El Botón de Nácar (2015)

Vanaf 10 december in de bioscoop (Cinéart)

Deze film wordt vertoond op het komende filmfestival van Oostende. Zeer benieuwd naar deze film na het schitterend "Nostalgia de la Luz".

Zo goed als Nostalgia vond ik hem niet. Qua thematiek wel gelijkaardig maar overall net iets minder.

Ongelooflijk sterk toch weer met een totaal andere invalshoek dan "Nostalgia de la Luz" waardoor je toch een heel andere pagina van Chili's duistere geschiedenis te weten. Vooral technisch heel hoogstaand qua geluidsmontage.

Absoluut weer de moeite. De manier waarop Guzman reflecteert over geschiedenis, natuur en het wezen van van alles en nog wat, levert uiterst bijzondere documentaires op. Slowdoc met een fikse dosis filosofie, natuur en ik zou ook zeggen, poëzie. Ik sta toch weer perplex op wat voor wijze hij hier een soort van geheel weet te smeden.

Ik neig naar 4 sterren. Zonder die antropoloog die tot 4 keer toe ging hummen, had hij die vermoedelijk gekregen, nu sloeg de weegschaal net de andere kant uit.

Knappe documentaire die heel wat verrassingen brengt zoals de connecties tussen het water van de oceaan, de mens en de cosmos met daarnaast de onthutsende wreedheden die het Chileense volk in de loop van de geschiedenis heeft moeten ondergaan.

Doorwinterde getuigenissen, nostalgie en mysterie tot één geheel gekneed.

Een buitenbeentje die wat nadenken uitlokt.

Na wat ik hierboven las, lijkt die "Nostalgia de la Luz" wel een must.

Documentaire die sterk in de lijn ligt van het eerdere "Nostalgia de la Luz". Hier staat het water centraal, de bron van alle leven. Dit nota bene vertrekkend vanuit Chili, het land dat de plaats herbergt de droogste plek ter wereld te bezitten. Daarnaast worden linken gelegd met de kosmos en de ruimte. Ook de historische geschiedenis van Chili of het continent passeert de revue. Veel hooi op het vork dus, maar verbazingwekkend zit er wel structuur en lijn in.

De documentaire is visueel erg sterk, net als de montage en het geluid. Leuk om gezien te hebben!