The Bridge on the River Kwai (1957)

Oerdegelijk, maar het net-nietgevoel haalt toch de bovenhand.

Het verhaal is interessant genoeg. Dat komt mede door de schitterende locatie. Maar ook het idee van gevangenenkamp sprak me wel aan.
Helaas zie ik weinig oorlogsgruwelen. Alec Guinness wordt in een "oven" gestoken, maar het blijft voor een oorlogsdrama wel erg braaf.
Minpuntje zijn de vlakke personages. Saito is karikaturaal, over Nicholson weten we enkel dat hij 28 jaar in het leger zit, nooit thuis is, en een koppig karakter heeft. Shears wordt nog het meest uitgewerkt.
Ook een minpunt is het einde. Hoewel er uitstekend naar toegewerkt wordt, en met de komst van de trein ook de spanning stijgt, is de explosie ontgoochelend. De confrontatie tussen Guinness en Holden is een anticlimax. En Guinness die door de klap van een bom effe neervalt op die aansteker is pijnlijk om aan te zien. Heel erg toevallig en goedkoop van af gemaakt.

Die vlakke personages worden degelijk neergezet. Ik vond weinig tot geen acteurs ondermaats. Maar om nu te zeggen dat bv Alec Guinness z'n Oscar verdiende? Ik vond het vooral een makkelijk personage lijken, en van hoogstandjes inzake acteren bleef ik op m'n honger zitten.

Bekend fluitdeuntje, maar net iets te kinderlijk. De sfeer zit er desalniettemin goed in, maar zoals gezegd is dat voor 99% te danken aan de mooie locatie. De brug zag er ook best goed uit.

Slotconclusie is dat alles wat epischer, wat rauwer, wat dramatischer had gemogen. Zeker voor z'n speelduur.

3,5

Ik ben onlangs ook in Thailand geweest en heb ook in Kanchanaburi een stuk met het treintje daar meegereden over de zogenaamde 'dodenspoorlijn'. Heel indrukwekkend. Ook hebben we een bezoek gebracht aan 'Hellfire Pass', een traject waar krijgsgevangenen onder zeer slechte omstandigheden zich een baan door de bergen moesten hakken. Hier zijn velen omgekomen door het strenge bewind van de Japanners. Dit werd nog erger in de zogenaamde 'speedo'periode, die werd ingezet toen het de Japanners duidelijk werd dat ze de deadline die stond voor de spoorlijn niet gingen halen.

Naar aanleiding van en met deze achtergrond ben ik deze film gaan kijken. De Jappen werden hierin wel erg vriendelijk en meegaand neergezet. Ik vraag me dan ook af in hoeverre de film op waarheid berust. Hij staat in elk geval in schril contrast met de gruwelverhalen die ik bij Hellfire Pass heb gehoord. De krijgsgevangenen (Britten, Australiërs, Amerikanen, Nederlands-Indiërs) zijn bij het bouwen van de spoorlijn uitgehongerd en mishandeld in omstandigheden van hitte en dodelijke ziektes. Velen zijn hier omgekomen.

Op zichzelf staand was de film toch wel heel goed! Misschien maar beter ook dat de film het ware gezicht van de Japanners niet heeft laten zien, want dan zit je waarschijnlijk met een zwaar neerslachtig gevoel naar de aftiteling te kijken.

Een sfeervolle prent die je gemakkelijk meeneemt in een zeldzame situatie binnen de Tweede Wereldoorlog in Japan. In plaats van te ontsnappen of confrontaties aan te gaan wordt er rustig overlegt met de vijand alsof het een marktkraampje betreft waarbij er doodnormaal wordt gehandeld over elkaars belangen. Echt zenuwslopend wordt het nergens maar er hangt wel continu een soort spanning boven en dat is eigenaardig aanzien de invulling vrij rustig blijft gedurende 161 minuten. De cast is sterk, plaatjes worden mooi geschoten en de soundtrack heeft iets speciaals.

Heerlijk onderhoudende oorlogsklassieker die van begin tot (vooral het) eind zeer boeiend is.
Centraal in deze klassieker staan 3 sterke karakters in de persoon van Nicholson (Guiness), Shears (Holden) en Saito (Hayakawa).

We volgen col. Nicholson die met een enorme groep Britse POWs in het kamp van de Japanse commandant Saito terecht komt. Hier heerst een spannende twist tussen beide mannen die duidelijk vanuit persoonlijke eer handelen. Ik vind dat beide mannen een sterke rol neerzetten, en gelukkig spreekt Saito ook gewoon Japans zodra hij tegen zijn eigen mannen praat. Deze tweestrijd is erg interessant, maar vooral de sfeer in de film wekte mijn interesse. Vele schitterende plaatjes (je hebt er natuurlijk ook wel de locatie voor als regisseur) en de settings/decors zagen er erg gedetailleerd uit. De plaatjes van de brug zijn echt schitterend, en vooral anno 1957 moeten vele kijkers toch hun ogen hebben uitgekeken. Van mij hadden er nog wel wat natuurbeelden in mogen worden gestopt, maar vermoedelijk vonden producers de romantische plotjes van Holden belangrijker (helaas).

De verhaallijn van Shears is een welkome afwisseling in de film. Het verhaal in het kamp sukkelt een beetje in, maar gelukkig is daar een heel spannend subplotje. Dit leidt tot een heel fijn slot van de film, met een heerlijk einde. Ik ben totaal geen fan van Holden of zulke dergelijke acteurs (McQueen etc), maar hij haalt een voldoende. Als totaal voelde de film lekker compleet aan. De tweedeling vond ik goed gevonden en zorgde ervoor dat je constant je aandacht erbij hield. Klassiekertje!


@Ralf81: in dit specifieke geval zijn de Japanners zelfs onterecht als beulen neergezet. Alhoewel er in vele gevallen natuurlijk duivelse omstandigheden waren, zijn er ook uitzonderingen op de regel. Zo was Saito juist een redelijk vredelievend persoon, die zelfs na de oorlog meermaals naar Britse reunies is gereisd. Je hebt gelijk over Hellfire Pass, zie volgende statistieken in sterfgevallen: British POWs in Japanese hands = 24,8%. Echter heb je het over dit geval niet bij het rechte eind.

Hoewel historisch gezien een behoorlijk vrije invulling van hetgeen zich destijds in deze contreien heeft afgespeeld, toch zeer de moeite waard. De scènes worden kundig opgebouwd tot een treffende climax en de sfeer komt eveneens tot leven. De humor was wat minder aan mij besteed en zoals ik later begrepen heb strookt deze film totaal niet met de werkelijkheid, maar dat neemt niet weg dat de talloze oscars die deze klassieker ruim een halve eeuw geleden in ontvangst heeft mogen nemen zeer goed te begrijpen zijn.