Footlight Parade (1933)

Ik geloof niet dat wij dezelfde smaak hebben. Ik verafschuw het gezang in films....

Ik ook. Persoonlijk ben ik dol op Berkeley-films. Dit is dan ook mijn favoriete Berkeley-film. Heb hem persoonlijk in het Filmmuseum van Brussel gezien, en ben van mening dat de beste manier om van een Berkeley-film te kunnen genieten, in de bioscoop is. 'By a Waterfall' is het hoogtepunt van Berkeley.

Dikke pret! Een betere en toepasselijker beschrijving is er niet voor deze film.

In principe is dit een typische crisisjaren '30 musical van Warner Bros waarin een luchtig makkelijk verteerbaar verhaaltje de opmaat vormt naar een finale met veel dans, zang en show. Op zich allemaal niet diepgravend of van levensbelang, maar de uitvoering is zo ontzettend goed dat we hier toch zo maar met een klein meesterwerk te maken hebben. Dat valt vooral toe te schrijven aan twee betrokkenen bij deze film: James Cagney en Busby Berkeley.

Cagney laat niet alleen zien hoe veelzijdig hij als acteur is, met ondermeer een spervuur aan scherpe dialogen en opmerkingen (daarbij fantastisch ondersteund door Joan Blondell) maar ook dat hij een uitstekende danser en meer dan redelijk zanger is. Vooral zijn danscapaciteiten springen echt in het oog, en hij laat hier zien dat zijn optreden in Yankee Doodle Dandy 10 jaar later geen toevalstreffer is. Cagney is ongelooflijk lenig, heeft een geweldige timing en komt volkomen naturel over.

De tweede 'ster' van deze film is de ongeëvenaarde choreograaf Busby Berkeley. Als er een bezwaar is bij deze musical is het misschien dat je wat lang moet wachten op de zang- en dansnummers, maar als ze dan na een dik uur eindelijk komen is het ook echt helemaal raak. Berkeley is de koning van de synchroon-choreografie, waarbij hij tientallen danseressen en dansers met uiterste precisie de meest spectaculaire dansen laat uitvoeren. En dat alles ook nog eens tegen de achtergrond van uitzinnige sets en decors.

Het laatste halfuur van deze film is volledig voor Berkeley die hierin maar liefst drie wervelende finales presenteert. Zonder de andere twee tekort te willen doen is voor mij de middelste sessie "by a waterfall" echt van opzienbarende klasse. Fonteinen, glijbanen, onderwater opnames, het vormen van twee drijvende slangen door tientallen zwemmende danseressen, het is te veel om op te noemen. Deze bijna 10 minuten durende scene wordt ook nog eens versterkt door uitgekiend camerawerk vanuit de meest waanzinnige hoeken en posities. Fenomenaal!

Ook heel fijn dat deze film nog in de pre-code periode is opgenomen wat ondermeer resulteert in een aantal pittige uitspraken (de naam 'Rich' rijmt op een ander woord). De grap is dat censuur een belangrijke rol speelt in deze film, waarbij dan uiteraard vooral de hypocrisie van het censuursysteem tot buitengewoon hilarische situaties leidt.

Het enige minpunt bij deze verder heerlijke film is Dick Powell, die als weeë operettezanger er soms bijna in slaagt de film tot stilstand te brengen. Maar laat dat geen beletsel zijn om dit feestje te gaan zien.