Fukushû Suruwa Wareniari (1979)

Erg boeiende film. Subjectieve registratie van een op ware gebeurtenissen gebaseerd verhaal van een man op een moord- en misdaadtocht van 78 dagen. Geen thriller, want niet gericht op spanning en ook geen film die met duidelijke verklaringen voor zijn gedrag komt. De hoofdpersoon neemt wraak maar waarop lijkt niemand te weten, hijzelf ook niet.

Opvallend is dat de bijpersonages in de film er bijna allemaal een aparte moraal op na houden. Het lijkt alsof Imamura de buitenkant van de Japanse maatschappij wegstript en kijkt wat er onder de maskers, achter de gordijnen zit. In die zin een rauwe, nihilistische en pessimistische film die bepaald geen hoge pet op heeft van de mensheid. De film is visueel sterk (de eerste vijf minuten zijn echt prachtig), de muziek doet wat film-noir achtig aan.

Schijnt qua toon niet representatief te zijn voor Imamura's werk. Maar deze film voegt wederom een Japanse regisseur toe aan mijn meer-van-zien-lijstje.

4.0*

Waar heb je dat gelezen? Ben ik wel benieuwd naar (De Masters of Cinema DVD?).

Ik heb bijna alle films van Imamura gezien en vond deze prima passen binnen zjin oeuvre. Juist zijn latere films als Dr.Akagi vind ik wat dissoneren. Vaak gaan zjin films over ambivalente, malafide types. Moordenaars, verkrachters etc. En hier wordt niet spastisch op gereageerd, maar deze 'outcasts' krijgen allemaal een plek binnen Imamura's Japanse universum. Dat maakt hem zo goed. Niks een moioer beeld scheppen. Veel regisseurs die in zijn tijd opkwamen hebben dat in hun film, zoals ook Oshima Nagisa.

Maar goed dat is het onderwerp en jij had het over de toon. Maar ook dat kan ik niet zo plaatsen. Misschien wat lichtvoetiger, hoewel ik meer de indruk krijg dat dat komt omdat de film in tegenstelling tot ouder werk in kleur is. Maar qua toon dissoneert Eijanaika weer veel meer: een boertige klucht.

Vengeance is Mine is samen met Profound Desire of the Gods mijn favoriete Imamura film. Het einde is zonder meer briljant.

Weet ik niet precies meer, zou goed in het boekje van de DVD kunnen zijn, maar ook ergens op internet.

Heb nu twee films van Imamura gezien, beiden niet geweldig maar ook niet tergend slecht. Vond ze beiden bij vlagen erg mooi (de reden waarom ik toch erg benieuwd blijf naar andere films van Imamura), maar op andere momenten wat te voortslepend. Wat maakt Fukushû Suruwa Wareniari top tien waardig, dragje?

Vandaag deze dvd aangeschaft omdat ik toch wel erg beniewd was naar deze 'japanse klassieker'.

Het leven van een maniak, die aan niemand anders dan zichzelf denkt en zeer egoïstisch in het leven staat, wordt goed verfilmd.

Het rare aan deze film was dat hij op sommige momenten heel sterk en boeiend was, en op sommige momenten voor mij totaal niet. Het begin is een beetje verwarrend, de chronologie is een beetje onduidelijk. Dit verwacht je dan later in de film duidelijk gemaakt te krijgen, maar dit gebeurt niet. Als het verhaal langer en dieper ingaat op het leven van zijn vrouw en vader en daarna(ast) zijn leven in het hotel 'Asano' komt de kracht van de film er een beetje in naar mijn idee. Je krijgt dan een goed beeld van deze maniak en wat zijn beweegredenen (zouden kunnen) zijn. Maar ook wat er om hem heenspeelt, wat ook zeer belangrijk is voor zo'n personage. Ken Ogata speelt trouwens wel een prima rol als Iwao.

Ik had aan de stills die ik op de achterkant van de hoes gezien had, ook veel mooie shots verwacht. Dit vond ik tegenvallen, sommige stills van de achterkant van de hoes kwamen niet eens meer terug in de film, tegenvaller. De film is heel goed en mooi geschoten, maar ik zag er geen sublimiteit in.

Voorlopig een 3,5*, maar zit dicht tegen een 4* aan. Ik vraag me toch af wat de beweegredenen zijn van andere MM gebruikers om hier een 5* op te stemmen?

Omdat dit een heerlijke verrassende film is met maffe karakters .

Hmmm? Tja. Wat moeten we hier nu mee aanvangen?

Ik heb de 144 minuten wel geboeid zitten kijken! Een grauwe kille film. Het toeval wil dat ik vanmorgen nèt op de radio hoorde over de laatste Joran van der Sloot ontwikkeling (hij heeft zelf Fox gebeld en een interview gegeven waarin hij claimt Natalie Holloway aan een vrouwenhandelaar te hebben verkocht!). Zijn gestoorde psychopatische gedrag lijkt wel sterk op dat van Iwao in deze film!



Inderdaad, de jeugdflashback geeft ook geen verklaring; het typeert alleen Iwao's geweldadige karakter. En de bijpersonages zijn inderdaad ook raar: ze plegen ook misdaden en geven hem ook niet eens aan!

Haha zeker een leuke vergelijking.

Een boeiende film om een keer te zien, maar uiteindelijk een film die ik weer snel vergeten ben. De gedragingen van Iwao Enokizu zijn interessant genoeg om te volgen, al vraag ik af of de regisseur het nou echt nodig vond om de film bijna 2,5 uur te laten duren.

De erotische spanningen tussen Iwao Enokizu `s (ex) - vrouw en zijn vader zijn gedurfd, ze lijken elkaar nog geen eens op te zoeken omwille van de lust, maar omdat ze allebei te maken hebben gehad met het beest dat Iwao Enokizu heet. Juist dát maakt hun band nou zo sterk, hét gevoel dat je elkaar begrijpt en wat betreft een persoon op dezelfde golflengte zit.

De film neemt een vaart als Iwao Enokizu zijn intrek doet in het bordeel en de eigenaresse en haar moeder steeds beter leert kennen. De conversatie waarin moeder en dochter het hebben over hun definitie 'van het leiden van een normaal leven' verschillen als dag en nacht en werken zowel op de lachspieren alsmede op dramatisch niveau, waarvoor hulde.

Ik heb wel veel bedenkingen bij de knullige burgermoraal. Ik vind het nogal ongeloofwaardig om pas een beroep op de politie te doen, nadat men Iwao Enokizu enkele weken geleden al gesignaleerd en getraceerd had.

Een wrange film, die vooral slaagt om een gevoel van drama op te wekken in bovenstaande situaties. Een wrange film. 3*

Even in het begin ben ik bang dat we de inmiddels iets te vaak geziene serial-killer-film gaan krijgen, maar gelukkig concentreerd de film zich meer op de relaties die de hoofdpersoon aangaat tijdens zijn reis/vlucht/odyssee van 78 dagen.
Ronduit schitterende momenten in het hotel met de moeder en dochter. Tevens een flinke inblik op de familie van de hoofdpersoon.
En toch word de hoofdpersoon nooit ook maar enigszins sympathiek (die vreselijke oplichterstruc bij die mevrouw die al haar centjes heeft gespaard om de borg van haar zoon te betalen - zo laag!!)
Einde van de film mag bij de klassieke film-eindes.
Meesterwerkje.

Een fascinerende film, maar ook een vreemde film.

Heeft wat weg van een Ripley film (charmante oplichter die door het land trekt)

Er zit een vreemd soort sexuele lading in deze film. Ik heb het idee dat dit wat normaler is in de Japanse cultuur.
Vind trouwens sowieso dat je in deze film heel goed ziet dat de oosterse mentaliteit en wijze waarop een film wordt opgebouwd afwijkt van de westerse wijze. Veel gedragingen worden niet uitgelegd, of lijken niet te passen bij de personages en de intermenselijke verhoudingen wijken ook sterk af van die bij ons ;de positie van de vrouw, en de familieverhoudingen. Maar ook het tonen en omgaan met emoties is heel anders. Daardoor doet hij wat vreemd aan. Ben benieuwd hoe er in Japan tegen deze film wordt aangekeken.

Maar toch zeker een goeie en interessante film, die veel meer een psychologische drama Is waar je een interessante inkijk krijgt in de Japanse cultuur en leefwijze en sociale relaties

Ik deel Chuck Taylor's punten van kritiek. Bovendien was het bijzonder jammer dat ik het eerste halfuur het sterkste deel van de hele film vond. Nadien werd het bij momenten zelfs ietwat saai en werd er niet al te zeer opgebouwd naar een soort van climax. Af en toe zat de ietwat warrige chronologie ook in de weg, dus misschien kan het geen kwaad om deze film een tweede keer te bekijken.

Het eerste halfuur is best interessant, met verzorgd camerawerk en vooral enkele bijzonder brute momenten , de moord op "Jozef" op kop. De film deelt met films als Henry: Portrait of a Serial Killer zeker en vast de kilte en rauwheid van de losgeslagen seriemoordenaar.
Na het eerste deel zakte de film voor mij gedeeltelijk in, het werd minder intens zonder dat er voldoende op de psyche van de seriemoordenaar werd gefocust om dit goed te kunnen praten. Wel zitten er enkele mooie elementen in het verhaal, zoals de relatie tussen de vader en de vrouw van Enokizu, en de manier waarop de moeder en dochter van het hotel omgaan met de wetenschap dat ze hun leven tijdelijk delen met een koelbloedige moordenaar.

In het algemeen is Vengeance is Mine wel een interessante film die ietwat verrassend modern aanvoelt. Het is gewoon jammer dat het beste van de film wat mij betreft vooraan zit.


3,5*

Fantastische film waarin de makers het waarom trachten weer te geven van een seriemoordenaar en ondertussen de schijnheiligheid van de lagere klasse in het daglicht stellen

Bijwijlen een schokkerende film (zoals de "band" tussen de (ex)-vrouw van moordenaar Enokizu en haar schoonvader) Ken Ogata vertolkt op angstaanjagende wijze de rol van Enokizu.

De motivatie van zijn moorden wordt minstens voor een deel geleidelijk aan duidelijk gemaakt. Maar waarom hij die personen vermoordde blijft inderdaad onduidelijk en hij beweert dat hij zelf niet wist waarom hij vermoordde, maar dat kan een deel van zijn spel met de ondervragers geweest zijn. Visueel is de film inderdaad heeeel sterk en voelt bij momenten modern aan.

Een absolute klassieker dus van de Aziatische cinema.