Les Portes de la Nuit (1946)

Een van de eerste films met Yves Montand. Geweldige cast trouwens met ook Pierre Brasseur en Serge Reggiani. Met Carne als regisseur moet dit haast wel een prima film zijn.

Niet zo goed als zijn (voor)oorlogse films als Le Quai des Brumes en natuurlijk Les Enfants des Paradis. Als je interesse hebt zou ik daar beginnen. Na deze film is het ook niet veel meer geweest heb ik gelezen, maar na deze film heb ik geen film van Carné meer gezien.

Ik vind de poster trouwens wel fraai.

Quai des Brumes is inderdaad geweldig (5*)

Verder heb ik van Carne ook Le Jour se Leve gezien (4*)

Les Enfants des Paradis en Hotel du Nord moet ik nog eens zien. Naast genoemde films is dit de enige andere film van Carne die nog enige bekendheid heeft.

Mij 7de Carné alweer,en waarschijnlijk ook mijn laatste.Deze samenwerking met Prévert borduurt braaf verder op Carné's eerdere en betere werken,met als opvallendste verschil dat de regisseur hier blijkbaar het neo-realisme heeft ontdekt.

De film poogt een losse vignetstij à la Rossellini te combineren met een sentimentaliteit à la De Sica,en slaagt in dat laatste helaas het meest door het veelvuldig tonen van hongerige,getraumatieerde kindertjes.De losse stijl veroorzaakt vooral narratieve warrigheid en vervreemding tov de personages.

Het lijkt ongelofelijk gezien de cast,maar het acteerwerk is ook van de bekenden niet best.Ik zou durven zweren dat de regisseur ze opdracht heeft gegeven om over te komen als Italiaanse amateurs,wat vooral de slordig gecoiffeerde Montand te goed gelukt.

Wat ook niet helpt is de quasi symboliek die Prévert toevoegt met een zwerver die het Lot moet personificeren,maar dat komt allemaal nogal kitscherig over.

Wellicht ten overvloede:dit is een studioproductie,met als laatste take echter een pan van Parijs.

Zoals waarschijnlijk bekend,dankt de film zijn bekendheid vooral vanwege een uitvoering van les feuilles mortes.

Ook nog een herhaling van deze film op TV5Monde op 19/12 > 23:50 uur

Piepjonge Yves Montand in film van meester-regisseur Marcel Carné uit 1946.

Helaas zat men in 1946 niet te wachten op een film die speelde net na de bevrijding van Parijs en waarin een voormalige partizaan oploopt tegen een collaborateur waarvan iedereen denkt dat het een verzetsheld is.

Film flopte genadeloos.

Dat ligt dus niet aan de film zelf, die is wat minder uitbundig dan Les Enfants du Paradis, maar komt toch wel visueel bij de betere films uit de jaren veertig.

Grotendeels overigens een liefdes-drama waarbij alle oorlogs-traumatiek op de achtergrond een rol speelt.

En dat alles wordt gadegeslagen en becommentarieerd door "Het Lot" dat in de vorm van een clochard-achtige type de personages ook regelmatig persoonlijk waarschuwt.

Vooral tegen het einde komt de typische Carne/Prevert poëtisch-realistische en van doem doorspekte stijl naar boven. Met lekker lang uitgesponnen tragiek. De lyriek ontbreekt echter een beetje; eigenlijk wel door de hele film. Het was vooral geen slimme zet om van 'het lot' ook een echt karakter te maken, met alle soapige toevalligheden die daar nog bijkomen. De sterrencast kan er ook niet veel meer van maken, al is het wel érg leuk om een zeer jonge Montand hier te zien. Een ander interessant aspect zijn de gemengde gevoelens na de bezetting. De oorlog is nog net niet helemaal voorbij (het verhaal speelt in februari 1945, dat was voor Noord-Nederland bijvoorbeeld de beruchte hongerwinter), maar het leven in Parijs waar de schaarste ook nog steeds voelbaar is, staat ondertussen in het teken van collaboraties die aan het licht komen.

De nacht opent de poort naar geluk en ongeluk, liefde en haat...

De zoveelste samenwerking tussen Marcel Carné en Jacques Prévert (scenario en dialogen) resulteerde in de eerste plaats in een visueel heel mooie film met wat fantasie (de clochard "Destin") en voor de rest de belevenissen tijdens één nacht van enkele personen, die hoe dan ook op één of andere manier met elkaar verbonden zijn.

Een hele cast belangrijke Franse acteurs waarbij vooral de jonge Yves Montand opvalt. Duidelijk nog wat onwennig, net als Serge Reggiani en wat dan gezegd van het verliefde tienermeisje Dany Robin.

De impact van WO II en de collaboratie waren op het ogenblik van het verschijnen van de film brandend actueel en spelen een belangrijke rol in het intrige van deze film, weliswaar geen meesterwerk, maar toch zeker het bekijken waard.

Het prachtige chanson "Les Feuilles Mortes", werd geschreven door Jacques Prévert en door Yves Montand op de plaat gezet en behoort tot de belangrijkste nummers van zijn repertoir. In de film is het instrumentaal te horen en wordt er alleen maar een klein stukje van de tekst gebracht.

Onaangename intrede in de 'Carne Cinematic Universe'. Het vitalistische, romaneske van zijn vooroorloogse films is helemaal verdwenen en moet plaats maken voor een schematische wereld waar alles in het teken staat van de 'tragiek'. Een universum zonder daglicht, enkel bestaande uit schimmige hoekjes, troosteloze hangars... Je zou haast denken dat Parijs een havenstad is, ik zweerde af en toe zelfs een misthoorn te horen! De personages, allemaal lotgevallen paupers die veelbetekenend voor zich uitstaren, inclusief een personage 'Het Lot' (!!!!) dat met een priemende blik iedereen aanmaant: "doe het niet, ongelukkige!!!!" Het enorme zelfmedelijden van het personage van Montand aan het eind voelt zeer misplaatst: z'n scharreltje van de avond wordt neergeknald, is dat nou een reden om zo te lopen bokken? Of misschien moeten we zijn leed interpreteren als een verpersoonlijking van Het Collectief Bewustzijn, van Het Verdriet van Frankrijk, een land verscheurd door Het Grote Verraad tijdens de bezetting. Maar tiens, wie was het ook alweer die twee Vichy regime klassiekers maakte voor Continental Films onder auspiciën van Goebels? Sans commentaire, n'est-ce pas, cher Marcel?

Bij vlagen erg mooi gefilmd en geacteerd, met die karakteristieke koppen van Montand en Reggiani. Zelfs een beetje noir-achtig.

Het verhaaltje is verder niet heel bijzonder en soms is de sfeer me wel iets té poëtisch.

Had trouwens verwacht dat Montand zelf nog Les Feuilles Mortes zou gaan zingen, maar dat moment bleef uit.