Ten Minutes Older: The Trumpet (2002)

Waarschijnlijk spijtig dat ik Cello eerder heb gezien, want dit vormde toch wel een bedroevend allegaartje aan films.

Als eerste Aurismaki, die ik slechts eerder kende van Ariel. Het segment is echter onherroepelijk van dezelfde maker. Onmiskenbaar overeenkomstige mise-en-scène en gortdroge benaderingswijze. De inhoud is verder niet heel erg boeiend, vooral een momentopname met mensen die levens geleefd hebben en waarvan hun toekomst voor ons als kijker in het duister tasten blijven valt. Mede door het aardige nummer dat een groot deel van de speeltijd in beslag neemt een 2.5*

Als tweede de voor mij onbekende Victor Erice. Een zwart/wit registratie van een rustig plattelandsleven, met wel een hele letterlijke invulling van de opdracht. Foto’s voor de nodige nostalgie en een geboorte als symboliek voor de toekomst. Jammer, want ik houd normaliter wel van een dergelijke aanpak. 2*

Derde filmpje was van Werner Herzog, die zijn Aquirre fascinatie nog niet van zich af heeft kunnen schudden. Het filmpje is documentaire achtig, met als onderwerp de privatisering van een Braziliaans regenwoud. In dat opzicht deed het me dan ook wel enigszins denken aan Cannibal Holocaust, met een primitief volk dat blootgesteld wordt aan de invloeden van de wereld zoals wij die kennen. Zeer aardig allemaal en ben zeer benieuwd in hoeverre dit filmpje fictief was. 3.5*

Daarna was Jarmusch aan de beurt. Een regisseur dat me over het algemeen met een gemengd gevoel achter laat. Dit kleine filmpje deed het echter totaal niet voor mij. Wederom zwart/witte fotografie, maar een ontzettend saaie setting, een mijmerende actrice en flauwe dialogen. Het ‘gevoel’ kwam totaal niet over en je zou haast denken dat dit een haast klus was. 1*

Als vijfde het filmpje van Wim Wenders, mijn favoriet. Een man eet een paar koekjes en legt vervolgens zijn weg naar huis trippend af. Visueel erg geinig en vooral herkenbaar in beeld gebracht. Leuke effecten zonder te overdrijven met bijv. paarse olifantjes. 4*

Het filmpje van Spike Lee deed me niet zoveel. Documentaireachtig politiek gezever over de verkiezingen van Gore en Bush, waar Moore wellicht nog zijn inspiratie uit gehaald heeft. Vooral nu is het allemaal alweer wat achterhaald. 2*

Gelukkig was het laatste filmpje van Chen Kaige weer heel wat genietbaarder. Vreemde ingetogen Chinese humor, maar het werkte op zich wel. Niet heel vernieuwend, maar verder wel onderhoudend. 3*

Al met al een grote teleurstelling na het stillistisch veel interessantere Ten Minutes Older: The Cello. Toch raad ik je aan om eerst deze te zien om enig teleurstelling te voorkomen. Of misschien beter om Trumpet helemaal te skippen en het alleen met Cello te houden.

Zonder ondertitels heb ik hem op mijn pc, is deze ergens op dvd te krijgen?