Omohide Poro Poro (1991)

Het verhaal heeft niet veel om het lijf en vooral het begin vond ik erg aangenaam om naar te kijken maar later in de film wordt het allemaal iets minder interessant. Vooral de verwijzingen naar de natuur werden een beetje vervelend op een gegeven moment.

Toch weet Takahata met een aantal zeer boeiende scenes er iets moois van te maken. De terugblik-scenes vond ik het mooist (de scene waarbij tussen de kleine Taeko en het honkballertje de vonk overspringt gevolgd door het zweven door de lucht bijvoorbeeld). Daarnaast is de animatie werkelijk schitterend, wellicht zelfs de mooiste die ik in een Ghibli zag. De prachtige muziek verdient ook nog een vermelding.

Komt voor nu niet verder dan 4*. Wellicht meer na herziening.

Vandaag eindelijk mogen zien. Een van de betere Ghiblis. Lekker simpel en eerlijk.
Soms hoeft een film gewoon niet complex te zijn om je te raken.

Takahata bewijst eens te meer waarom hij een betere regisseur dan Miyazaki is, die vooral focussed op mooie plaatjes ipv pacing en verhaal.

Ik geef Only Yesterday een welverdiende dikke 8.

Interessante film over Taeko, die eigenlijk haar hele leven in de schaduw heeft geleefd van wat ze zou kunnen bereiken. Familie-omstandigheden en gebeurtenissen uit haar jeugd spelen haar jaren langer nog steeds parten en remmen haar persoonlijke ontwikkeling.

Wat volgt is een mooie trip naar het Japanse platteland, waar Taeko langzaam leert het verleden van zich af te schuiven en zich toe te leggen op de toekomst. Takahata weet dit op een subtiele en fijne manier in beeld te brengen, waardoor de film een aardig aandoenlijk en meeslepend karakter krijgt.

Ik moet nog wel wat aan deze vorm van animatie wennen. Voor mij is het vooral een beperking op subtiliteit. Een gezichtsuitdrukking van een acteur of actrice spreekt vaak meer dan 1000 woorden en dat is heel lastig om dat met dezelfde aangrijpendheid gevisualiseerd te krijgen.

4*

Animatie is duidelijk een voordeel hier. Die magische zweefscene was met live-action veel moeilijker te bereiken en de casting van kinderen was een groot probleem geweest. Geen enkel kind zou een jonge Taeko geloofwaardig neer kunnen zetten.

Dat laatste betwijfel ik. Geloof best dat wat scenes niet haalbaar zijn live-action, maar zo'n romance heeft met acteurs wat meer potentie. Maar goed, waarschijnlijk gewoon een voorkeur van me.

Maar wat is dan je bezwaar?



Is het niet geloofwaardig of concreet genoeg? Het mooie van animatie lijkt mij juist dat het een abstractie is van de werkelijk, wat op mij vaak meer indruk maakt. Die aangrijpendheid is er wel alleen wordt niet letterlijk nagebootst en daar zou men ook niet naar moeten streven.

Wat het probleem met live action in dit soort films is, is dat de onschuld van de personages erg moeilijk met echte acteurs over te brengen is zonder daarvoor alle nuance overboord te gooien. Kom je al snel bij personages als Amélie uit, die absoluut niet zouden passen in deze film.

Vind ik net wel mooi aan deze film.

Toen ik begon met het bekijken van animatiefilms als deze, had ik dezelfde indruk: waarom zou je nu een animatiefilm maken, als je personages gewoon mensen zijn die ook door acteurs gespeeld kunnen worden, en je alles zo realistisch mogelijk benadert (ipv er karikaturen van te maken of een speciale tekenstijl te hanteren of zo). Maar er is toch weldegelijk een groot verschil, en in veel gevallen positief voor de animatie: als het echt goed gemaakt is, kan geen acteur emoties beter overdragen dan een animatiefilm, omdat je, hoe realistisch je het ook laat schijnen, als animator werkelijk alles onder controle hebt en dus ook alles kunt uitspelen om die emoties los te weken (dat gaat evengoed om spanning en actie, niet alleen om schattigheid en zo ) In een live action film kom je dan al snel uit bij films als (inderdaad) Amélie of iets in het genre van Sin City, films die juist een deel van hun realisme opofferen om een totaal-sfeer te creëren.

Dit is overdreven uiteraard, ik wil geenszins zeggen dat animatie per definitie een betere benadering is dan live action, in mijn top tien zit trouwens maar één animatiefilm. Maar het omgekeerde is evenmin waar!

Vooral in het overbrengen van de emotie zit toch wel een verschil inderdaad. Een concreet voorbeeld in deze vorm is bijvoorbeeld het blozen. In tegenstelling tot live-action verschijnt in deze animatiefilm een knalrode gloed op de wangen, wat in zekere zin toch niet zo subtiel is. Niet dat ik me er aan stoorde overigens, past prima in de scene, maar misschien voelt het onbewust toch wel wat mechanischer aan.

Inderdaad één van de mooiste animatiefilms gemaakt. De emotie die je voelt bij het bekijken van deze film is erg moeilijk te omschrijven. Zulke effecten kun je als regisseur alleen geanimeerd voor elkaar krijgen. Hartverwarmend filmpje.

Best wel een aardige animatie, met een schitterend einde.
3,5*

De eerste animatiefilm die ik heb mogen aanschouwen van Isao Takahata. De animaties vond ik zeer geslaagd, het verhaal echter minder. Dat raakte mij niet echt. Vond het echt een meisjesverhaal.
De scene waarin Taeko door de lucht zweefde vond ik daarentegen geweldig. Mede ook door de passende muziek van Masaru Hoshi. Dit was ook de enigste scene die mij echt raakte.

Waardering; 3,5*

Wel een hoog cijfer nog dan.

Hoezo? De animaties waren uitstekend. In de eerste plaats is dat dacht ik toch wel het belangrijkste in een animatiefilm. Daar heeft deze film de 3,5* ook aan te danken. Als ik de animatiefilms in de eerste plaats zou moeten beoordelen om het verhaal, dan zou voor mij geen enkele anime een waardering halen hoger dan 3,5*/4,0*. Ik wordt namelijk bij het bekijken van een animatiefilm zelden geroerd en als dat wel zo is dan komt dat vaak door de muziek die je hoort. Dat ik bij de scene toen Taeko door de lucht zweefde zo geroerd werd kwam vooral door de schitterende muziek van Masaru Hoshi waarmee die scene begeleid werd.

Ah op die fiets. Ik beoordeel zelf wel animatiefilms met name op de mate waarin ze me raken / vermaken.
Of ze mooi geanimeerd zijn kan bij mij misschien hooguit een half puntje schelen.

Wat zijn die mannetjes voor de de kleuren, overall animatie, character designs, achtergrondtekenaars, character animation, storyboard tekenaar en speciale effecten dan precies aan het doen? Die werken het zweet op hun hoofd echt niet voor een half puntje hoor

Als er iets typisch meisjesachtig was, was dat het wel. Zo schattig

Hoe dan ook, geweldige scene.

Zo ontzettend brilliant hoe de heden/verleden combi in deze film op onbewust niveau het gedrag van het hoofdpersonage verklaart. Op dit moment de mooiste film die ik ooit gezien heb, en het einde, tijdens de aftiteling is ultiem feelgood!

Hotaru no Haka beviel me van Takahara recent heel goed, dus besloot ik nog een film van hem te gaan kijken. Mijn keuze viel op Omohide Poro Poro, vooral omdat ik zin had in een film die niet al teveel fantasie-elementen bevat, en bovendien leek de film me mooi getekend op basis van de poster. Wat simpele criteria, maar je moet toch een keuze maken.

Al snel blijkt dat de film inderdaad mooi getekend is. Al zijn de animaties niet altijd even mooi door een gebrek aan tekeningen, waardoor vooral de auto’s vaak een beetje schokkerig bewegen. Maar erg storend is dat niet, en de regie en montage zijn ook erg fraai. De film heeft iets sereens over zich heen, met nog vrij vaak redelijk lange stiltes en prachtige plaatjes van het Japanse platteland. Een mooie lichtinval, zachte regen, een zonsondergang. Waar de stiltes aanvankelijk nog wat geforceerd overkomen en daardoor irriteren wordt dat wat subtieler aangepakt later in de film.

Het wordt allemaal beter en beter, en het wat saaie beginstuk ben je snel vergeten door een paar schitterende scènes. Vooral die waarin de 10-jarige Taeko in een lege straat dat schoolgenootje tegenkomt is erg mooi, net als die vliegscène daar direct na.
Het einde is al helemaal erg sterk. De sterkste scène vond ik de anekdote over het arme jongetje wat bij Taeko in de klas kwam en de dialoog die daarop volgt. En daarna ook nog eens die prachtige eindscène met de trein en de kinderen, verrassend genoeg onder muzikale begeleiding van The Rose van Bett Midler, in het Japans. Dat werkte zeer goed hier, terwijl dat een liedje is dat de boel ook te zoetsappig kan maken. Maar hier is het een schot in de roos, om me maar even op een toepasselijke manier uit te drukken. Kippenvel. Sowieso is de film al erg goed opgebouwd, met steeds die scènes in heden en de flashbacks naar de jeugd van Taeko, als 10-jarige. Die sluiten naadloos op elkaar aan.

Muzikaal is de film goed verzorgd, met soms nog best originele keuzes, maar vooral, hoe kan het ook anders, veel rustige muziek. Aardig wat pianowerk, en geen panfluiten of zo, zoals in Hotaru no Haka.
De geluidseffecten zijn trouwens erg mooi, vooral als je er op let. De voice-acting vind ik van wisselend niveau, maar bij Taeko is die erg leuk met haar opgewonden geluidjes als 10-jarige, en Toshio met zijn wat lompe maar zeer aandoenlijke lach. Ze krijgen wat persoonlijkheid mee en je gaat ze waarderen. Overigens alleen die twee echt, de rest zijn vrij vlakke karakters en weinig interessant.

Omohide Poro Poro heeft me bepaald niet teleurgesteld. Hoewel de film aan het begin soms echt wat saai is, neigt naar een “vrouwenfilm” en de film af en toe ook nog stoort door een gebrek aan subtiliteit met interessant bedoelde te lange stiltes en een paar “Oosterse/plattelandse levenslessen” zitten er ook juist van dat soort stukken in die wél heel goed werken in de film. En naar het einde toe is al het slechts verdwenen en wordt de film sowieso beter en beter, om naar een erg sterk en mooi einde toe te werken. Dan wordt je als kijker uiteindelijk met rente terugbetaald. Omohide Poro Poro is een film die vooral gaat over je jeugd en opgroeien en de mooie kleine dingetjes aan het leven, en zoiets weer mij als nostalgisch en positief ingesteld persoon wel te bekoren. Met een paar voor levensgeluk vrij verstikkende regels van hoe je in de tegenwoordige maatschappij (in rijke landen) moet leven wordt toch op een vrij overtuigende manier afgerekend. Eigenlijk heel subtiel, zonder moralistisch over te komen. Dat is knap bij een boodschap die al vaker is gepredikt.
Een dikke 3.5*.

De vorige poster vond ik mooier.

En ja vroeg of laat moest ik eraan geloven. Ghibli studios. Nog nooit werk van hun gezien behalve kleine stukjes als trailers en die wel eens voorbij komen op tv. Omdat ik wel is wilde weten wat er zo bijzonder was aan Ghibli studios probeerde ik er een. En dan maar meteen een project van een van de beste regisseurs volgens velen.

Het zag er allemaal mooi uit. soms wat schokkerig maar je kan ook niet alles verwachten. Het verhaal vond ik mooi en werd heel kalm verteld. Er zitten een paar mooie scenes en dialogen tussen. zoals andere al zeggen vielen er soms lange stiltes, dat had ik nog niet eerder meegemaakt.(In het begin dacht ik dat ik perongeluk op pauze had gedrukt).

Er zat ook wel wat humor in zoals de puma schoenen voor 40 euro(5000 yen) wat ik overigens nog wel mee vind vallen .Maar toen dat puma logo ineens in beeld kwam vond ik het wel leuk bedacht. En er kwamen nog 3 fragmenten waarin een beetje hetzelfde was gedaan, zoals bij de 2 wijsvingers tegen elkaar aan met een ster ertussen.

De dingen waar ze mee worstelde uit haar jeugd zoals het arme jongetje, ongesteld, en de keer waarop haar moeder zegt dat ze niet normaal is en niet naar het theater mag zijn mooi weergegeven, en dan bedoel ik vooral de eerste.

Het einde was mooi met alle schoolkinderen. En achteraf was het een welkome verrassing, want ik ben niet zo into the anime. Maar om af en toe eens z'n soort film te zien is een aangename afwisseling.

Een ruime 3.5*

Erg matige Ghibli. Het valt me nu ook op dat bijna alle Ghibli's die ik slecht vind van Takahata afkomstig zijn.

Waar ik nog het meest over viel, was de tweesplitsing van de film. Want vooral het eerste gedeelte met de kleine Yaeko vond ik nog best leuk. De grote Yaeko heeft het vooral over cliché levenslessen enzo. Bovendien vond ik haar lach echt ontzettend lelijk getekend, ik ergerde me daar elke keer weer aan..

Na Hotaru no Haka en de Yamada's, opnieuw een erg matige Takahata. 1.5*