Les Portes de la Nuit (1946)

Mij 7de Carné alweer,en waarschijnlijk ook mijn laatste.Deze samenwerking met Prévert borduurt braaf verder op Carné's eerdere en betere werken,met als opvallendste verschil dat de regisseur hier blijkbaar het neo-realisme heeft ontdekt.
De film poogt een losse vignetstij à la Rossellini te combineren met een sentimentaliteit à la De Sica,en slaagt in dat laatste helaas het meest door het veelvuldig tonen van hongerige,getraumatieerde kindertjes.De losse stijl veroorzaakt vooral narratieve warrigheid en vervreemding tov de personages.
Het lijkt ongelofelijk gezien de cast,maar het acteerwerk is ook van de bekenden niet best.Ik zou durven zweren dat de regisseur ze opdracht heeft gegeven om over te komen als Italiaanse amateurs,wat vooral de slordig gecoiffeerde Montand te goed gelukt.
Wat ook niet helpt is de quasi symboliek die Prévert toevoegt met een zwerver die het Lot moet personificeren,maar dat komt allemaal nogal kitscherig over.
Wellicht ten overvloede:dit is een studioproductie,met als laatste take echter een pan van Parijs.
Zoals waarschijnlijk bekend,dankt de film zijn bekendheid vooral vanwege een uitvoering van les feuilles mortes.