Djävulens Öga (1960)

M'n eerste Bergman en ik moet zeggen dat ik niet echt onder de indruk ben. Het verhaal is leuk bedacht en de stijl vondt ik leuk, maar voor een komedie is er bar weinig te lachen en is het niet echt goed uitgewerkt. Maargoed door de lage beoordeling verwachte ik zowiezo geen meesterwerk, nu maar eens de goede Bergmans gaan kijken want de stijl sprak me wel aan.

3*

Beetje gedateerde film in de wat sobere Bergman stijl, maar zeker wel genietbaar. Je zult wel wat meer moeten inzoomen op het acteerwerk en de beweegredenen van de personages.

Bij Bergman zijn de existentiële vraagstukken (sterfelijkheid, geloof, eenzaamheid) belangrijk. Verwacht dus geen James Bond film hier, meer iets met een verhalende eigenschap, zoals een middeleeuwse vertelling. Best wel aardig als je dat weet te combineren met wat vrolijke noten; het duiveltje dat maar vrolijk blijft, ook als het in de kast opgesloten wordt en niet te vergeten de oorduivel die alles kan horen, gespeeld door Allan Edwall, die we bijvoorbeeld ook kennen als Kale Peer (Skalle-Per) uit Ronja de Roversdochter (1984)

Beetje voor de liefhebber. Maar ga bij het kijken vooral af op de wat er in de personages omgaat, want anders is het denk ik een hele saaie film (niet denken; laat maar praten, ik zie het wel).

Enige algemene ontwikkeling is dan wel nodig. Maar dat zal voor meer Bergmans gelden.

Lachen met Ingmar,die kende ik nog niet.Niet dat dit pure slapstick is natuurlijk,dat moge duidelijk zijn.Veel meer dan glimlachen kun je niet om de humor die bestsat uit ironie en zowaar wat vleugjes sarcasme.
De film is gebaseerd op een Deens toneelstuk dat op zijn beurt teruggrijpt op de 18-eeuwse komedies,GB Shaw en uiteraard de Don Juan sage zelf.In de introductie wordt ook gesproken over deze film als een capriccio,terwijl de rococo-stijl ook blijkt uit de soundtrack die bestaat uit klavecimbelsonates van D.Scarlatti.
Als je echter denkt dat dit a-typisch Bergman is,vergis je je deerlijk.Alle thema's als god,dood,duivel,geloof,zonde,en verleiding zijn aanwezig en worden ook op de gebruikelijke, sobere,ascetische wijze in beeld gebracht.De herkenning wordt nog vergroot door de aanwezigheid van de bekende cast met figuren als Bjornstrand,Poppe en Bibi .Met als kanttekening dat ik het acteerwerk wat te campy vond.
Het slot is wat ambigu,al krijgt Don Juan duidelijk de rol van tragische held en kampioen van de humaniteit toebedeeld.De Tantalos/Sisyphoskwelling die hij in de hel moet verduren,is niet om jaloers op te zijn

Knappe cast, regie, acting, en mooie vondsten... Alleen kun je je afvragen wat hier eigenlijk de meerwaarde was van het film-genre...