Soko Nomi Nite Hikari Kagayaku (2014)

De poster lijkt vriendelijker dan de werkelijkheid. Een grimmig en tragisch portret van de lagere sociale klasse, waar alcoholisme, brute seks, wanhoop, ziekte zonder een greintje hoop op gezond worden en een armzalig familiebestaan de boventoon voerde. Of met andere woorden de deprimerende situatie waarin de onderdrukte lagere sociale klasse zich bevindt. De plaats aan de kust was al even troosteloos en de hoofdpersoon ging gebukt onder een schuldgevoel. Op visueel vlak waren de duistere beelden intens en er was bijna geen muziek te horen. Ik heb begrepen dat deze productie de Japanse inzending voor de Oscars is.

Haha, zou wel fantastisch zijn als ze dit naar de Oscars sturen. Was al een tijdje geleden dat ik nog eens een Japans drama als dit gezien had, deed veel deugd!

Fijn.

Al is dat misschien een wat rare omschrijving voor een drama dat best wat riskante scenes bevat. Dit is eindelijk weer eens een wat gritty, edgy drama, deed me wat denken aan de mid-2000 films van Hiroki. Ook een sterke female lead, rauw drama, maar toch ook veel oog voor warmte.

Een echt makkelijke zit is dit niet. Er zitten best wat grimmige scenes in, de personages worden ook onderworpen aan een hoop pijn en tegenslag, maar ze slaan er zich opvallend monter doorheen. Visueel verder fijn, ook het sound design verdient een vermelding, maar verwacht niks wat je niet gewoon bent te zien in een Japans drama.

De film kleurt niet buiten de lijntjes, de inkleuring is gewoon zéér verzorgd. Hetzelfde kan gezegd worden van het acteerwerk, enkel Suda is even wennen maar uiteindelijk blijkt hij de spil van het hele gebeuren.

Mooi dus, maar eentje die toch vooral voor de liefhebbers zal zijn. Stille personages, rare keuzes, gewaagde onderwerpen ... en dan te bedenken dat ze dit als Oscar kandidaat hebben ingestuurd

4.0* en een uitgebreide review

Iets wat ik me gisteren trouwens nog zat te bedenken, maar komt het in cinema van andere landen vaak voor dat er zo'n expliciete "fietsscenes" in een film zitten? Voelt voor mij typisch Japans, waarbij er vaak één personage gewoon wandelt en eentje naastfiests, vaak wat kwakkel, soms rondjes rond de wandelaar fietsend.

Die scenes zijn voor mij vaak de hoogtepunten uit de films En inderdaad volgens mij typisch Japans.

Prototype van zo'n scenes is wat mij betreft te vinden in Kitano's Kids Return, maar hoewel ik niet meteen op veel titels kom herinner ik het me als iets typisch voor Japanse dramas. En inderdaad, ik ben er toch ook wel gevoelig voor

Jammer van die paar overbodige flashback scenes, verder zonder meer de beste Japanse film van de afgelopen 5 jaar. Met drie fantastische hoofdrolspelers.

De beste Japanse film van de afgelopen vijf jaar vind ik dit niet, maar erg goed was het wel. Een gegeven dat makkelijk een niet te harden stapeling van ellende had kunnen worden. Maar vooral door een evenwichtig script en een fraaie evenwichtige regie (met bijvoorbeeld mooie intieme scenes en fijn gebruik van natuurlijk licht). Maar vooral ook door zeer sterke acteerprestaties van de drie hoofdrolspelers, waardoor hun personages geloofwaardig overkomen. Sterke film.

4.0*

Benieuwd welke jíj dan nog beter vond

Ik zou Watashi no Otoko toch zeker nog een kans geven.

Prima film inderdaad, maar ik kan ook nog wel genoeg films uit de laatste vijf jaar noemen die ik beter vind. Petal Dance, een pak Sono's, de Nakashima's en enkele animaties zijn de meest voor de hand liggende titels, maar er zijn ook onbekendere namen die ik boven deze zou plaatsen, waaronder inderdaad My Man.

Donker, grimmig drama over jonge mensen aan de zelfkant van de samenleving. Uitstekende vertolkingen van de drie hoofdrolspelers, in het bijzonder van Chizuru Ikewaki, die geconfronteerd met een uitzichtloze toekomst de hoop op een beter leven al lang heeft opgegeven tot ze plotseling toch aanleiding ziet zich anders te kleden. De fijnzinnige slotscène is er een om te onthouden; prachtig!
Een sterke karakterstudie, die niet altijd even gemakkelijk te aanschouwen is. De titel is wel heel erg toepasselijk, want voor elk sprankje hoop schuift al gauw weer een donkere wolk.

Ik heb mijn 4,5 ster en hoger uit Japan van de laatste tien jaar eens op een rijtje gezet (precies 15)

en kan concluderen dat je gelijk hebt

Jitsuroku Rengô Sekigun: Asama Sansô e no Michi - 2007 - United Red Army - 5

Mogari no Mori - 2007 - The Mourning Forest - 4,5

Soko Nomi Nite Hikari Kagayaku - 2014 - The Light Shines Only There - 4,5

Shinboru - 2009 - Symbol - 4,5

Petaru Dansu - 2013 - Pedal Dance - 4,5

Himizu - 2011 - - 4,5

Akumu Tantei 2 - 2008 - Nightmare Detective 2 - 4,5

Karafuru - 2010 - Colorful - 4,5

Mazâ Wôtâ - 2010 - Mother Water - 4,5

Nanayomachi - 2008 - Nanayo - 4,5

Bakushi - 2007 - - 4,5

Kotoko - 2011 - - 4,5

Tokyo Tribe - 2014 - - 4,5

Kimi no Na Wa. - 2016 - Your Name - 4,5

Omoide no Mânî - 2014 - When Marnie Was There - 4,5

In mijn stemmen tel ik toch al bijna 30 Japanse films vanaf 2010 die ik hoger waardeer dan deze. Neem alleen al Sayonara Keikoku (2013), die ook al van die "irritante uitleggerige, verklarende flashbacks" heeft.