Le Sang d'un Poète (1930)

Hmmm, na Oprhee, waarvan ik erg onder de indruk was, heb ik deze maar gekeken. Leuk om te zien waar veel ideeen van Orphee vandaan komen: door de spiegel springen, tegen de muur aan geplakt zijn, het gebruikt van kunstwerken in de filmDe film is helaas niet echt gestructureerd: het bestaat uit losse hoofdstukken en bevat GEEN uitleg. Dat neemt niet weg dat het een goede sfeertekening is. Toch was Orphee beter, omdat daar een concrete verhaallijn in zat, kreeg dat de film toch meer emotionele diepgang: Het is iets meer een geheel.

Blood of a Poet blijft echter wel een goede film: Veel leuke experimenten en effectjes,.Een leuke trip, waar je veel uit kunt halen ( zoveel als moeite die je erin steekt!).

Op naar de volgende film van Cocteau, die ongetwijfeld ook een fantastische duik in zijn hoofd zal zijn!

Interessante film van Cocteau, waarvan ik vooral graag wilde dat hij net iets meer dan 'interessant' werd. In zijn debuut bewijst Cocteau zich een visueel zeer vindingrijk regisseur en hij heeft een aantal gekke ideeën die hij sterk weet te verfilmen. Veel special effects hier zijn gigantisch doorzichtig, maar hebben niets aan overtuigingskracht verloren. Met name de mond die plotseling op de hand van de kunstenaar verschijnt is sterk. De verbeeldingskracht van Cocteau levert een trage, maar zeer leuke eerste helft op.

De tweede helft deed me echter niet zoveel. Dat ligt waarschijnlijk deels aan mezelf, want volgens mij gaat er een hele lading symboliek langs me heen. Maar dit zat ook al in de eerste helft waar het gecompenseert wordt door interessante beeldtaal. Dit blijft grotendeels afwezig in de tweede helft. Dit zorgt ervoor dat de film dan vooral vaag blijft en niet op een interessante manier. Jammer, maar ik heb toch geen spijt dat ik dit gekeken heb.
3*

Fraai avant gardistisch debuut van Cocteau die schatplichtig is aan Méliès maar ook erg een eigen stempel draagt. Als Matthew Barney Cremaster had gemaakt in 1930 was hij ook met een dergelijke film aangekomen denk ik. De film heeft zowel een magisch realistische toon en combineert die met de gekende poëtische stijl van Cocteau vol engelen, bloed, etc.

Dat de film toch wat gedateerd overkomt komt met name door Cocteau's eigen voice-over die de nodige (overbodige) duiding geeft en meer zegt over de maatschappelijke mores van 1930 dan dat het iets toevoegt aan de kunst/kunstenaar.