Seppuku (1962)

Een meesterwerk.

Het verhaal begint simpel, maar het wordt met elke stap een beetje ingewikkelder als er met een perfecte timing steeds iets nieuws bijkomt. Het beeld, het verhaal, de mimiek van de acteurs en het geluid van hun stemmen vullen elkaar perfect aan. Een van de mooiste voorbeelden van het opbouwen van spanning die ik ooit gezien heb, en een prachtig spel met eer en hypocrisie, huichelarij en waarachtigheid, zwart en wit.

Tatsuya Nakadai domineert vrijwel elke scene, zowel in het verhaal als in zijn uitstraling, zijn blik en zijn stem vertellen het verhaal zonder dat je de woorden hoeft te verstaan. Het contrast tussen de tegenwoordige tijd en de flashbacks komen daar perfect in over, en dat komt ook nog eens extra sterk over door het harde zwart-witte contrast waardoor zijn ogen van het scherm spatten.

Het zwartwit-materiaal wordt perfect uitgenut, er zijn maar weinig films waarin er zo mooi met licht en donker gespeeld wordt, en waarin de belichting zo mooi is. De scene van het gevecht in de wind is daar wel het hoogtepunt in, maar de rest is nauwelijks minder.

Opvallend ook dat deze film zowat 50 jaar geleden gemaakt is, maar op geen enkele manier gedateerd aanvoelt. Zonder overdrijven, echt een tijdloos meesterwerk.

Mooie film.

Wel wat te statisch in de beeldvoering. Eigenlijk het enige echte minpunt. Verder is het verhaal erg sterk en vooral erg goed verteld, en is de opbouw subliem.

Erg goede acteerprestaties ook, en in de flashback gaan we een aantal prachtige locaties langs. Hoogtepunt was voor mij de wandeling oa over een begraafplaats.

Lang maar erg boeiend. Zeer goed gemaakte film en qua opbouw en uitvoering extreem goed.

4*

Weinig dynamische, veel dezelfde (type) shots. Soms in de gevechten ook net niet helemaal goed qua ritme. Het is soms meer toneel, zo ook het camerawerk.

De vraag is natuurlijk in hoeverre dat de bedoeling was. Persoonlijk houd ik wel van het toneelmatige in de beeldvoering en in de acteerprestaties. Voor mij kan dat net de dramatische kracht vergroten. Kurosawa, Bergman, Coppola - veel grote regisseurs hebben de kracht van het theatrale ontdekt en uitgepuurd. Ik denk dat Kobayashi hier ook zeer bewust die keuze heeft gemaakt en zoals in vele Japanse films een link legt met de traditionele Japanse theatertradities.

Ik ben niet zo thuis in theater, houd er ook niet zo van. Waarschijnlijk ook was het daarom dat ik het als een minpunt ervaarde.

foutloze film!!
uiterst trefzekere weerspiegeling van de holle maar ondoordringbare facade van wat ik hier maar even zal samenvatten onder de noemer 'bureaucratie'
daarnaast ook gewoon erg mooi gefilmd en geacteerd met perfect passende stilering (inclusief weer een zeer bijzondere soundtrack van toru takemitsu)