Young Mr. Lincoln (1939)

Deze film is natuurlijk een bijdrage aan de eerbied betonende mythologie over de vader des vaderlands Abraham, 'Abe', Liincoln. Fords gevoel voor schoonheid, weer een boel mooie shots en takes, maar vooral Fords manier om mensen te karaktiseren bepalen de stijl van Ford. Hij haalt die dingen naar voren wat de mens intrigerend maakt. De verschillen tussen... de hogere en lagere kringen... het intellectuele en de eenvoud die nog dichter bij de natuur staan... komen samen in de legendarische figuur van 'Abe': hij is de rechtvaardige stoicijnse middelpunt van deze pionerende bonte samenleving.

Abe's binding met de natuur, de rivier in het bijzonder, wat duidelijk (ook) het item van Ford is, benadrukt zijn natuurlijke ongecompliceerdheid, die zelfs niet door vrouwelijke schoonheid uit evenwicht wordt gebracht.

Fords kijk op mensen is scherp en realistisch, maar ondanks alles, lijkt Fords blik, geïnspireerd door o.a. Lincoln, warm en betrokken. Ford, maar dan met een Zuidelijke inslag, deelt met Capra zijn kritiek op de te zelfingenomen mens. Beide regisseurs hebben dan ook een groot gevoel voor grotere scénes en zelfs massa scénes. Hun invalshoeken zijn opvallend gelijk: hoe handhaaft zich een individu t.o.v de grotere groep. Bij Ford speelt de harde natuur een belangrijke rol. Bij Capra de stadsjungle. Verbale kwaliteiten, met humor en zelfspot doorspekt, zijn doorslaggevend. Met een goeie grap kan je zelfs je tegenstander ontwapenen. Dat deze film als een rechtbankfilm eindigt is dan ook typerend.

De oproerscéne is prachtig, ontoerend en overtuigend. Dat 'Abe' met inlevingsvermogen en humorrijke taal de stormrammende massa weet te 'splijten', omdat hij met zijn 'verbale bijl' het menselijke 'hout' diep weet te raken is een duidelijke gekozen onderhuids metafoor. Hij wint niet voor niets de houtvest wijdstrijd daarvoor. De samenleving van de VS en ook de onze is door Amerikaans 'houthakken' (o.a.) gevestigd. Zeker tijdens en na WO2....

Het is dan ook opvallend dat deze film vlak voor WO2 uitkwam. Is het Fords antwoord, à là Chaplin, maar dan bescheiden en dus anders, op Hitler? Het zou me niets verbazen...Ford speelde zijn rol voor het Amerikaanse leger.

Henry Fonda speel 'Abe' op een aantrekkelijke en geloofwaardige manier....al is Lincoln natuurlijk, door de tijdgeest getuurd, geromantiseerd....Fonda is bijna een look alike. Mooie rol!

Deze film mag de Ford liefhebber niet missen! 4,5*

Mooie recensie, Narcissus

Drie jaar voor Young Mr. Lincoln had Ford al eens de moord op Lincoln in 1865 verfilmd in The Prisoner of Shark Island (1936), maar deze keer spitst Ford zich niet toe op grote historische momenten, maar op het leven van de jonge Lincoln, als advocaat, in het stadje Springfield in Illinois.
Young Mr. Lincoln werd gemaakt aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. In Duitsland maakte Leni Riefenstahl films voor het fascistisch regime, terwijl in de communistische Sovjet-Unie Alexander Nevsky (1938) geproduceerd werd, als Russische propaganda. In dit opzicht kan Young Mr. Lincoln gezien worden als een tegenhanger van die films, een verdediging en verheerlijking van de grootste Amerikaanse held, rechtvaardigheid en democratie. En wie anders dan Henry Fonda had dit kunnen verpersoonlijken? Fonda symboliseert de rechtvaardige, goedaardige man. Hij zet de rol van Lincoln dan ook met glans neer. De scene waarin hij een lynchende menigte op zijn eentje stopt is echt fantastisch.
Young Mr. Lincoln is gefilmd met veel schoonheid. Het beeld dat we krijgen van Lincoln is iemand die leergierig is, rechtvaardig, zelfzeker maar bescheiden. Het is natuurlijk geromantiseerd, maar Lincoln is dan ook de meest mythische en populairste president van de VS. Een prachtige film en simpelweg één van de beste Hollywoodklassiekers.

Aan de mooie beschrijvingen op deze thread heb ik niet veel toe te voegen. Ben inmiddels wel zeer doorgewinterd kijker en wordt dan kritischer om hogere waarderingen te geven.

Maar niets op aan te merken (behalve het op-en-top Amerikaans chauvinisme, maar dat kun je natuurlijk verwachten). Fonda was bijna onherkenbaar (behalve zijn stem). Mooie fotografie, vooral de buitenscenes (in de studio). En de typische Ford elementen dis NarcissusBladsp. zo mooi benoemd.

John Ford gaat weer eens de myhtologische tour op. Misschien dat zijn latere, cynischere en kritischere werk als The Searchers en The Man Who Shot Liberty Valance een wat geloodwaardiger en eerlijker beeld scheppen van Amerika, maar Ford is één van de weinigen die er mee weg kan komen om de Amerikaanse geschiedenis puur als een legende te filmen, zoals hij doet in Young Mr. Lincoln en My Darling Clementine. Dat zijn twee films die heel veel van elkaar weg hebben, tot aan de ongemakkelijke dansscène toe. Het verschil is slechts dat de één 'n rechtbankdrama is en de andere 'n western.

Zo goed als My Darling Clementine is Young Mr. Lincoln echter zeker niet. Zoals gezegd gaat Ford voor de simpele aanpak, dus krijgen we een kaarsrechte, welbespraakte en nagenoeg perfecte Abraham Lincoln, terwijl de bijrollen allemaal wat dommiger en komischer zijn en Lincolns tegenstanders overduidelijk gemeen en sinister. Het had van mij wel iets subtieler gemogen eigenlijk. De rechtzaak uit deze film heeft nooit plaatsgevonden, maar verder gaat het toch om belangrijke historische figuren. Het voelt wat onoprecht aan om die zo te marginaliseren. Wel opvallend is dat de held voor de verandering eens niet groots acteerd. Fonda kiest in plaats daarvan voor underacting, terwijl de rest van de cast overacteerd.

Er valt verder nog veel meer op aan te merken en ergens verwacht je van een grote regisseur als Ford toch ook wel dat hij boven zulke zwart-wit visies staat. Dat dit een erg Amerikaanse film is is een understatement. Dit is dé Amerikaanse film.

Maar dat is dan ook weer wat het zo bijzonder maakt. Bijna alle Amerikaanse critici lopen er mee weg en hoewel de film geen hit was bij zijn release, vermoed ik dat veel Amerikaanse burgers Young Mr. Lincoln graag in hun hart sluiten. En laten we wel wezen, Lincoln staat ook niet voor niets bekend als de beste Amerikaanse president van de geschiedenis. Er zullen nog meer verfilmingen komen over het leven van de man, misschien zelfs betere of acuratere, maar zeker geen die de mythe achter de man meer weet te benaderen. Ik denk dat de mensen af en toe een echte held nodig hebben en Lincoln voldoet aan de voorwaarden. Met die rustige, koele, bedachtzame filmstijl van John Ford en die perfecte ingetogen acteerprestatie van Fonda voel je de Amerikaanse mythe vorm krijgen. Wel jammer dat dit gecombineert wordt met Fords volkse humor, daar ben ik dan weer nooit fan van geweest.

Dus ja, op zijn eigen manier is Young Mr. Lincoln een grootse film, al moet je wel even je moderne, cynische blik langs je neerleggen. Iets wat nauwelijks nodig was voor My Darling Clementine, voor mij dé film waarin Fords sterke punten het best tot uiting kwamen.
3,5*

Ligt het overigens aan mij of heeft Fonda hier een erg uitgemergeld gezicht. Hij lijkt erdoor op Lincoln, maar hij was soms moeilijk te herkennen.

Eerst had ik de film 4 sterren gegeven, maar toch met een halfje verhoogd om dat hij maar blijft nazinderen.

Young Mr. Lincoln is Ford op z'n puurst: een prachtig, authentiek voelend stukje 'Americana' over een ware legende. Natuurlijk kan je stellen dat het hoofdpersonage net iets té feilloos is: Abraham Lincoln wordt voorgesteld als een nobele, intelligente boerenjongen met een gouden hart en enorme verbale mogendheden. Maar door de ongelofelijke acteerprestatie van Fonda weet hij z'n personage toch als overtuigend menselijk en down-to-earth te laten overkomen. Ford doet er bovendien goed aan om dit eerbetoon eerder over een persoonlijke triomf van Lincoln te laten handelen, dan te focussen op zijn latere, grootschalige politieke overwinningen.

In plaats van het als droog historisch drama voor te stellen, is Young Mr. Lincoln meer een soort betoverende parabel vol van oubollige humor en nostalgische charme. Door de relaxte sfeer van het geheel lijken de daden van het hoofdpersonage bovendien nooit al te hoogdravend of betekenisvol, terwijl ze dat in zuivere essentie wel zijn.

De film bestaat hoofdzakelijk uit rechtbank -en andere massascènes, maar het is vooral in de meer serene scènes dat die typische 'Ford magic' naar boven komt.. Ik denk bv. aan de openingsscène bij de rivier, waar Honest Abe zijn roeping leert kennen. Mijn favoriete scène is echter waar hij zijn oprechte liefde uitspreekt voor de Clay-familie en daardoor meteen een soort sociaal statement inneemt:

"You folks are just like my folks. I said that to myself the minute I laid eyes on you. My mother would feel right at home with you, Mrs. Clay. I know she would.
Sarah, I bet you didn't know I had a sister once, just about your age. Only, she died when her baby was born.
And I knew a girl like you Carrie Sue, named Anne. Anne died too.."

Ontroerende monoloog, weergaloos gebracht door Fonda in misschien zelfs zijn beste rol.