134.868 gebruikers | 85.640 films | 31.032 regisseurs | 3.506.621 berichten | 4.927.503 stemmen
Il Bell'Antonio (1960)
5 stemmen | gemiddelde 3,10
mijn stem:
Drama
105 minuten
geregisseerd door Mauro Bolognini
met Marcello Mastroianni, Claudia Cardinale en Pierre Brasseur
De vrouwen zijn dol op Antonio, omdat ze denken dat hij de ideale bedpartner is. Hijzelf heeft problemen om aan de hoge verwachtingen te voldoen en zijn vrouw Barbara komt daar pas achter nadat ze met hem getrouwd is. Wanneer zijn omgeving lucht krijgt van Antonio's probleempje, wordt hij uitgelachen.
[permalink] geplaatst op 15 december 2010, 2:20 uurHelp!Een romanticus in mijn bed.Dat is zo'n beetje het kerngegeven van deze film,die mede werd geschreven door-is ie weer-Pasolini.Alle ingredienten voor een commedia all'Italiana zijn aanwezig:setting op Sicilie rondom wat typetjes die met hun erecode in de dark ages zijn blijven steken.Voeg daar een romance tussen Claudia 
en Mastroianni aan toe,en het zou lachen moeten worden.
Maar deze film slaat ondanks de lachwekkende impotentie thematiek een bloedserieuze weg in en poogt een tragedie te zijn,die eigenlijk eerder pathetisch is.
Wel kudoi verder voor de makers om bepaalde taboes aan de orde te stellen,maar als kijker doe je niet veel meer dan besmuikt lachen.We kennen allemaal als gezonde jongens het gegeven dat bij grietjes die ook nog gevoelens weten op te roepen het "afwerkingsproces"wat trager verloopt,maar hier wordt het wel wat overdreven.Als je Cardinale in je bed aantreft doe je haar gewoon ter plekke,gevoelens of niet.
Dat roep de vraag op,zeker gelet op de identiteit van 1 der scenaristen:handelt het zich hier niet eerder om "Die Romantikfrage"dan om het impotentievraagstuk?Is bell'Antonio misschien stiekem een romantische ziel?
Maar de behandeling van dat vraagstuk was toen waarschijnlijk een brug te ver.
Wat het acteren betreft:Brasseur en Mastroianni zijn duidelijk geen Sicilianen,tewijl Claudia schandalig weinig in beeld is.
en Mastroianni aan toe,en het zou lachen moeten worden.Maar deze film slaat ondanks de lachwekkende impotentie thematiek een bloedserieuze weg in en poogt een tragedie te zijn,die eigenlijk eerder pathetisch is.
Wel kudoi verder voor de makers om bepaalde taboes aan de orde te stellen,maar als kijker doe je niet veel meer dan besmuikt lachen.We kennen allemaal als gezonde jongens het gegeven dat bij grietjes die ook nog gevoelens weten op te roepen het "afwerkingsproces"wat trager verloopt,maar hier wordt het wel wat overdreven.Als je Cardinale in je bed aantreft doe je haar gewoon ter plekke,gevoelens of niet.
Dat roep de vraag op,zeker gelet op de identiteit van 1 der scenaristen:handelt het zich hier niet eerder om "Die Romantikfrage"dan om het impotentievraagstuk?Is bell'Antonio misschien stiekem een romantische ziel?
Maar de behandeling van dat vraagstuk was toen waarschijnlijk een brug te ver.
Wat het acteren betreft:Brasseur en Mastroianni zijn duidelijk geen Sicilianen,tewijl Claudia
schandalig weinig in beeld is.
