Ashug-Karibi (1988)

Zeer mooie film weer van Paradjanov, de laatste in een te klein oeuvre.

Ashik Kerib is net als Sayat Nova en Ambavi Suramis Tsikhitsa schitterend mystiek, exotisch, lyrisch en poëtisch. En vooral visueel uitmuntend. Geen enkele regisseur wist film zo op de schilderkunst te laten lijken als Paradjanov.

Ook Ashik Kerib bestaat uit een reeks korte tableaus, die samen het verhaal vertellen van de hoofdpersoon die als luitspeler op reis gaat om geld te verdienen om te kunnen trouwen met zijn geliefde.

Tijdens zijn reis ontmoet hij vele mensen en krijgt de kijker een glimp te zien van de folklore van de regio waar de film zich afspeelt.

De schilderachtige beelden, de kostuums, de personen die meer weg hebben van poppen of geschilderde figuren en de settings, het ziet er allemaal even weelderig en fraai uit.

Wat Ashik Kerib verder bijzonder maakt is de soundtrack, die bestaat uit een continue stroom van regionale muziek uit Georgië, Armenië en Turkije. Zeer mooi.

De combinatie van de wervelstroom aan beelden en muziek zorgt voor een unieke, onvergetelijke ervaring.

Deze film is opgedragen aan Paradjanov's vriend Tarkovsky, die een paar jaar eerder overleed. Helaas stierf ook Paradjanov niet later. Hij liet een onafgemaakte film (The Confession) na.

Schitterende film, zoals alles van Paradjanov fraai en uniek is.

Mijn kennismaking met de alomgeprezen regisseur Parajanov resulteerde in een grote teleurstelling.

Een filmpje met zeer slecht acteerwerk, the bad guy leek wel weggelopen uit een jaren 70 Bollywood film, (nee Mug, het zijn vooral de beelden), met zo nu en dan aardige beelden maar geheel niet bijzonder, irritant camerawerk, zeer slechte montage, (maar het gaat om de mystiek etcetera), metaforen die ontzettend voor de hand liggen voortgesproten uit een gedichtje van een basisschool-leerling, (maar het is Kunst, met de hoofdletter K), met de hoofdletter K ben ik het eens, Kitsch.

Mijn grote wens om Sayat Nova eens te mogen aanschouwen is verpulverd door dit produkt.

1,5* (er zitten een aantal mooie scenes in, en de muziek was fantastisch)

edit: op de dvd stond een aardig portret van de regisseur. Inclusief beelden van zijn vorige films. Laten die beelden nu echt prachtig zijn...jammer dus dat ik deze film als eerste tegenkwam. Er is hoop.

Ik hang ongeveer tussen Mug en gimli in, al komt mijn waardering wel veel dichter bij die van Mug. Uniek is de film wel. Asjik Kerib wordt in een groot deel van het uiterste zuidoosten van Europa en in het aangrenzende deel van het Midden-Oosten al eeuwenlang verteld. In deze film zie je hoe dat op allerlei manieren gebeurde. Een manier van spelen die waarschijnlijk erg lijkt op de manier waarop dit verhaal in dorpen uitgebeeld werd. We horen muziek, waarvan ik niet weet, maar wel vermoed dat die ook veelal over dit verhaal gaat of in ieder geval uit dezelfde cultuur komt. Weelderige kostuums, afbeeldingen en wat al niet meer. De film is een ode aan eeuwenlange folklore die ongetwijfeld op zijn minst bedreigd wordt door de enorme veranderingen in de wereld in de afgelopen ruim 100 jaar.

Maar film is meer dan een cultureel antropologisch ding, is voor mij meer dan het kennismaken met de folklore van culturen die ik niet ken. En daar wringt voor mij de schoen. De film pakte me geen moment ècht. Kon niet de culturele afstand die ik heb overbruggen. De constante stroom aan minstreelmuziek werd langzaam zelfs irritant. Uiteindelijk kan ik hier dus maar bar weinig mee. Jammer, maar helaas. Parajanov geef ik echter nog niet op.

2.0*

Mijn tweede Parajanov komt op de zelfde waardering uit als The Legend Of The Suram Fortress.

Zijn stijl heeft wel wat weg van de tijd van de stomme film.

Dat maakt het inleven in personages of verhaal haast onmogelijk.

Blijft over de beelden die soms wat kitscherig zijn om dan vervolgens weer tot pure briljantesse te gaan.

Wel helemaal fantastisch is de soundtrack die de hele film overheerst.

Of ik de film nog eens ga bekijken is de vraag, maar ik hoop wel dat die soundtrack ergens op CD te krijgen is. Geweldig!!!

Zal ook niet ieders kopje thee zijn, maar mocht je af en toe voor je plezier iets van Sun City Girls draaien zal je deze film ook wel eens willen zien/horen.

Beetje dubbel gevoel al met al, maar valt zeker onder het kopje "intrigerend".

Wauw, dat laatste shot. -->

Te gek.

Verder weer een heerlijke film van Paradjanov; prachtige schilderachtige beelden, een gevaarlijk lekkere soundtrack en een sprookjesachtig plot/symboliek. Het plot wordt nogal warrig en episodisch verteld, en ook ik heb het vermoeden dat ik een en ander mis wegens gebrek aan ondertiteling van de muziekteksten, maar dat neemt allemaal niet weg dat het goed vermaakt. Er zitten zelf een paar rake grappen in, hoewel de boventoon mystiek blijft...

Ashik Kerib heeft veel statische tableaux. Ze zijn mooi soms compleet betoverend, maar ik miste een beetje die prachtige cameravoering van Shadows of Forgotten Ancestors. Hier veelal strakke kadrering met relatief weinig beweging. Aan de andere kant maakt het de boel wel vreemd hypnotiserend...

Film die gemaakt is om op een monitor in een decor in het museum van land en volkenkunde af te spelen. Maar die veel te slecht en oninteressant is om thuis te zien. Laat staan in een bioscoop.

78 minuten is op zich geen lange speelduur voor een film, maar hier is het eindeloos.