Remember the Titans (2000)

Lang geleden, erg lang zelfs, dat ik deze gezien heb. Ga hem vanavond op 2BE nogmaals bekijken en straks nog eens mijn stem herzien

Prachtige film met een waargebeurd verhaal en het Amerikaanse football en rassenhaat als thema. Sterk acteerwerk van Denzel Washington, Ethan Suplee, Ryan Hurst en Wood Harris. Er zaten genoeg mooie, spannende en emotionele momenten in deze film. En vooral de scenes na het auto-ongeluk in het ziekenhuis

Is dit eigenlijk een waargebeurd verhaal?

Verwondert mij een beetje dat de film niet zo veel stemmen krijgt en dat er hier maar weinig gereageerd wordt. Hij is en blijft één van mijn favoriete films.

Ik kreeg nu naar de herziening, waardoor ik wist wat er zou gebeuren, weer de krop in mijn keel.
Mooi hoe deze sport ook invloed kan hebben op de hele stad. Denzel Washington is en blijft voor mij ook een acteur van hoog niveau.

Op het einde vertellen ze toch wat er is gebeurd met de personages ? Dan is het meestal een waargebeurd verhaal.

Klopt, vond het wel erg toen ze vertelden dat hij na 10 jaar sterft. Zal er in het vervolg rekening mee houden

Erg mooie film over de raciale verhoudingen in de VS. Eén van de betere American football films. Heerlijke feel-good movie. De film heeft zo zijn grappige, racistische en hartverscheurende momenten. Dit in combinatie met de goede cast maakte deze film uitstekend. 4*

You make sure they remember the night they played the Titans!

Remember the Titans was voor mij altijd de American Football film geweest die net dat tikkeltje te cliché overkwam. Disney bemoeide zich met de film en het resultaat was dan ook navenant want de tearjerkers waren bijna niet meer te tellen. Het was ondertussen al weer een lange tijd geleden dat ik de film had gezien en om in de lijn te blijven van de andere American Football films die ik de afgelopen dagen had gezien besloot ik de film nog maar eens terug op te zetten. Needless to say, ik werd weggeblazen.

Remember the Titans heeft in al die jaren natuurlijk nog altijd niets van zijn emotionele momenten verloren maar om de een of andere reden viel het kwartje. De film is gebaseerd op ware feiten maar zoals zo vaak is dat met een serieuze korrel zout te nemen. Dat is hier dus niet anders maar erg is dat niet want het blijft een erg mooie film om te zien. Het is vooral hoe de rassenkwestie wordt aangepakt die me erg interesseerde. Yakin maakt er een verhaal rond verschillende culturen, respect en vriendschap van en dat zorgt voor een paar heerlijke kippenvel momenten. Ik zei het daarjuist al dat ik vroeger het idee had dat het allemaal net iets te hard in de strot van de kijker wordt geduwd maar nu lijkt het allemaal perfect te kloppen. Toegegeven, de film werkt serieus op het gemoed van de kijker maar hier zit dan ook meteen de kracht van de film. Ondertussen wordt er ook nog genoeg humor in verwerkt, vooral in de scènes onderling tussen de Titans en onder andere hun groepsgevoel, waardoor de film hier en daar nog een broodnodig luchtig kantje krijgt. Naar het einde toe is de film een groot deel van zijn kracht wel kwijt want de strijd tussen blank en zwart in het team is opgelost maar Yakin weet dit netjes op te vangen met de laatste wedstrijd die de Titans spelen. Het is een wedstrijd die we al enorm veel in films hebben gezien en dus vrij cliché is, je weet dan ook perfect hoe de film zal aflopen, maar het is de perfecte afsluiter. De soundtrack tijdens de wedstrijden is trouwens ook wel van een hoog niveau. Het was blijkbaar de bedoeling van de regisseur om de kijker die niet echt mee is met heel de sport te leiden door upbeat rock te draaien wanneer er iets gebeurt in het voordeel van de Titans. Dit heeft een soundtrack ten gevolge van onder andere Up Around the Bend van Creedence Clearwater Revival, Long Cool Woman van The Hollies en zoveel meer. Ook het Ain't No Mountain High Enough van Marvin Gaye wordt erg leuk gebruikt.

Vroeger was ik best wel fan van Denzel Washington maar vandaag de dag begint het me meer en meer op te vallen dat hij eigenlijk altijd eenzelfde rol speelt. Zijn rol van coach Boone is daar geen uitzondering op maar Washington blijft toch nog altijd aangenaam om naar te kijken. Hij zet Boone dan ook op een sterke manier neer. Toch ging mijn aandacht meer uit naar Will Patton die de rol van coach Yoast vertolkt. De evolutie die hij doorloopt is natuurlijk redelijk voorspelbaar maar toch, Patton zet het overtuigend neer. Sowieso was het merendeel van de cast erg op dreef. Vooral Wood Harris en Ryan Hurst als Julius en Gerry steken er hier en daar met kop en schouders boven uit maar het zou fout zijn om te zeggen dat de rest het niet goed deed. Wel een erg jammerlijke rol trouwens van Hayden Panettiere. Nu ze wat ouder is zie ik ze altijd wel graag spelen (vooral in Heroes en I Love You Beth Cooper is ze goed op dreef) maar hier is ze bij wijlen wel erg vervelend. Ik heb al vaker hier op de site gezegd dat ik me irriteer aan kinderen in films en Panettiere is daar dus geen uitzondering op. Grappig trouwens om nog een jonge Ryan Gosling te zien verschijnen, die is nu toch serieus naam aan het maken met Drive.

Emotionele en bij vlagen hartverscheurende film maar het sterke verhaal gecombineerd met de sterke cast maken het een waardige zit. Reken daar nog eens een uitstekende soundtrack bij en je hebt gewoon een degelijke film. Een paar dagen geleden zette ik de film nog op 4* maar nu is hij toch net iets meer waard.

4.5*