Fa Yeung Nin Wa (2000)

Twee naar liefde smachtende getrouwde buren. "Filmkunst", las ik ergens, maar voor mij zijn al die sentimenten, gemoedstoestanden, onbeantwoorde begeertes wat teveel van het goede. Ik zat voortdurend te knikkebollen. Ik kan me voorstellen dat veel mensen dit prachtig vinden, ik heb een andere smaak.

Erg trage film, had voortdurend de neiging de hoofdpersonen toe te roepen: ga weg bij je man/vrouw en duik met elkaar de koffer in, in ieder geval DOE IETS! Aan mij was deze film, helaas, niet besteed.

Wat een prachtige film. Hij is traag, zonder dat hij vermoeiend of saai wordt, en schitterende muziek op het goede moment. Heel mooi!!

Viel mij wat tegen. Zeker mooie shots af en toe, maar de rest sprak mij allemaal wat minder aan.

Het cultuurverschil is daar op misschien van invloed, het was een beetje een ver van mijn bed show. Al is dit ook niet altijd zo, ik vond spring, summer, fall, winter and spring een prachtige film en zo zijn er meer Aziatische films die ik wel goed kan waarderen. Ik vond het ook enigszins storend dat alles wat te serieus en ernstig was. De verhouding tussen de 2 kwam ook als redelijk saai op mij over.

Al met al was ik soms redelijk geboeid, al verloor ik soms mijn aandacht even. De acteerprestaties waren niet slecht en de beelden erg mooi. Ik maak er een krappe 3 van. Heb 2046 ook nog liggen, ben benieuwd of die mij meer kan bekoren.

Bij vlagen magisch met een schitterende strijksoundtrack!

Bij vlagen erg mooie film over twee mensen, die min of meer noodgedwongen op elkaar aangewezen zijn. Qua stijl en vorm zit de film erg mooi in elkaar. Leung en Cheung zetten allebei erg goede ingetogen rollen neer. Erg fijn om naar te kijken. Wat eigenlijk op mij de meeste indruk maakte is het wondermooie viooldeuntje dat om de zoveel tijd voorbijkomt. Die scènes waarbij dat gebeurt, zijn haast als schilderijen zo mooi om naar te kijken en de muziek geeft de scènes iets magisch mee. Ook de paar scènes, die herhaald werden omdat Leung en Cheung bepaalde zaken moeten oefenen, waren erg mooi om te zien. Dan is het jammer dat wanneer de film op een gegeven moment een aantal tijdsprongen maakt ik de draad een beetje kwijtraakte en ook de magie enigszins verdwenen is. De eindscène mag er dan wel weer zijn, maar kan echter niet voorkomen dat ik het laatste kwartier een stukje minder vind.

Toch makkelijk 4,0* maar er had nog meer in gezeten, misschien komt dat bij herziening er wel uit.

Zowat de perfect gemaakte film. Wat Kar Wai Wong hier uit zijn mouw schudt is meesterlijk. Het camerawerk is van topniveau en de viool-soundtrack was heerlijk om naar te luisteren en heerlijk om samen te volgen met het beeld en de aparte sfeer die in deze film zit. Ik heb wel een zwak voor regisseurs die er voor kiezen bij dialogen niet persé de personages te laten zien maar soms gewoon een kamer, gang, straat etc. Hier kon ik dat ook weer ten zeerste appreciëren. Ook de scènes die in spiegels gefilmd werden waren leuk, het had zelfs iets mysterieus.

Over de acteerprestaties kan je kort zijn: Maggie Cheung en vooral Tony Leung leveren schitterend werk af, beter kan bijna niet. Op bijrollen is nauwelijks iets op aan te merken. Waar het probleem dan wel ligt is het verhaal. Het verhaal wordt aan een traag tempo verteld en weet niet zo altijd te boeien. Het einde in Cambodja vond ik ook minder passen. Daardoor toch een ster aftrek voor dit visueel prachtwerk.

****

Ietwat tegenvallende film. Toch ook wel veel positieve punten. De scenes die '2 keer' worden gedaan zijn erg mooi, de muziek is het vermelde waard en de sfeer is top.

Toch miste ik wat en raakte het me allemaal net niet. Misschien dat dit bij herziening anders is.

3.5*

Afstandelijk gefilmd, Aziaten waarvan de gezichten lastig te onderscheiden zijn en echt veel gebeurt er nu ook weer niet. Logisch dat het ook mij niet wist te raken. Voor een keer wel oke om te kijken, maar dan vooral voor de mooie beelden.

Na Chunking Express mijn tweede Wong Kar Wai, ik had de film al een tijdje liggen, maar iets weerhield me ervan om hem te gaan zien. Ik weet niet waarom want het is een hele mooie film.

In het begin weet je niet echt waar de regisseur nu heen wil met het verhaal, het resultaat is een erg fragmatisch begin, waarin je kleine stukjes krijgt te zien uit het leven van de twee personages waar het allemaal omdraait. Het is uiteindelijk een liefdes verhaal wat verteld wordt. Dit word doormiddel van kleine nuances gedaan zoals noodles kopen en kleine gesprekjes die over alledaagse dingen gaan. Je voelt gewoon een bepaalde spanning tussen de twee. Erg mooi gedaan. Ze komen nader tot elkaar als ze beseffen dat hun echtgenoten vreemd gaan met elkaar. De spanning tussen beide wordt hierdoor nog groter en voelbaarder. De manier waarop dit alles in beeld is gebracht is schitterend gedaan.

De hoofdrolspelers worden constant in een omlijsting opgenomen (ramen, tralies, spiegels ed.), dit geeft hun gevangenschap in hun dagelijkse sleur weer. Als ze bij elkaar zijn wordt er ook wat vrijer geschoten als teken dat ze zich op hun gemak voelen. het einde is best treurig als ze niet samen kunnen zijn, maar toch weer opzoek gaan naar elkaar, maar nog steeds door iets worden tegengehouden . Dit alles wordt ook nog eens prachtig ondersteund door een klassiek muziekstuk en een liedje van Nat King Cole (Quizas, Quizas, Quizas), wat perfect het gevoel van de film weerspiegeld.

Tony Leung en Maggie Cheung laten een perfect staaltje acteerwerk zien, en maken de connectie tussen de twee voelbaar, Ook de rest van de cast doet het erg goed. Ook ademt de film gewoon sfeer uit. Mooie belichting, goede camera positionering, de sigarettenrook, de traagheid van het alles, het dromerige van de beelden. Mooi.

Met Fa Yeung Nin Wa weet Wong Kar Wai mij opnieuw te overtuigen, en levert hij net als met Chunking Express weer een prachtig onconventioneel liefdes verhaal af, die ik te lang links heb laten liggen. Hierdoor ben ik ook heel benieuwd geworden naar 2046, die ook al een tijdje stof ligt te vergaren.

4*

Wong haalt zijn trukendoos boven. De technische hoogstandjes in combinatie met de verbluffende cinematografie van Doyle en de prachtige muziek leiden tot een perfect vormgegeven film.
Het moet je echter maar raken... En dat lukte bij mij niet zo best, want ik kreeg nauwelijks binding met de hoofdpersonages.
Desondanks heb ik zeker wel de film van genoten!

'k Heb hem gezien in een 6 jaar oude opname op VHS van Nederland 2, die er nog opmerkelijk goed uitzag.

Hmmm...
Ok, het is een héél intiem filmpje met een ergerlijk traag tempo, maar da's vrij normaal voor Oosterse films.
Je voelt duidelijk de aantrekkingskracht tussen de hoofdpersonages, da's goed.

Hij is bijna volledig binnenskamers opgenomen, gelukkig zijn er op't einde enkele prachtige buitenscènes.

Je zit constant te hopen dat de hoofdrolspelers elkaar in de armen zullen vliegen, maar helaas, het verhaal volgt meer wat er in't échte leven zou gebeuren...

De kamer die Chow huurt om in alle rust te kunnen schrijven en ze elkaar ontmoeten heeft het nummer "2046", da's niet toevallig een hint naar zijn volgende film...? Misschien krijgen we daarin te zien wat er zich na die taxirit afspeelt...?
Hopelijk is die meer zoals ze op Jim-TV soms zeggen: Hell yeah, finally some action.

6,5/10
Een onderhoudend, mooi liefdesdrama,
voor cinefielen zeker de moeite om één keer te zien.

Ergerlijk traag? Nee, daar ben ik het niet mee eens.

Héérlijk traag! Deze film kan het hebben.

Misschien had het een beter idee geweest als ik eerst deze had gezien, in plaats van 2046 want dit was wat mijn betreft op alle vlakken een stapje terug. Vooral visueel gezien is dit toch echt een pak minder, veel mooie shots, passend gebruik van slowmotion ook weer en bijzonder sfeervolle beelden, vooral die in de open lucht. Subtiel gebruik van muziek, vooral dat stukje wat telkens werd herhaald op belangrijke momenten, emotionele hoogtepunten, werkte heel goed. De relatie was ook mooi uitgewerkt, heel rustig en ingehouden, met weer een tragisch uitgangspunt en een licht mysterieuze inslag. Had alleen telkens het gevoel het allemaal al eens eerder/beter gezien te hebben, haal zijn meesterstatus er dan ook niet meteen uit. Misschien een typisch voorbeeld van een groeiertje, zal hem over een maand ofzo, samen met 2046 eens herkijken want heb toch wel het idee dat ik ook hier weer veel moois heb gemist.

3,5 sterren

Hmm.. heb beide gezien maar "in the mood" gaat qua gevoel wel dieper.. althans bij mij. Beide topfilms natuurlijk, maar heerlijk hoe de kwelling en pijn wordt weergegeven in deze film

Dat is het. Die focus op het kwellende verlangen maken deze toch iets eenvoudiger oml te volgen. daar had ik in 2046 wel wat last mee. Ik ben niet zo dol op films waar je de handleiding bij moet lezen.

Erg mooi. Een film met een langzaam tempo, maar regisseur Wong pakt het goed aan allemaal. Een mooi staaltje muziek (prachig, die strijkers) en visueel imponerende beelden die ervoor zorgen dat dit langzame tempo geen probleem is.

Een filmpje die het ook vooral moet hebben van de eigen invulling van de kijker. Veel momenten waar de camera in slow-motion langs de twee hoofdpersonages gaat en we ze eigenlijk alleen maar zien zitten... en denken. Het was voor mij meeslepend genoeg om me in te leven in de personages en in deze stille momenten mijn eigen invulling aan het verhaal en hun gedachten te geven.

Beide hoofdrolspelers leveren uitstekend werk af. De scénes dat ze beide langs elkaar heen lopen in dat steegje met die trap, wanneer Cheung steeds noedels koopt zijn prachtig. Die regen, de muziek, de slow-motion, de dromerige beelden. Heel mooi gedaan. Een minpunt vond ik die Spaanse muziek, die we vooral naar het einde toe horen. Dat paste er totaal niet in wat mij betreft.

Ik vond vooral het eerste (dikke) uur heel erg mooi. Het laatste half uur ook, alleen werd het op een gegeven moment wat onduidelijk met dat geschuif van plaats en tijd. Maar ik ga de film zeker nog een keer zien, dus ik ga er vanuit dat het dan allemaal beter op z'n plaats valt.