Zhantai (2000)

Gelukkig hebben ze het hoofd van Mao op zijn kop gezet...

Twee-en-een-half uur durend epos over het langzaam aan Westers wordende China in de jaren ’80. Volgens mij is het de bedoeling dat je aan de hand van veranderingen in bijvoorbeeld kleding en muziek de ontwikkelingen meevoelt, maar ik vond er helemaal niets aan. De gebeurtenissen zijn zuiver schetsmatig en staan compleet los van elkaar, de afzonderlijke scènes vond ik totaal niet krachtig, alles blijft afstandelijk en ik leerde de personages dan ook niet kennen. Bovendien vond ik de vorm ook nog eens dodelijk saai.

Maar goed, misschien heb ik iets helemaal gemist, want er schijnen best veel mensen te zijn die dit een klein meesterwerk vinden...

Platform kent haar kracht juist door de speelduur. Het naritieve gedeelte, het eerste deel van de film, alleen zou weinig indruk maken zonder de 'uitwerking' ervan in het latere deel. Het leek even enkel een vertelling te worden van welke grote veranderingen plaatsvonden in China, en enkel dit. Gebeurtenissen die, voor mij iig, al bekend waren en hierdoor in deze directe vorm weinig interessant meer waren. Dan zie ik deze veranderingen liever terug in de achtergrond. Daar waar je er nog zelf naar moet zoeken en niet door de regisseur de film in worden gedrukt, maar als een watermerk in de film ligt. Gelukkig weet Zhang Ke Jia dit wel (weer) te realiseren, met name dus in het tweede gedeelte welke juist wordt beschreven door Olaf in zijn laatste alinea.

Ik ben het helemaal eens met Koekebakker.
Door de beelden van het hedendaagse en authentieke Cina geef ik er 2 sterren voor.

Boeiende film. Ik vind Still Life nog steeds het beste dat Jia Zhang Ke maakte, maar de ontwikkeling die tussen deze film en zijn twee jaar oudere speelfilmdebuut zit is opmerkelijk groot. Jia Zhang Ke vind hier een toon, stijl en stem en vertelt zoveel meer dan in die vorige film.

De film bestaat uit een rij kleine schetsen uit dik tien jaar van een groep vrienden. China zegt in die tien jaar het rigide maoistische communisme vaarwel en de eerste kapitalistische neigingen worden zichtbaar. In het begin gaat de film over een theatergroep die zonder al te veel overtuiging communistische liedjes zingt en toneelstukken opvoert..Langzaam maar zeker druppelt de nieuwe tijd binnen. Ineens is er zoiets als mode. Ineens wordt je leven niet meer bepaald van de wieg tot het graf. De liedjes over de trein naar het geboortedorp van Mao worden ongemerkt anachronismen ende vrienden zoeken naar houvast in de nieuwe tijd. Onder andere door een pijnlijk beroerde synthipop-achtige cover van een hit over een trein met een vertrekkende geliefde.

Zoals gezegd bestaat de film uit schetsen. belangrijke gebeurtenissen in het leven van de hoofdpersonen worden soms gewoon overgeslagen en bij ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenissen wordt lang stil gestaan. Sommige open plekken in het verhaal kun je als kijker zelf inkleuren.

Mooie film van een regisseur die ik niet alleen heel goed vind maar zelfs een van de belangrijkste van deze tijd durf te noemen.

4.0*

Helemaal mee eens, enorme vooruitgang. Ook een behoorlijke verademing dat zijn (amateuristische) handheld plaatst heeft gemaakt voor rustige, solide camerawerk. Tevens waardeer ik zeker zijn lange shots en composities.

De samenhang tussen scènes lijkt wederom wat ver te zoeken, maar werkt deze keer, doordat Zhang Ke in elke scène veel lijkt te zeggen niet in het nadeel. Mooie, informatieve film met heel veel scènes die nog lang in m'n geheugen gegrift zullen zijn.

Dodelijk saai.

Eigenlijk een film die je na een kwartier kan afzetten als je het dan al niet meer ziet zitten. Beter wordt het toch niet, het wordt alleen langer.

Zhantai zit vol kenmerkende scenes, maar als ik er eentje moet uitpikken is dat een doelloos autoritje. Nu is deze film sowieso wel het schoolvoorbeeld van een film waar een auto steeds vanuit de verte, in alle traagheid, komt aangereden, maar deze scene maakte het nog wat bonter. Het duurt denk ik een klein minuutje voor het truckje eindelijk is gearriveerd bij de kijker, met enkel een weinig esthetische stofwolk om onze aandacht op te vestigen. Maar dan blijkt het padje ten einde, en moet de wagen even omdraaien om daarna weer het licht glooiend hellingetje op te rijden.

Zhantai is een film over zagende, onblije en arme Chinese boeren. Het intreden van een aantal Westerse normen is weinig interessant, de personages zijn doods en totaal onsympathiek (ook erg vermoeiend), langzame scenes storen mij verder niet maar wel als de cinematografie al even doods is als de personages zelf, de soundtrack bestaat vooral uit slechte opnames van brakke muziek en zeer aanwezige en irritante omgevingsgeluiden. Viel me een aantal keer sterk op dat er tijdens bepaalde scenes mensen net buiten beeld een enorm lawaai aan het maken waren.

Een zeer duidelijk dieptepunt in Jia's oeuvre. Het enige wat deze film nog zou kunnen redden hebben was enige naturel, enig geloof dat er een streepje realisme in de personages zit, maar ook dat deel van de film voelt erg geforceerd aan.

Saaiste film in tijden, moet dan ook nog dik twee uur duren. Gelukkig heeft hij zich na deze film wel in de positieve zin ontwikkeld, maar deze film hoef ik nooit meer opnieuw te zien.

0.5*

Vond het al vreemd dat de terugkeer van de truck halverwege de heuvel afgekapt werd