Le Testament d'Orphée, ou Ne Me Demandez Pas Pourquoi! (1960)

Ik ben het met je eens.

Ontluikende filmervaring, filosofisch en tegelijk melancholiek.

Derde en laatste deel uit de Orphee trilogie en tevens de laatste film van Cocteau.
Ik denk dat ik dit de mooiste van de drie vindt, vooral omdat hij hier op bijna perfecte wijze droom en werkelijkheid door elkaar haalt en enorm speelt met tijd en ruimte. Ook het feit dat hij constant refereert naar zijn eigen werk (zowel film als zijn gedichten), maakt het zeer vervreemdend en daardoor prachtig.

Testament of Orpheus is een prachtige afsluiting van zowel een carrière als van een trilogie.

4*

Net als bij Blood of a Poet had ik bij deze Cocteau het gevoel dat er het een en ander langs me heen ging. Ik heb maar een basale kennis van Griekse mythologie en daar wordt nu juist erg veel naar verwezen in deze film. Ook is het achteraf jammer dat ik niet eerst Orphee gekeken heb, want dit is (in tegenstelling tot wat de dvd-hoes mij deed vermoeden) toch echt een film die er op een bepaalde manier op voortborduurt. Wellicht moet ik Testament of Orpheus dan ook maar eens herkansen nadat ik Orphee zelf gezien heb.

Ondanks een gat in mijn kennis vond ik het een fascinerende film. Wellicht heb ik het verkeerd, maar Cocteau lijkt vooral zijn eigen rol als kunstenaar en ook een beetje zijn eigen belang te onderzoeken. Dit is met name interessant als er visueel iets mee gedaan wordt. Als filmer was Cocteau duidelijk briljant. Helaas zitten er ook wat erg langdradige stukken in. Zo'n dialoogscène in een soort van rechtbank begint geweldig, maar wordt te lang aangehouden. Dit in combinatie met een bepaalde onduidelijkheid zorgt ervoor dat ik er nog niet helemaal over uit ben over hoe briljant deze film is, maar het smaakt op een bepaalde manier wel naar mee. Ik zal Orphee zo snel mogelijk eens huren.
3*

Een erg fascinerende film die veel creativiteit verraadt. Het hoogdravende toontje en enkele langdradige scènes moet je er wel bijnemen en persoonlijk vond ik de film niet zo sterk als het prachtige Orphée. Maar het is een aparte filmervaring om een kunstenaar zichzelf te zien spelen in zijn laatste film, hierbij vergezeld van enkele mooie filmbeelden en sierlijke flarden muziek.

3,5*

Kan me toch wel vinden in de analyse van The One Ring, hoewel ik de meeste andere Cocteau films wél zag. Een zeer persoonlijk en daardoor wat hermetisch werkje. Een Derek Jarman/Matthew Barney avant-la-lettre.

Op zijn best zeer intrigerend in de surrealistische droomscènes, zoals met het paard bijvoorbeeld. Hier wordt ook de locatie (ik meende de Bauxiet mijnen in Les Alpilles in de Provence te herkennen) optimaal benut. Maar de praatscènes, met name die rechtbankscène zijn te statisch, lang uitgesponnen en daarmee niet overtuigend.

Dan geef ik toch de voorkeur aan Cocteau's creatieve rijkdom in zijn speelfilms boven die in dit testament over kunst, creatie en poëzie.