High Fidelity (2000)

Best leuke komedie.

Verhaaltje is wel erg uitgekauwd maar de uitwerking toch erg aangenaam. De platenzaak is een erg leuke setting en zorgt meteen voor een fijne sfeer en een aantal leuke dialogen over de favoriete platen van de personages. De cast is ook wel weer lekker op dreef, Cusack bewijst weer perfect te zijn voor dit soort rollen en Black is weer erg leuk in de bijrol. Ook Tim Robbins is erg grappig en zorgt voor een van de leukste scènes uit de film.

3*

Een van mijn favorieten ik herken zoveel in deze film. Ik heb hem al tig keer gezien maar ik kan nog steeds genieten van de eindeloze discussies over muziek de uitbarstingen van Black en Cusack. Heerlijke film kan het niet anders zeggen.

Saaie film, J.Cusack is al geen favoriet voor mij en dan zijn 2 uur durende gebabbel in zijn eigen werd me toch wat teveel. Gelukkig kwamen er nog wat vrouwen in deze film voor.

Ik vind Cusack over het algemeen erg goed acteren, vooral ook in Runaway Jury, en ook hier waren de acteerprestaties goed. Maar erg grappig kan ik de film niet noemen. Naar mijn idee bleef de film eindeloos opbouwen om pas veel later tot bloei te komen. De enige momenten waarop ik dan ook echt kon lachen waren in de tweede helft, en dan ook alleen om de karakteristieken van Iben Hjejle (Laura) en bij de ''Dus zullen we het hierbij laten?''- scène van Tim Robbins. Hilarisch.
Het geheel vond ik toch te sloom en tijdens het kijken heb ik om niet verveeld te raken een aantal keer iets anders moeten doen om de film na ong een kwartier weer te hervatten, een enkele keer met tegenzin.
Lichtpuntje is de rol van Jack Black. Hij brengt de film naar een iets hoger niveau en houdt de sfeer er gedurende de twee uur nog enigszins in.
Het verhaal zelf en de opzet vond ik erg positief en origineel. Niet vaak wordt je als kijker direct aangesproken. Ook de manier waarop het heden (met Laura) en het verhaal van de ''5 (...) breakups'' parallel lopen is knap uitgewerkt.

3 *

Een in wezen vrij sombere en sarcastiche roman als uitgangspunt voor een romantische komedie, dat word meestal niks, maar pakt hier verrassend goed uit, mede dank zij de goede casting van John Cusack en de geweldige bijrol van Jack Black. Verder is de muziek natuurlijk top.

Opzicht, een vermakelijke komedie. Jack Black was echt geniaal, ik heb me kapot gelachen om hem . De rest van de cast was ook goed op dreef. Vaak zaten er erg grappige scenes in, andere vrij langdradig. De muziek was ook in orde, en de platen-zaak was een leuke setting.

3,5*

De leukste top 5 waarmee Rob op de proppen komt is eigenlijk die van de 5 meest fantastische dingen aan Laura. En dat zegt in feite al genoeg.

Een muzikale romkom als High Fidelity is, bleek het zwaartepunt, zelfs nog meer dan op muzikaal, te liggen op romantiek. Voor mij onverwachts, maar zeker niet onaangenaam. High Fidelity is in alles een sfeerfilm. De sfeer in de platenzaak, het soort deprimerende plek waar je je desondanks helemaal thuisvoelt, is zeer sterk. Jack Black en Todd Louiso zijn als overenthousiaste baliemedewerkers ook geslaagd, grappig en origineel (vooral Jack Black), en met de muzikale kant van de film zit het ook wel snor. Maar wat écht sterk en memorabel is, is de melancholieke sfeer die bij Rob thuis hangt wanneer Laura afwezig is.
John Cusack speelt zijn rol met verve. Zowel Robs depressiviteit en alle genante momenten als zijn humor en liefde worden bovengemiddeld sterk aan de oppervlakte gebracht, geholpen natuurlijk door de platenzaak die voor een dergelijke output van emoties ook wel de volmaakte setting is. Met in de camera pratende mensen heb ik nooit echt problemen gehad, sterker nog, het heeft een behoorlijke toegevoegde waarde in een film als High Fidelity, die handelt over de diepste en meest herkenbare emoties des levens. Het blijft natuurlijk altijd een beetje glas ijs, maar in High Fidelity worden emoties op een bijzonder menselijke en herkenbare manier benaderd door Rob.

Ook fijn voor de kijker is dat Rob van humor niet ontstoken is, en de hele reis langs zijn exen en zijn fascinatie voor lijstjes is dan ook daadwerkelijk grappig. Geholpen wordt hij natuurlijk door de bijrollen van, naast Jack Black en Iben Hjejle, vooral Tim Robbins. Maar wat ik eigenlijk het leukste aan de film vond, was dat het zo ontzettend herkenbaar was allemaal. Niet de muziekkennis, het was eerder een deuk op je ego dat je zo weinig van muziek bleek af te weten, maar Robs gedachtekronkels. Zijn woede, zijn ideeën, zijn twijfels, en vooral zijn hamvraag: ben jij veranderd, of ben ik veranderd? High Fidelity biedt muziekliefde met werkelijke emotionele fundering.
Enige dat af en toe een beetje rammelt is het script. Scènes die te lang duren of te weinig inhoud hebben. Maar eigenlijk heeft ook dat wel zo zijn charme, past het wel bij de film. Maar het voorkomt ook dat de film echt briljant wordt. Maar toch. Als de film meer verhaalgestuurd zou zijn geweest, was het een hele andere film geweest.

3,5*

Verschrikkelijke rom-com die dan gelukkig wel over een platenzaakdude gaat, maar even goed vreselijk is. Het verhaaltje focust zich op de muzieksmaak van Rob en op de liefdesperikelen van Rob en juist dat laatste is wat deze film echt ontzettend saai maakt. Het is eigenlijk gewoon precies hetzelfde als elke andere rom-com met Jude Law of weet ik welke Hugh Grant er nog op stal staat.

John Cusack speelt een sympathieke vent in deze film die een heleboel problemen heeft met het op de rails houden van zijn liefdesleven, en dat is het wel zo'n beetje. Afgezien van de leuke platen die zo nu en dan voorbij komen (maar ook genoeg minder leuke), gebeurt er weinig in deze film. Jammer.

Had er meer van verwacht (op vlak van z'n humor). John Cusack, die naar mijn mening altijd mooi z'n rol vertolkt. Leuk filmpje, maar niet meer of minder.

2,5*

Best een leuk filmpje, maar af en toe wat te veel gezever. Prachtrol voor Jack Black, wat een held is die man. Voor de beter uitvoering van dezelfde film zie (500) Days of Summer.

Leuke momenten, maar soms te langdradig. Black en die kale gast waren geweldig.

Zeker leuk.

Word lekker luchtig gehouden en word daardoor ook niet echt traag ondanks de speelduur. Diepgaander zou de film ook geen goed doen.

Alleen jammer dat het muzikale gedeelte me niet boeit..

Een film die wel aardig wegkijkt, maar daar blijft het ook bij. Er moet niet teveel nagedacht worden, het plot is voorspelbaar en Cusack zet wel een aardige vertolking neer. Alleen, ik zie geen enkel element waarvan ik "wauw" kan zeggen.

Opnieuw gekeken van de week en ik had gedacht hem nu alleen maar meer te waarderen, maar het tegendeel blijkt waar.
De hoofdpersoon met zijn top-5-lijstjes steeds vond ik wel aardig, ik ben zelf ook best wel van de lijstjes, zij het lang niet zo fanatiek. Wat betreft muziek ben ik ook lang niet zo fanatiek als Rob Gordon en zijn collega's in de muziekwinkel, maar genoeg om een film die zich in dat wat elitaire wereldje afspeelt zeer te kunnen waarderen. Erg leuk al die posters en zo, er is echt aandacht besteed aan dat soort details, en er zitten ook wat leuke popculturele verwijzingen in de film.

De humor is regelmatig ook erg leuk, en Jack Black (min of meer zijn doorbraak) is voor mij toch wel de man die de meeste aandacht naar zich toetrekt. Cusack heeft de juiste kop en nonchalante en wat jongensachtige uitstraling, maar vind ik als acteur toch wat te beperkt. Hij weet je sympathie ook niet volledig te winnen of je op een andere manier te boeien met zijn persoonlijkheid, en daarom kon al dat liefdesgedoe met zijn ex me allemaal niet zo bekoren. Aanvankelijk werkte het nog erg goed met een aantal scènes en momenten die zeer pijnlijk en vrij rauw en echt aanvoelden, maar het gaat maar door en door en door, en ik denk dat ik me na dik een uur al wat begon te vervelen. Tim Robbins zet overigens nog wel een geweldig personage neer, haha. De aftiteling zag er ook leuk uit. 3.0*. De film wordt me gewoon wat te langdradig op een gegeven moment met al dat liefdesgeneuzel. Werkt voor mij alleen als ik echt het "ze horen bij elkaar"-gevoel heb.

Het gepraat tegen de camera staat me enigszins tegen, maar verder kent High Fidelity een paar erg leuke momenten. De twee medewerkers van de platenzaak zijn erg grappig en ook Tim Robbins speelt een leuk personage. Vreemd is overigens wel dat uitgerekend het minst interessante deel van de film - de relatie tussen Cusack en zijn vriendin - de belangrijkste verhaallijn vormt. Ik had veel liever meer gezien van de zoektocht naar zijn oude vriendinnen of het opzetten van zijn eigen platenlabel.

3,0*

Erg leuke film. Twee uur geleuter over goeie muziek, daar hou ik echt wel van. Alles is op zo'n Woody Allen-achtige manier in beeld gebracht (recht in de camera praten, flashbacks naar pijnlijke affaires uit het persoonlijk verleden), de dialogen zijn subliem (die bezorgde vader die 'I Just Call to Say I Love You' van Stevie Wonder wil kopen, en de reactie van Jack Black daarop ), de eeuwige toplijstjes hilarisch maf, de soundtrack is geweldig (Marvin Gaye! Springsteen! Dylan! Elton John! Queen! The Velvet!), acteerprestaties zijn prima en er zijn zelfs een paar gastrollen weggelegd voor Catherine Zeta-Jones, Tim Robbins en The Boss himself. Geweldige film dus, vol heerlijk droge humor. Ideaal voor de muziekfanaat.

Ik vond dit best een amusante film maar zeker niet hilarisch en laat dat nou juist zijn hoe de film op zijn eigen hoesje wordt omschreven. Wederom een vervelende rol van Jack Black. Ik heb begrepen dat dit een verfilming is van een boek en na het zien van de film kan ik me wel goed voorstellen dat ik het boek waarschijnlijk geweldig zou vinden. De film vind ik middelmatig en eigenlijk vond ik de soundtrack ook niet briljant. Geweldige muziek natuurlijk maar ik zou nou niet meteen zeggen dat het geweldig bij de film paste.

Redelijke film met een overvolle soundtrack, die wel okee is. De humor moet komen van Jack Black en die andere lollige sufferd. Cusack is doodserieus en wordt op den duur erg geforceerd met telkens het doorbreken van de vierde muur. Maar ach, verder wel goed te doen dus en dat samenstellen van top 5jes over van alles en nog wat komt me bekend voor .

Wel leuk maar ik had voortdurend het idee dat er meer uit deze film gehaald had kunnen worden. Het begin is sterk maar dat wordt niet vastgehouden: het verhaal blijft steken en wijst continue naar een happy end (er hadden wel wat meer problemen/moeilijkheden in mogen zitten). Vooral John Cusack speelt de sterren van de hemel.

ik vond dit dus zeker geen komedie (lachmomenten zijn op 1 hand te tellen), het is meer 'oppervlakkig drama' over relaties. en daar hou ik niet zo van. verhaal matig, acteerwerk redelijk, verder alles standaard. de film wordt dan ook compleet 'gered' door alle muzikale referenties, die voor de nodige vermaak zorgen als muziekliefhebber.

Sombere en saaie film. Kon mij geen moment boeien, vooral John Cusacks depressieve looks zijn er teveel aan.