Bonjour Tristesse (1958)

Erg gedateerde' veredelde soap' over een zeventienjarig meisje met een Oedipus complex.
Veel te braaf in beeld gebracht, maar eigen aan de tijd waarin de film gemaakt is.

De beelden zijn prachtig.
Het heden is in fraai zwart-wit gefilmd, met mooie shots van een grijsachtig Parijs.
Het verleden in volle en frisse kleuren, eigen aan de Franse Rivièra setting.

Seberg is niet sterk in haar acteren, haar sprankelende en energieke aanpak maakt dat deels goed.
Niven speelt de rol van playboy-vader erg Brits, maar degelijk.
Of moet ik zeggen degelijk Brits.
Kerr is op en top de chique lady, maar wel een met onhebbelijkheden.
De beste acteerprestaties in deze film komen van haar.

Een verrassing was Mylène Demongeot voor mij.
Gewoonlijk werd zij versleten voor een soort van Bardot substituut.
Niet verwonderlijk, want zij heeft er uiterlijk ook wel wat van weg.
Maar ik vond het knap te zien dat zij haar rol in het Engels speelde, met accent weliswaar, maar toch overtuigend, en met nogal wat dialoog.

De titelsong van de film werd gezongen door Juliette Gréco, die ook te zien is als nachtclub zangeres.
Zij zingt het lied met een Marlène Dietrich-achtige stem, helaas in het Engels, met zeer zwaar accent.
Ik vond het wat lachwekkend op deze manier.
In 't Frans zou het beslist beter geklonken hebben.

De voice-over van Seberg, en haar zelfspraak vond ik storend.
Wellicht kon het verhaal niet op een andere manier verteld worden, en was dit noodzakelijk.

Een beetje bevreemdend vind ik de Engelse stempel die op de film drukt.
Dit had beter door Fransen gedaan kunnen worden denk ik.

Al met al geen film om nóg een keer te bekijken, daarvoor is het allemaal te dunnetjes en weinig interessant, en is de hoeveelheid aan dialogen te vermoeiend.

Geweldige cast maar een film die nog vis of vlees is en erg vervelend om te kijken.

Ik herinner mij nog dat ik het boek van Françoise Sagan destijds op mijn literatuurlijst Frans had staan vanwege de controverse bij het verschijnen van dit boek, omdat de schrijfster ervan pas 18 jaar oud was.
Controversieel of niet het verhaal heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan. Dat geldt ook voor de film, die met vier absolute sterren in de hoofd- en bijrollen veel beter had moeten zijn. Ik heb mij niettemin best vermaakt vanwege het weerzien met Jean Seberg en Mylène Demongeot. Deborah Kerr vind ik in deze film miscast.