My Life without Me (2003)

My life without me doet wat een film misschien wel precies hoort te doen; alles net wat mooier maken dan het in het echt is. Flink besuikerd realisme zeg maar. Dat levert voor mij een prachtig ontroerende film op die in alle redelijkheid inderdaad te gepolijst, onrealistisch en toch wat zoet is, maar ach, wat kan mij dat schelen? Scenes als die dans in de supermarkt en het verhaal over de Siamese tweeling kwamen echt vrij hard binnen. Tel daarbij de buitengewoon sympathiek overkomende Sarah Polley en de juiste muziekkeuze en ik ga voor de bijl. Opvallend trouwens dat die dansscene en bijvoorbeeld de korte flash-back bij de secretaresse in het ziekenhuis slechts eenmalig worden gebruikt, waarmee dus niet wordt geprobeerd de film een bepaalde stijl te geven. Het wordt gewoon gedaan omdat het werkt. Uitstekende keuze. Zo worden in de hele film over het algemeen de juiste keuzes gemaakt en is dit voor mij toch een klein pareltje. Ik kan niet onder vier sterren uit.

This is you..

De jonge moeder, Sarah Polley, die 23 is. Ja, daar moest ik wel even van slikken, ja, want hoe zou ik, die zelf deze gezegende leeftijd bereikt heb, dat vinden, als ik zou weten dat ik zou gaan sterven? Ik ben een niet rokende, wel rokende stomme trienepien, dus als ik ga sterven, denk ik dat het oorzaak nummer 1 zal gaan worden. Wat niet wegneemt dat ik wel wéét dat roken slecht is, m'n longen zwart worden, ik hoofdpijn krijg, dus, tja, ik kan echt maar beter gewoon stoppen met die ongein. Alle goede woorden ten spijt, beschreven bij Coffee and Cigarettes, ik ben er voorlopig nog niet mee gestopt, ik hoop het nu toch echt af te gaan leren.

Ik kon me héél goed in haar inleven, het hakte er aan alle kanten in. Ik ben geen moeder, ben niet getrouwd, heb geen vriend, maar toch kan ik me haar beweegredenen heel goed indenken. Prachtige prent gewoon.

Het gebeurt niet vaak, maar deze keer ben ik het eigenlijk in geen enkel opzicht eens met eRCee. Het "besuikerde realisme" van 'My Life Without Me' heeft aanvankelijk nog zijn charme, maar regisseuse Isabel Coixet neemt haar eigen microkosmos te ernstig. De dans in de supermarkt is het enige moment waarop ze breekt met de sérieux waarmee ze haar hele film opzadelt. Wat meer vrolijke intermezzi hadden die zoete baksteen in de maag immers wat lichter verteerbaar kunnen maken.

Met het verhaal over de Siamese tweeling tracht Coixet nog wat extra gewicht in de sentimentele weegschaal te leggen, maar een Siamese tweeling is bij mijn weten per definitie ééneiig en dus van hetzelfde geslacht. Dokter in spe eRCee hoort dergelijke fouten toch niet door de vingers te zien?
Ik bedoel maar: ofwel maak je een zware, oprechte film, ofwel kies je voor gemakkelijk sentiment. De combinatie van beide zie ik eigenlijk nooit slagen.

Verder vind ik Sarah Polley niet bepaald een aangename verschijning, maar dat kan een mij liggen. De rest van de cast acteert niet slecht, maar ontsnapt evenmin aan de zweem van semi-tragiek die rond de dialogen hangt, om nog maar te zwijgen van de zogenaamd intellectuele voice-over. De film kijkt niet onaardig weg, hoewel ik op den duur de oprecht bedoelingen van Coixet in vraag stelde. Ligt het aan mij, of smaakt deze film echt klef?
2,75*

Heh. Het was me eerlijk gezegd niet opgevallen. Maar het maakt natuurlijk ook niets uit voor de filmbeleving: de emotionele lading van die scene blijft hetzelfde.

Misschien is dat ook wel precies het onderscheid tussen hoe jij en ik de film hebben gekeken. Ik kan me voorstellen dat je de emotie van My life without me gemakkelijk (en wellicht zelfs terecht) kunt wegrationaliseren.

Verder dacht ik dat we het toch wel eens vaker oneens zijn.

Juist wel, de scène heeft plots een "plat sentimentele" smaak, omwille van haar fysieke onmogelijkheid.



Goed mogelijk, ja.



Misschien wel, maar laat het mij anders stellen: ik vind het telkens bijzonder treffend wat je te zeggen hebt en kan er mij altijd wel ergens in vinden. Behalve deze keer dus...

Aanvankelijk dacht ik dat dit een Spaanstalig film was. Jammer genoeg werd er Engels gesproken en daar had ik vooral in het begin wat moeite mee.

My Life without Me is verder gewoon een voelbare, bij vlagen esthetisch fijnzinnig filmpje. Ondanks de intensiteit van enkele scènes sluit de regisseuse vals sentiment makkelijk buiten de deur. Hulde!


En dat is mijns inziens toch enigszins jammer. De visuele flair kon fantastisch uitpakken maar is helaas te minimum om echt indruk te maken.

Wat doet een mens als hij/zij weet dat hij zal doodgaan?
Ik zou het dus écht niet weten.. Me laten gaan of sterk zijn en alle dingen doen dat je nog zou willen doen? Tja...
Anna heeft voor het laatste gekozen en ooh wat hebben ze dat mooi in beeld gebracht! Nergens wordt het té zoet of té dramatisch.
Ook de persoanges zijn stuk voor stuk zeer goed neergezet.
Voor Anna, maar zeker ook voor haar man, had ik onmiddelijk veel sympathie. Ik leefde echt met hun mee. Soms zelfs meer met haar man dan met Anna zelf, mede door haar soms bizarre keuzes.

Dit soort films mogen ze meer maken, I love it!

Erg mooie film, maar af en toe toch iets te sentimenteel en alles wordt net iets mooier gemaakt dan het normaal zou zijn. Dat vind ik jammer.
Wel vind ik de film en het verhaal verder heel erg mooi, vooral hoe je ziet dat Ann nu eindelijk echt eens gaat leven, ook al is het nog maar kort.
Ik kon met die verhouding met die andere vent niet echt meeleven en had er ook niet echt een gevoel bij, terwijl ik dat wel had bij haar relatie met haar man.

Maar uiteindelijk een geslaagde film. Ik twijfel tussen 3* en 3,5*, maar geef 'm voorlopig het voordeel van de twijfel.

Late reactie, maar dank

De film begint al met een minpunt. Je krijgt namelijk meteen te weten wat je de volgende 2 uren te zien zal krijgen, maar ondanks het voorspelbare was het toch niet slecht. De gebeurtenissen die er volgen zijn wel matig en te simpel uitgewerkt. Ik voelde ook nergens sympathie voor Ann, maar dat komt misschien ook omdat ze nog even vreemd wou gaan.. Met de 2 lieve kindertjes had ik wél medelijden, die hadden wel beter verdiend. Uiteindelijk is My Life without Me wel redelijk, maar nergens echt goed.

Goede film, erg pakkend. Goed geacteerd. Wel een aanrader.

*** en een half

we worden als kijker geconfronteerd met zowel sterke, beklemmende scènes als klinische, clichématige mierzoete taferelen (het personage Lee vond ik totaal overbodig) Beetje dubbel gevoel bij deze film..

wow.
even gelukkig zijn dat je nog leeft, en de kans hebt gehad om zo een mooie film te zien.
Het laat je genieten, en nadenken tegelijk. En ook al had ik over de scene van de Siamese tweeling gelezen, de intensiteit pakte me.
Net als de laatste scene met Lee aan het water.
De film toont geen vals sentiment. Alleen (zoals reeds meer gezegd) is het onwezenlijk dat er nooit ergernis of ruzie is. Bv als men met aardappelpuree speelt.
Maar misschien moet ik dit interpreteren als de wereld die zij op dat moment zag. zoals eerder gezegd moet men misschien wel dieper kijken dan de beelden. Bv als men naast iemand gaat zitten ipv aan een bureel.
Blij dat ik hem heb gezien en een aanrader 4*

Eerlijk drama dat stilistisch misschien niet zo bijzonder is, maar genoeg te bieden heeft door het aangrijpende verhaal die zonder pretentieus of klef over te komen de situatie mooi beschrijven en enkele waarden van het leven laat zien.

3,5*

Mooie film. Heel mooi verhaal dat op een goede, aangrijpende manier is uitgewerkt/verteld. Zeer goed geacteerd, alleen wat jammer van het camerawerk, dat beviel mij niet zo. Ook de enkele 'dromen' van haar (dansen in de supermarkt, glazenmuzikant) vond ik erg leuk. Mooi drama.

Als de regisseur een man moest zijn geweest, had die daar nooit een overbodig liefdesverhaal aan toegevoegd!

Mooie, ingetogen film met prachtig naturel akteerwerk en een subtiel uitgewerkt gegeven. Een prettige dromerige sfeer overheerst, met af en toe als contrast erg grappige scenes en dialogen (de verhandeling over Milli Vanilli is bijvoorbeeld hilarisch). De dialogen zijn sowieso erg sterk. Tel hierbij op fraaie bijrollen van oa Mark Ruffalo en Alfred Molina en je hebt een prima film. Zou een interessante double bill maken met het vergelijkbare Komt Een Vrouw Bij De Dokter, die qua thema aansluit op deze film.

Bovengemiddelde film. In het begin was mijn verwachting ook dat het een mierzoete film zou worden, maar toch lukte het me bij deze film om niet al verder te gaan denken over het (waarschijnlijk) voorspelbare verloop van de film.
Dit kwam vooral door de goede muziekkeuze, de soms ludieke manieren van behandeling van het thema (zoals het dansen in de supermarkt en de sterke literaire tussenstukjes waar je haar ziet lopen etc.) en bovendien de dialogen.

Natuurlijk is het wel erg toevallig dat buurvrouw Ann de juiste persoon is voor op haar lijstje en dat ze die ene gast zo treft. Maar ach... Vandaar een 3,5 en geen 4...

Doet me denken aan the bucket list.

Erg prettige en ingetogen film. Geweldig acteerwerk van iedereen. Alle ontmoetingen en gebeurtenissen hebben hun eigen waarde en sentiment. Camerawerk was ook tof, niet de standaard shots die je in dit soort films tegen komt maar heel erg onderhouden en origineel. Sterk dialoog over sterfte, ben erg enthousiast.

Sterk filmpie dit.
Had er eigenlijk niet zoveel van verwacht, maar ik vond hem dus eigenlijk wat minder zoet dan verwacht. Tuurlijk had het zijn geromantiseerde dingen, maar daar is het een film voor. Wel vond ik dat bepaalde scenes of uitspraken zó erg op het sentiment speelde, dat het een beetje té werd en begon op te vallen (vooral de scenes met kinderen zijn makkelijke doelwitten). Aan de andere kant, het zij de film vergeven want het snijdt toch wel een zwaarmoedig onderwerp aan.

Ook ik vond het verhaal rondom de nieuwe vriend (op wie zij dan verliefd werd) niet echt bij de film passen. Hierdoor vielen wat andere scenes (bijvoorbeeld met haar man) wat in het niet.

Verder waren de rollen qua acteerprestaties goed bezet. Het verhaal was aangrijpelijk en verder gewoon een goede productie, alleen de editing was wat afgeraffeld zo nu en dan. Had soms wel wat meer muziek in gemogen misschien.

Deed me soms wat denken aan P.S. I Love You, maar vond deze nét wat beter. Zelfs de overweging om nog een keer te kijken, alhoewel je er niet vrolijk van wordt.

Zit te denken aan 4,5* maar laat hem nog even zinken.

Erg fijn filmpje, dat op een eigen manier luchtig probeert te blijven. Ik ben het niet helemaal eens met de mensen die beweren dat alles subtiel is gebracht, zonder enig vals sentiment (alleen het Siamese tweelingverhaal al... ), al heeft Isabel Coixet zich op de meeste momenten wel ingehouden.

Sarah Polley is toch wel een aparte verschijning. Ze geeft zich absoluut voor de volle 100% voor haar rol en kan inleven als geen ander, toch is er iets met haar waardoor je een wat ijselijk gevoel krijgt. Wellicht komt het door haar rollen die nogal eigenaardig zijn, hoewel het bij My Life without Me nog wel meevalt - bij Mr. Nobody droop de ellende van haar gezicht.

Jammer dat ze niet meer, als volwaardig gezin, naar het strand zijn geweest . Zou pijnlijk en treffend geweest zijn als Ann samen met Lee naar de zee zou zijn gegaan.

Het einde kwam abrupt, en dat was toch wel even schrikken.

3,5*

Sympathieke film over het zwaarste onderwerp van ons leven : de doodsaankondiging. En dat op 23- jarige leeftijd. De laatste 3 maanden van de hoofdrolspeelster. En omdat Deborah Harry ( Blondie-zangeres) de moeder speelde zal ik hem wellicht niet gauw vergeten.