel te doen wegens het absurdisme (een walvis komt een stad binnen!), maar na deze film denk ik niet zo snel een nieuwe film van Tarr op te zetten.

Eerste film die ik van deze regisseur heb gezien. Het zwart-wit, de grauwe omgeving en het eveneens grauwe volk maken van deze film een uiterst somber geheel, wat me op zich wel aanspreekt. In het begin van de film was ik nog wel geboeid, maar gaandeweg werd dat minder. Ik ben (nog) niet heel enthousiast en ga ook wat andere films kijken van Béla Tarr.