The Player (1992)

@ maxcomthrila
Heb het ook niet alleen over dat lange tracking shot (longshot is nog iets anders), maar meer over de humanistische ensemblefilms.

Als er één regisseur is wiens personages échte mensen zijn, is het Altman wel. In deze en MASH niet zo, maar vooral in Short Cuts, Nashville etc.

In het Engels hebben ze daar een mooi woord voor: Operatic.

Short cuts gezien?

Ja, Magnolia heeft inderdaad goed de kunst afgekeken bij Short Cuts. En ik heb long shot even veranderd, ik zag dat dit inderdaad een andere betekenis met zich meedroeg dan ik aanvankelijk dacht.

Nee, ik heb eerlijk gezegd niet zoveel van Altman gezien. Ik vind hem een wisselvallige regisseur.

In M.A.S.H. en The Player lopen inderdaad vooral karikaturen rond. Mijn oordeel komt dan ook naar aanleiding van het kijken van deze 2 films, waar Altman geen echte personages voor ogen leek te hebben.

Verder heb ik alleen Short Cuts gezien van Altman en op basis daarvan geef ik je absoluut gelijk. Ik ben verder nog wel benieuwd naar Nashville, aangezien zijn gewone drama `s ( alhoewel, noem Short Cuts maar gewoon ) mij beter lijken te liggen.

Prachtige satirische kijk op Hollywood van binnen uit met een glansrol van Tim Robbins als Griffin Mill een glibberig studioslaafje.

The Player start met Altmans handelskenmerk: een grote brei van karakters die met elkaar in contact komen en een helder verhaal is er niet in te ontdekken. Net als met Nashville vond ik het niet heel vervelend, maar nog minder vervelend vond ik het dat er na een tijdje toch een normale verhaallijn gestart wordt. Tim Robbins, studio executive in Hollywood, krijgt dreigbriefjes. Hij vermoedt dat er een gefrustreerde screenwriter achterzit, zoekt hem op en vermoordt hem, per ongeluk! Oeioei, hoe gaat ie zich hier uit redden?

Ondertussen komen een heel batterij Hollywoodsterren (die zichzelf kunnen spelen) en referenties naar oudere films voorbij. Het plot en de uitvoering daarvan vond ik dan ook best leuk in elkaar steken. Alleen de rol van de ex van de per ongeluk vermoorde screenwriter vond ik wat problematisch. Ze gaat erg rap en probleemloos een relatie met Robbins aan, komt een beetje vreemd over natuurlijk. Maar zoiets laat juist de manco's van de Hollywoodfilms zien. De al dan niet corny ongeloofwaardigheden en natuurlijk de onvermijdelijke happy endings. Het einde van The Player zelf past daarom juist zo goed, dat is namelijk wel redelijk geniaal gevonden.

Ik stoorde me juist aan dat einde: het ligt er zo torenhoog dik bovenop, zelfs de titel wordt dan nog even uitgelegd. Geef mij dan maar een film als Adaptation, waarin een zelfde thematiek op een veel subtielere en complexere manier wordt behandeld.

Maar het is juist de bedoeling van deze film die alke hollywood clichees op de hak neemt om met een enorm voorspelbaar cliche te eindigen. Ben het wel eens dat Adaptation nog intelligenter en ingenieuzer in elkaar steekt, maar ik vond van deze de uitwerking leuker. Beide zijn meesterwerken wat mij betreft.