Dahmer (2002)

Nog een keer gezien, en hij maakte nog meer indruk op mij als hij de eerste keer had gedaan. Echt een hele mooie film met een aparte, donkere sfeer. Deze film is een groeiertje, denk ik zo. Hij heeft in ieder geval zojuist een plek in mijn top 10 verworven.

Een ontzettend goede film. Wanneer een regisseur een film over een seriemoordenaar gaat maken, is het natuurlijk heel aantrekkelijk en ook makkelijk om daar een film vol met bloedige moorden van te maken. Dat is natuurlijk ook waar veel publiek om schreeuwt (gezien de lage score van deze film en de meeste reacties). Maar Jacobson toont lef door zich niet te concentreren op het hoe van de moorden en er een slasher van te maken, maar juist op het brein achter de moorden in te gaan. Jeffrey Dahmer staat centraal in deze film, en niet zijn moorden.

De hele film is een verhaal over zijn psyche en wat er daardoor van hem terecht gekomen is. Zijn leven wordt niet geromantiseerd. Jeffrey Dahmer wordt meer afgebeeld als een onbegrepen sukkel die een kick krijgt van het moorden en de vieze details nadat zijn slachtoffers dood zijn. De film schept het beeld dat Jeffrey verslaafd raakte aan het moorden, net zoals een mens aan alcohol en drugs verslaaft kan raken. Bijvoorbeeld het moment dat hij die worstelaar zijn keel door gaat snijden. Eerst zien we Dahmer twijfelen, vervolgens drinkt hij zijn twijfel weg en doet het dan toch. Na de sporen van zijn daad uitgewist te hebben, ligt hij te huilen op zijn bank: eenzaam. Ook het stuk dat hij met Rodney wil gaan vrijen, maar hij hem vervolgens ongecontroleerd probeert te wurgen schept dit beeld. Door deze verslaving blijft Dahmer eenzaam. Dit wordt door het einde bevestigd. Dahmer loopt alleen het bos in. Waarom? Wat betekent het einde? Ik weet het niet, maar het heeft iets heel aparts. Ondanks dat er niets gebeurt en je Dahmer het bos in ziet lopen, is er toch sprake van een triest gevoel dat achterblijft.

Dahmer is niet spectaculair. De film moet het hebben van zijn duistere sfeer en het uitstekende acteerwerk van Jeremy Renner. Maar dat is wat mij betreft genoeg om er een meesterwerk van te maken. Een heel erg goede film. De muziek in deze film is trouwens ook prachtig. Geen domme slasher, maar een indrukwekkend staaltje filmkunst.

Degelijk portret van Jeffrey Dahmer wat zich voornamelijk rondom de eenzaamheid en de sociale attitude van onze killer vestigt. Verder weinig schokkend en dat is opzienbarend want alleen de wikipedia pagina van Dahmer is al beangstigender dan dit portret. Enerzijds waardeer ik het dat ze op een dusdanig `normale´ manier Dahmer benaderen anderzijds had ik graag willen zien hoe ze de zieke details hierin meer zouden kunnen vormgeven. In Dahmer blijft Jeffrey Dahmer namelijk een (wurg)moordenaar terwijl hij in realiteit er een huishouden op nahield waarin werkelijk overal stukken lijken lagen en waarin kannibalisme aan de orde van de dag was. Iets meer vaart was ook niet verkeerd geweest en iets meer chronologie (of feitelijke vertellingen) ook niet. Neemt niet weg dat wat er staat al behoorlijk fascinerend is.

Mooi om een paar hoge scores hier tegen te komen. Film is idd veel beter dan de score doet vermoeden.

Verfilming van het leven van Jeffrey Dahmer die trouw blijft aan de feiten. Bogend op ijzersterke vertolkingen is dit een intrigerend portret van een psychisch gestoorde man met morbide obsessies. Dahmer houdt van machtspelletjes en het domineren van zijn slachtoffers. Verklaringen voor zijn daden blijven uit. Wel zien we aan de hand van flashbacks de steeds gewelddadiger wordende evolutie die hij doormaakt. Het heden speelt zich voornamelijk af in zijn appartement, gehuld in rode tinten die de scènes tussen hem en zijn prooi een beklemmend effect bezorgen. Belachelijk lage score hier op MM.