Orrori del Castello di Norimberga, Gli (1972)

Wel een leuk filmpje, jammer dat de twee hoofdpersonen echt ongelofelijk dom zijn. Eventjes een geest oproepen in een donker kasteel? Er zit iemand achter je aan?... dan ren je natuurlijk naar het hoogste punt van het kasteel. Laten we de politie inspecteur doodleuk vertellen dat er geen moordenaar is, maar het gewoon een vloek is....wat gek dat hij ons niet gelooft
Zoals Jimbo al zij is de film wel stijlvol, en ondanks de stupiiteiten best vermakelijk

Een weinig spectaculaire opening voor deze hoogst macabere film. De te lange vliegtuigrit en de matige eerste aanraking met het kasteel doen weinig vermoeden van de gruwelen die nog gaan komen. Het is dan ook dat Mario Bava vanuit het niets de film opbouwt. Eerst door middel van zijn cinematografie waarbij hij het oude kasteel imponerend en klassiek gotisch doet opleven door middel van geweldig licht en dikke lagen rook.

Zorgvuldig wordt er een creepy sfeer opgebouwd om na een half uur groots uit te pakken. Zeer mooi vormgegeven moorden in combinatie met een beangstigende killer kenmerken dit meesterwerk. Het meest geslaagde is misschien nog wel het uiterst nare en unheimliche gevoel wat je als kijker constant blijft achtervolgen. Tot aan de slotakte wordt de film volgestopt met occulte zaken en sterke kippenvelopwekkende scènes. Eén van de beste gotische horrorfilms, één van Bava’s mooist vormgegeven films en daarmee een hoogtepunt uit diens oeuvre. Gli Orrori del Castello di Norimberga is niets minder dan een briljante en angstaanjagende film.

deze kan het dan wel niet tegen black sunday en sabbath opnemen. maar hij is in ieder geval beter dan a bay of blood en house of exorcisem. de sfeer zit weer eens goed het verhaal zelf kent toch weer een paar rare wendingen maar is verder goed. bava heeft toch toch weer een paar mooie beelden gemaakt vooral binnen in het kasteel. dit is een van zijn beste films.

Het verhaal is goed, de sfeer uitstekend. Helaas werken het acteerwerk en de soundtrack dit keer niet helemaal mee. Vond dat een beetje te mager. De moorden hadden ook wat bloederiger gekund. Maar toch genoten van de mooie opnamen in het kasteel en het verhaal dus.

Voorspelbare gothic. Maar als Cotten in beeld komt wordt het toch nog erg leuk. Meest opvallende rol die ik van hem gezien heb. Ook zitten er een paar prachtige achtervolgingscenes in, met sfeervol belichtte steegjes en interieurs.
Helaas is het einde weer wat flauw, en te kort

Sfeervolle locatie, sfeervolle scenes. Maar de soundtrack en het acteerwerk verpesten deze film. Erg jammer.

Mario Bava flikt het hem weer

Het is eigenlijk puur toevallig dat ik ooit met Mario Bava in contact ben gekomen. Zowel mijn broer als ik zijn fan van de groep Black Sabbath en lange tijd geleden kwamen we dan ook een gelijknamige film tegen. Toen meegepakt omdat het met de immer geweldige Boris Karloff was en omdat ik altijd wel benieuwd ben naar de origine van bandnamen of verwijzingen naar films. In ieder geval, de film beviel ons allebei en niet lang daarna vonden we deel 3, 4 en 5 in de Mario Bava collectie van Green Cow (waar Black Sabbath nummer 2 van is) dus pakten we die ook maar ineens mee. Gisteren de laatste van de reeks opgezet die we nog moesten zien en wederom weet Bava er weer een leuke film van te maken.

De enige film die eigenlijk enorm tegenviel was House of Exorcism maar dat kwam omdat de film helemaal verkloot is en dat er eigenlijk twee verschillende versies bestaan. Soit, dat heeft er op zich nu niet veel mee te maken. Al kreeg ik het toch even warm wanneer de oersaaie en totaal niet gepaste intro maar bleef duren. Ik verwachtte een horror film en kreeg een of andere promotiefilm voor een luchthaven. Niet echt wat ik hoopte maar gelukkig wordt het daarna een stuk beter. Vreemd eigenlijk want Baron Blood is een film die bol staat van de stomme acties die de hoofdpersonages doen en ook het verhaal zelf lijkt soms compleet op hol te slaan. Het is echter een geweldige sfeeropbouw die ervoor zorgt dat je blijft kijken en waardoor de film langzaamaan in je kleren kruipt. Bava lijkt als geen ander sfeer te kunnen benadrukken (in tegenstelling tot Dario Argento die enorm wordt geroemd maar geheel onterecht, dat terzijde) maar weet hiermee ook met alles weg te komen. Het oproepen van een geest om eens oog in oog te staan met een voorouder, als je wilt ontsnappen aan iemand vlucht je blijkbaar het beste naar het hoogste punt van het kasteel en nog zoveel meer. De film rammelt op veel manieren maar vervelen doet hij niet.

In Baron Blood is er naast de sfeerschepping ook sprake van een leuke cast. Elke Sommer viel me voor het eerst op in het voor de rest waardeloze A Shot in the Dark en nadien in het bovengenoemde House of Exorcism en elke keer was ze daar een genot om naar te kijken. Het blonde haar, de mooie ogen, ... Heerlijk! Let vooral ook op de verschillende outfits die Sommer gedurende de film aan heeft. Iedereen wisselt wel wat van kleren maar loopt toch meestal in het zelfde plunje rond maar zij heeft in elk shot wel iets anders aan. Wat me deze keer ook opviel is dat ze eigenlijk totaal niet kan acteren. In de vorige films dacht ik dat het niet aan haar lag maar zelfs met de beste wil ter wereld kun je je er niet van weerhouden om af en toe uit te barsten in lachen met één of andere stomme actie van Sommer. Maar toch weet ze er wederom mee weg te geraken, al was het wel op het nippertje. Ter hare verdediging, zelfs een veteraan acteur zoals Joseph Cotton komt af en toe lachwekkend over maar dat is voornamelijk door zijn personage. Wat het meest tot de verbeelding spreekt is hoe Becker, met zijn rolstoel, overal in het kasteel kan ronddwalen. Toegeven, uiteindelijk blijkt dat hij helemaal niet in een rolstoel zit maar dat neemt niet weg dat de rest van de personages het toch ook zouden moeten doorhebben. Met Nicoletta Elmi als de dochter van Hummel heeft Bava trouwens wel het meest irritantste kind ooit in de geschiedenis van de cinema weten te casten.

Vierde film die ik van Bava zie en de derde film die op een dikke voldoende kan rekenen. Bava weet als geen ander sfeer in beeld te brengen en de klungeligheid van Sommer en Cotton geven de film zowaar nog iets extra. Dat het verhaal rammelt en dat de cast over het algemeen slecht is, maakt niet veel uit want het is genieten. Ik heb me in ieder geval goed geamuseerd.

3.5*

De sfeer en setting was wel ok bij deze Bava. In het eerste deel wist deze film me wel te boeien, maar gaandeweg begon ik hem steeds saaier te vinden. Er had bv iets meer gore of moorden kunnen inzitten zodat je af en toe terug wakker schiet. Ook werden er dikwijls echt overgeacteerd en de personages kunnen soms ongelooflijk dom uit de hoek komen. Het scenario is soms zo onrealistisch. Je komt ook al vrij vlug te weten wie die baron Von Cleis is en dit hadden ze misschien iets langer kunnen verbergen. Hierdoor werd het einde wel echt voorspelbaar. Een leuke plottwist zoals Bava dat in 'reazione a catena' deed was hier misschien niet misplaatst. Wel aardig vond ik die scene waar een van de slachtoffers doorboord werd in een doodskist. Vond deze Bava soms wel aardig maar over de hele lijn slaagt ie bij mij maar heel nipt. 2,5*